II SA/Rz 609/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi A. S.A. w [...] na decyzję Wojewody [....] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I instancji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej A. S.A. w [...] kwotę 1014 zł /słownie: jeden tysiąc czternaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A S.A. z siedzibą s w [...] (dalej jako: strona skarżąca/Spółka) jest decyzja Wojewody [....] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], wydana w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę i umorzenia postępowania organu I instancji. W podstawie prawnej organ wskazał art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 82 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. – zwana dalej "P.b."). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że w wyniku rozpoznania wniosku Spółki Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia DN 100, MOP 5,5 MPa do SRP J.M., przebiegającego przez działki nr 1048, 1049, 1051/1, 1057/1, 1058/1, 1059/1, 1073, 1074/1, 1076/1, 1077, 1078,1079, 1080/3,1089/4,1090/9, 1128/3, 1138, 1142/5, 1152/2, 1191/4, 1198/5, 1210/4, 1211/4, 1323/3, 1324/2, 1324/3, 1325/10, 1325/8, 1328/5, 1336/8, 1044/1,1050/1,1045/1, (obręb 22 ), 2959 (obręb 23), 35/4 (obręb-4), położone w J. przy odcinku ul. [...]. W wyniku rozpoznania odwołania złożonego przez Z.L. i S.L. Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] uchylił wyżej opisaną decyzję Starosty i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Organ wskazał, że właściwym do udzielenia Spółce pozwolenia na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia 5,5 MPa, jest wojewoda, a nie starosta. Zatem zaskarżona odwołaniem decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowego gazociągu wydana przez Starostę dotknięta jest kwalifikowaną wadą nieważnościową wymienioną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., to zaś uzasadnia jej uchylenie i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. W wyniku złożonej skargi w sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 571/17 uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał na konieczność ustalenia charakteru gazociągu objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę (lub przebudowę) oraz charakteru i zakresu robót budowlanych dotyczących tego gazociągu jako elementu składowego określonej sieci gazowej. Organ winien precyzyjnie ustalić dwie okoliczności: 1) charakter gazociągu będącego przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę (przebudowę), a więc czy jest to gazociąg będący elementem sieci przesyłowej albo dystrybucyjnej wysokiego ciśnienia (tzw. gazociąg przesyłowy albo dystrybucyjny); 2) charakter i zakres robót budowlanych związanych z tym gazociągiem lub także z innymi gazociągami (np. czy roboty te dotyczą tylko objętego wnioskiem gazociągu dystrybucyjnego, czy też są związane także z przebudową istniejącego gazociągu przesyłowego). Sąd wskazał, że organ odwoławczy musi dokładnie - na podstawie dokumentacji projektowej, dokumentacji technicznej lub wyjaśnień inwestora - określić, w jakim zakresie planowane roboty budowlane mają lub mogą dotyczyć bezpośrednio gazociągu przesyłowego albo w jakim zakresie - mają lub mogą dotyczyć pewnych obiektów sieci przesyłowych (np. przyłącza gazowego, stacji gazowej, tłoczni gazu lub wejścia, wyjścia lub obejścia sieci gazowej przesyłowej). Sąd zwrócił także uwagę na status strony skarżącej jako inwestora w zakresie robót budowlanych dotyczących sieci gazowych. Fakt, że inwestor jest, zgodnie z art. 9 ustawy - Prawo energetyczne (dalej u.p.e.), operatorem systemu przesyłowego nie budzi wątpliwości. Inwestor w latach 2004 - 2014 posiadał koncesję na przesyłanie i dystrybucję gazu, natomiast w roku 2010 koncesja powyższa została przedłużona do 31 grudnia 2030 r. w zakresie przesyłania paliw gazowych. Obecnie koncesja nie obejmuje zatem dystrybucji. Potwierdza to dołączony do skargi odpis pełny z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika, że z dniem 15 lipca 2015 r. wykreślono z rubryki 1 działu 3 rejestru poz. 53 obejmującą jako przedmiot działalności "dystrybucję paliw gazowych w systemie sieciowym". Sąd wskazał, że organ musi zbadać te okoliczności, uwzględniając treść art. 3 pkt 24 u.p.e. Ten ostatni przepis stanowi, że operator systemu przesyłowego (w tym zajmujący się przesyłaniem paliw gazowych, odpowiedzialny za ruch sieciowy w systemie przesyłowym gazowym) jest również odpowiedzialny za bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego sytemu, eksploatację, konserwacje, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci przesyłowej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi. Oznacza to. że operator systemu przesyłowego może być uprawniony do wykonywania robót budowlanych nie tylko w zakresie samej sieci przesyłowej, lecz także w zakresie połączeń z innymi systemami gazowymi (w tym z systemami sieci dystrybucyjnych). Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2017 r. i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. W uzasadnieniu wskazał, że wykonując wytyczne zawarte w wyroku zwrócił się do inwestora o wyjaśnienie wskazanych kwestii. W odpowiedzi (pismo z 13 lutego 2018 r.) pełnomocnik inwestora wyjaśniła, że: 1) projektowany gazociąg wysokiego ciśnienia DA 100 nie stanowi sieci przesyłowej w rozumieniu art. 3 pkt 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 19977 r. - Prawo energetyczne, gdyż jest gazociągiem wyłącznie zasilającym (dystrybucja) stację redukcyjno-pomiarową J.M.; 2) gazociąg dystrybucyjny DN100 realizowany będzie w trzech odcinkach połączonych z dwoma odcinkami, które zostały wcześniej wykonane łącznie z projektowaną inwestycją drogową. Projekt jednoznacznie określa zarówno w części graficznej jak i opisowej zakres inwestycji. Docelowo projektowany gazociąg wysokiego ciśnienia DNI00 zastąpi istniejący gazociąg DN100, który po wybudowaniu i włączeniu do eksploatacji projektowanego gazociągu zostanie wyłączony z eksploatacji (a nie będzie przebudowywany); 3) całość inwestycji będzie stanowić jeden gazociąg dystrybucyjny zasilający stację redukcyjno-pomiarową J.M.. Wojewoda wskazał także, że w kolejnym piśmie (z 14 marca 2018 r.) inwestor wyjaśnił nadto, że podmiotem właściwym do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji jest A S.A. z/s w [....]. Projektowany gazociąg wysokiego ciśnienia DN110 nie stanowi sieci przesyłowych w rozumieniu art. 3 pkt 11a Prawa energetycznego - jest gazociągiem wyłącznie zasilającym (dystrybucyjnym) stację redukcyjno-pomiarową J.M. Wyjaśniono, że wnioskodawca w swej działalności realizuje także dystrybucję paliw gazowych w systemie sieciowym. Rozstrzyga o tym wpis w dziale 3 w rubryce 1 Przedmiot działalności pod pozycją 53 Krajowego Rejestru Sądowego. Wskazano również, że gazociąg DN100 do SRP J.M. w dniu 1 października 2009 r. został przekazany przez B S.A. z/s w [...] do A S.A. z/s w [....] aportem niepieniężnym (akt notarialny Repertorium A Nr [...] z dnia [...].10.2009 r.). Powyższe świadczy o tym, że gazociąg objęty wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę stanowił zawsze sieć dystrybucyjną i jako taki został włączony do majątku ww. operatora, tym bardziej, że służy zaopatrzeniu tylko jednemu odbiorcy. W tak ustalonych okolicznościach Wojewoda uznał, że przedmiotem inwestycji jest budowa gazociągu jako dystrybucyjnego wysokiego ciśnienia DN100, MOP 5,5 MPa do SRP J.M., przebiegającego przez działki położone w J. przy ul. [...]. Projektowany gazociąg wysokiego ciśnienia DN100 zastąpi istniejący gazociąg DN100, który nie będzie przebudowany. Całość inwestycji stanowić będzie jeden gazociąg dystrybucyjny zasilający stację redukcyjno-pomiarową J.M. Powołując się na wyjaśnienia inwestora, że przedmiotowy gazociąg nie stanowi sieci przesyłowych (jest gazociągiem wyłącznie zasilającym – dystrybucyjnym) oraz, że Spółka realizuje dystrybucję paliw gazowych w systemie sieciowym Wojewoda podał, że będąc związanym wyrokiem WSA, ocenił, że skarżąca Spółka nie była podmiotem uprawnionym do wystąpienia do Starosty z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia DN100, MOP 5,5 MPa do SRP J.M. - gazociągu dystrybucyjnego. To powoduje, że Starosta, nie mógł prowadzić postępowania w przedmiotowej sprawie (z wniosku ww. operatora, jako operatora systemu przesyłowego), a w konsekwencji do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda wskazał też, że zakres robót budowlanych (por. projekt budowlany, złożone przez inwestora w toku prowadzonego postępowania dodatkowe wyjaśnienia) nie obejmował robót w zakresie połączeń z innymi sieciami gazowymi (w tym dystrybucyjnymi), jak też przebudowę istniejącego gazociągu przesyłowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję złożyła Spółka wnioskując o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 82 ust. 3 P.b. poprzez przyjęcie, że Starosta nie był organem właściwym do wydania pozwolenia na budowę dla budowy gazociągu wysokiego ciśnienia DN100, MOP 5,5 MPa do SRP J.M.; 2. przepisów prawa procesowego - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że Starosta [...] naruszył właściwość rzeczową, prowadząc tym samym do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i umorzenia postępowania w pierwszej instancji; 3. przepisów prawa procesowego – art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego oraz brak wskazania podstawy prawnej faktów, które zostały uznane za udowodnione oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności; 4. przepisów prawa procesowego – art. 8, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia do decyzji w sposób pomijający argumenty i wnioski strony podniesione we wniosku inicjującym postepowanie, jak i w trakcie rozpoznania sprawy, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli decyzji. Strona skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 82 ust. 1 i 2 u.p.b., do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej należą sprawy określone w ustawie i niezastrzeżone do właściwości innych organów, a organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji jest co do zasady starosta. Wojewoda jest organem wyższego stopnia w stosunku do starosty oraz organem pierwszej instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych wymienionych w art. 82 ust. 3 u.p.b. i rozporządzeniu Rady Ministrów dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda. Zgodnie z §1 pkt 6 przywołanego rozporządzenia wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji w sprawach dotyczących sieci przesyłowych, w rozumieniu art. 3 pkt 11a u.p.e. Strona skarżąca zakwestionowała rozważania organu jakoby nie była uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Nadto organ nie wyjaśnił dlaczego skarżąca nie mogła złożyć do Starosty wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę gazociągu dystrybucyjnego. Organ odwoławczy całkowicie bowiem pominął w swoich rozważaniach wniosek z dnia 15 listopada 2015 r. o wydanie pozwolenia na budowę oraz składane wyjaśnienia, gdzie wnioskodawca wyraźnie i jednoznacznie wskazał, że projektowany gazociąg wysokiego ciśnienia DN100 nie stanowi sieci przesyłowych w rozumieniu art. 3 pkt 11a u.p.e. Skarżąca podała, że na uzasadnienie powyższego inwestor wyjaśnił, że gazociąg ten jest gazociągiem wyłącznie zasilającym (dystrybucyjnym) stację redukcyjno-pomiarową "J.M.". Spółka podniosła, że Wojewoda dokonując oceny legalności pozwolenia na budowę nie wskazał dlaczego dyskredytuje kwalifikację rodzaju planowanego gazociągu wskazaną poprzez wnioskodawcę i z czego wywodzi, że gazociąg ten nie ma charakteru dystrybucyjnego, a stanowi sieć przesyłową. Zdaniem skarżącej Spółki można przypuszczać, że organ odwoławczy oparł się w swej analizie jedynie na samej nazwie wnioskodawcy, sprowadzając go do operatora przesyłowego. W ocenie Spółki, takie założenie jest wadliwe, gdyż pomija fakt, że wnioskodawca w swej działalności realizuje także dystrybucję paliw gazowych w systemie sieciowym, a więc jest także operatorem dystrybucyjnym. Aktualnie statutowym zadaniem Spółki (zapisanym w KRS) jest "transport rurociągami paliw gazowych". Zdaniem skarżącej, należy ponadto stwierdzić, że organ odwoławczy koncentrując się na nazwie wnioskodawcy, pominął fakt, że gazociąg wysokiego ciśnienia może również stanowić sieć dystrybucyjną, gdyż nie każdy gazociąg wysokiego ciśnienia będzie od razu stanowił element sieci przesyłowej. Wynika to bezpośrednio z samej definicji sieci dystrybucyjnej przez którą rozumie się sieć gazową wysokich, średnich i niskich ciśnień, z wyłączeniem gazociągów kopalnianych i bezpośrednich, albo sieć elektroenergetyczną wysokich, średnich i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego (art. 3 pkt 11b u.p.e.). Zestawienie powyższej definicji z definicją legalną sieci przesyłowej pokazuje, że powyższe sieci mają "element wspólny" w postaci sieci gazowych wysokich ciśnień. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy podważając właściwość rzeczową powinien wskazać i uzasadnić szczegółowo swoje stanowisko w zakresie oceny rodzaju inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sądy administracyjne, z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym, jak wynika z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu organu administracji publicznej, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd uznał, że decyzja ta naruszyła prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., co w konsekwencji uzasadnia usunięcie jej z obrotu prawnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2018 r., na podstawie art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) uchylona została decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. wydana na wniosek skarżącej Spółki, zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia DN 100, MOP 5,5 MPa do SRP J.M., przebiegającego przez wyszczególnione w niej działki, położone przy ul. [...] w J. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja zapadła po wyroku tut. Sądu z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 571/17, którym uchylono wcześniejszą decyzję organu odwoławczego, tj. z dnia [...] marca 2017 r. uchylającą w/w decyzję Starosty i umarzającą postępowanie organu I instancji w całości. Sąd w tym wyroku wskazał na konieczność wyjaśnienia charakteru gazociągu będącego przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę (czy jest to gazociąg przesyłowy czy dystrybucyjny) oraz charakteru i zakresu robót budowlanych związanych z tym gazociągiem lub także z innymi gazociągami. Nadto, zauważając wykreślenie z dniem [...] lipca 2015 r. z rubryki 1 działu 3 rejestru poz. 53 Krajowego Rejestru Sądowego: "dystrybucja paliw gazowych w systemie sieciowym", wskazał na konieczność zbadania tej okoliczności z uwzględnieniem treści art. 3 pkt 24 u.p.e. Wskazany wyżej obowiązek kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obejmuje także zbadanie, czy organ administracji ponownie rozpoznający sprawę po wyroku sądu administracyjnego wypełnił powinność wynikającą z art. 153 P.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia..., chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, natomiast "wskazania" określają sposób postępowania organów w przyszłości. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu, zaś wskazania są jej konsekwencją, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracji i rezultatu tego postępowania w postaci materiału dowodowego zebranego w sprawie. Mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem) tym samym do zapewnienia przestrzegania zasady legalności. Z lektury akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy uzupełniając zebrany w sprawie materiał dowodowy (m.in. pisma inwestora z dnia [...] lutego 2018 r. i [...] marca 2018 r.) ustalił, iż przedmiotem inwestycji jest budowa gazociągu dystrybucyjnego wysokiego ciśnienia DN 100, MOP 5,5 MPa do SRP J.M., który zastąpi istniejący gazociąg DN 100, ), który nie będzie przebudowany ("Całość inwestycji stanowić więc będzie jeden gazociąg dystrybucyjny zasilający stację redukcyjno – pomiarową J.M.". S. 6.). Nadto, zakres robót budowlanych (projekt budowlany, dodatkowe wyjaśnienia inwestora) nie obejmuje robót w zakresie połączeń z innymi sieciami gazowymi (w tym dystrybucyjnymi). Wypełniając zatem w powyższym zakresie obowiązki wynikające z powołanego wyżej wyroku tut. Sądu z dnia 5 września 2017 r., organ odwoławczy w ponownie prowadzonym postępowaniu dopuścił się jednakże naruszenia obowiązków proceduralnych, dającego podstawę do wzruszenia wydanej przez niego decyzji. Nie były respektowane przez ten organ zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 K.p.a. (legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), a także reguły z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. obligujące do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonania na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została udowodniona , zaś dokonane na tej podstawie ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym warunkom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Przepis ten nakłada na wszystkie organy administracji publicznej obowiązek uzasadnienia faktycznego – w szczególności zawierającego wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej – i uzasadnienia prawnego (wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa) wydawanych decyzji. W szczególności decyzje negatywne dla wnioskodawcy (taką niewątpliwie jest skarżona decyzja uchylająca udzielone stronie pozwolenie na budowę) powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, iż organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 16 marca 1998 r., sygn. akt II SA 96/98, Lex nr 41681). W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji – jak trafnie zauważyła skarżąca Spółka – nie odpowiada omówionym wyżej warunkom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a. Otóż organ odwoławczy kwestionując posiadanie uprawnienia przez Spółkę do wystąpienia do Starosty z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę "gazociągu wysokiego ciśnienia DN 100, MOP 5,5 MPa do SRP J.M. – gazociągu dystrybucyjnego", a także właściwość Starosty do prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie i w konsekwencji do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz podejmując w związku z tym rozstrzygnięcie w myśl art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., nie uzasadnił w sposób prawidłowy swojego stanowiska. Lakoniczne zaledwie stwierdzenia o treści wyżej przytoczonej nie pozwalają na ich aprobatę, czyli przede wszystkim uznanie, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie organu jest ich logiczną konsekwencją. Nie można nadto w tym uzasadnieniu odnaleźć oceny, i wcześniej dokonania zbadania okoliczności dotyczących zmiany koncesji przy uwzględnieniu treści art. 3 pkt 24 u.p.e., mimo powołania się w nim na "związanie prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie". W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji brak w istocie uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego odpowiadających warunkom określonym w powoływanym art. 107 § 3 K.p.a. Podstawa prawna skarżonej decyzji została zbudowana oprócz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. na przepisach art. 105 § 1 i art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji jednak nie została w jakikolwiek sposób wyjaśniona, nie przytoczono nawet przepisów prawa wymienionych w podstawie prawnej decyzji i "zastosowanych" w rozpoznawanej sprawie. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105§ 1 K.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", ale uzasadnienie skarżonej decyzji nie zawiera w tym względzie żadnych wskazań i wyjaśnień. Powołany z kolei art. 82 Prawa budowlanego zawiera kilka jednostek redakcyjnych i brak wskazania przez organ konkretnej pozycji nie jest, co oczywiste, prawidłowe i nie pozwala na skontrolowanie prawidłowości jego zastosowania, a w szczególności stanowiska organu, iż "Starosta nie mógł prowadzić postępowania w przedmiotowej sprawie". [przy jednoznacznym uprzednim ustaleniu, charakteru gazociągu – przedmiotem inwestycji jest budowa gazociągu dystrybucyjnego (s. 5 uzasadnienia decyzji)]. Z powyższych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę popełnionych naruszeń.