II SA/Rz 615/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zaliczki alimentacyjnej - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] maja 206 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: Kolegium/ utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Niebylec z dnia [...] grudnia 2005 r., Nr [...] odmawiającą przyznania A. B. zaliczki alimentacyjnej w wysokości 300 złotych miesięcznie za okres od 1 grudnia 2005r. do 31 sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że nieuwzględnienie odwołania K. B., matki A. B., było podyktowane tym, że decyzja organu I instancji nie naruszyła przepisów prawa. Konsekwencją stwierdzenia tego faktu musiało być przyznanie racji argumentacji przyjętej przez organ, a nie zaprezentowanej w odwołaniu. Kolegium podkreśliło, że egzekucja alimentów zasądzonych na rzecz A. B. nie jest bezskuteczna, zatem brak jest podstaw do ustalenia zaliczki alimentacyjnej. Dla wsparcia swojego stanowiska organ wskazał, że podstawą przyznania zaliczki alimentacyjnej w przypadku, gdy świadczenie dochodzone jest od dłużnika przebywającego za granicą jest wykazanie przez osobę ubiegającą się o ustalenie zaliczki, że egzekucja alimentów za granicą jest bezskuteczna. Ten fakt ma wynikać z informacji sądu okręgowego lub zaświadczenia zagranicznej instytucji egzekucyjnej. Przedłożone przez K. B. dokumenty w postępowaniu o ustalenie zaliczki nie pozwalają przyjąć, że zaistniała bezskuteczność egzekucji alimentów, a to oznacza, że odwołanie nie mogło być uwzględnione. Z decyzją Kolegium nie zgodziła się K. B. Działając za małoletnią córką A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze przedstawiając tryb podejmowania czynności przez organy, wskazała, że zaskarżona decyzja nie bierze pod uwagę istniejących w sprawie dokumentów, zwłaszcza wyroku Sądu Wyższego Stanu New Jersey z dnia [...] sierpnia 2005 r., który uniewinnił W. D. czym uwolnił dłużnika od obowiązku zapłaty alimentów. Zdaniem skarżącej decyzja Kolegium nie uwzględnia również oświadczenia Biura Prawnego Egzekucji Alimentów oraz informacji Sądu Okręgowego w R. Ponadto jej uzasadnienie pozostaje w sprzeczności z uzasadnieniem decyzji Wójta Gminy N. mimo, że odwołuje się do tego samego przepisu, art. 10 ust. 1a ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej /Dz.U. nr 86, poz. 732 ze zm./. Wskazując te uchybienia skarżąca nie wskazała kierunku weryfikacji decyzji Kolegium. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, opierając wniosek na przesłankach wskazanych w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy jest wyznaczony treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że sąd rozpoznając skargę nie jest ograniczony jej podstawą prawną, zarzutami ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Mając na uwadze tak wyznaczony zakres sądowej kontroli, Sąd stwierdza, że skarga K. B. na decyzję Kolegium nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w taki sposób, aby dawało to podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Kolegium poprawnie zastosowało art. 10 ust. 1a ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych. Sąd aprobuje ten sposób wykładni wskazanego przepisu. Z jego treści wynika wprost, że w przypadkach gdy świadczenie alimentacyjne dochodzone jest od dłużnika alimentacyjnego zamieszkałego za granicą Rzeczypospolitej Polskiej, osoba mająca prawo do świadczenia składa do właściwego organu wniosek o ustalenie zaliczki alimentacyjnej z informacją sądu okręgowego o stanie egzekucji lub zaświadczenie zagranicznej instytucji egzekucyjnej o stanie egzekucji. Zatem ustalenie zaliczki alimentacyjnej od dłużnika alimentacyjnego mieszkającego za granicą wymaga dołączenia do wniosku dokumentu, który potwierdza stan egzekucji. Zdaniem Sądu potwierdzenie stanu egzekucji nie może być utożsamiane tylko z przedłożeniem jakiejkolwiek informacji na temat egzekucji zagranicznej, ale takiej z której wynika, że egzekucja tam prowadzona jest bezskuteczna, a to ma oznaczać przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, w wyniku którego nie wyegzekwowano alimentów. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd sytuacja taka nie zachodzi, gdyż dokumenty przedłożone przez wnioskodawczynię nie wykazują, że postępowanie egzekucyjne przed organami wymiaru sprawiedliwości Stanu New Jersey zostało zakończone w sposób, który stanowiłby o jego bezskuteczności. Z ich treści wynika tylko, że przejściowo pojawiła się trudność w ściągnięciu alimentów od dłużnika wskazanego przez K. B., gdyż jest on podmiotem, który ma inne miejsce urodzenia niż wskazane przez wnioskodawczynię. Istnienie takiego stanu powinno skutkować podjęciem przez nią działań, które zweryfikują dane dotyczące miejsca urodzenia ojca jej dziecka, bo wtedy egzekucja zagraniczna może być kontynuowana. Jednak działania w tym zakresie musi podjąć sama zainteresowana, a nie organy, gdyż tylko ona własnym działaniem może usunąć przeszkodę wstrzymującą egzekucję na terytorium USA. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł jak na wstępie.