II SA/Rz 615/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. F. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany wysokości zasiłku stałego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem z dnia 4 września 2012 r. S. F. wniósł o ustanowienie pełnomocnika prawnego z urzędu wskazując na swój wiek (68 lat), ubóstwo (utrzymuje się jedynie ze świadczeń pomocy społecznej) oraz nieporadność i brak własnych środków na ten cel. W złożonym w wyniku wezwania urzędowym formularzu PPF zwrócił się następnie o ustanowienie radcy prawnego wskazując na ponoszone przez siebie koszty leczenia (250 – 300 zł.) oraz otrzymane od Prezydenta M. [...] mieszkanie (pow. 19,6 m²) wraz z dodatkiem mieszkaniowym. Wg zawartych w nim informacji, nie posiada żadnego innego majątku, zaś jako dochody wykazał zasiłek stały wraz z dodatkiem mieszkaniowym (216 i 125 zł.) oraz otrzymywane z ZUS świadczenie w wysokości ok. 150 zł. z tytułu represji doznanych w okresie II wojny światowej. W nadesłanym w wyniku wezwania dodatkowym oświadczeniu podkreślił, że oprócz wykazanych nie posiada żadnych innych dochodów. Na utrzymanie mieszkania przeznacza 130 zł., a na opłaty z tytułu energii elektrycznej i gazu odpowiednio 60 i 50 zł. Posiłki otrzymuje w ramach pomocy społecznej w stołówce im. Św. Brata Alberta, "czasem w domu seniora, albo z łaski życzliwych ludzi. Podobnie recepty na leki ktoś czasem mi wykupi". Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Wobec przysługującego skarżącemu z uwagi na przedmiot sprawy ustawowemu zwolnieniu od kosztów sądowych, jego wniosek o ustanowienie radcy prawnego dotyczy przyznania mu częściowego prawa pomocy, czego niezbędnym warunkiem jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Dokonana na podstawie powyższych informacji ocena całokształtu sytuacji materialnej i możliwości płatniczych S. F. wskazuje, że przesłanka ta została przez niego spełniona. Mimo braku po jego stronie obowiązku ponoszenia związanych ze sprawą kosztów sądowych - wobec ustawowego zwolnienia od nich, bez wątpienia nie posiada on wystarczających środków finansowych, z których bez powodowania uszczerbku w zaspokojeniu swoich niezbędnych potrzeb życiowych mógłby pokryć wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Stanowisko takie jest o tyle uzasadnione, że uzyskiwane przez niego dochody w znacznej części pochodzą ze świadczeń pomocy społecznej, mających służyć poprawie jego sytuacji bytowej, której nie jest w stanie sam sobie na odpowiednim poziomie zapewnić. Analiza udzielonych informacji wskazuje, że nawet te dochody nie są wystarczające dla zapewnienia sobie przez skarżącego minimum socjalnego i w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w miarę możliwości posiłkuje się on pomocą pochodzącą z innych źródeł. W tym kontekście, mimo pierwotnych wątpliwości podyktowanych wynikającą z wniosku PPF dysproporcją między zwiększonymi względem dochodów wydatkami skarżącego, jego wyjaśnienia co do sposobu ich pokrycia uznano za wiarygodne i nie budzące wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością. Wnioskodawca nie posiada przy tym żadnych wartościowych składników majątkowych, które mogłyby być mu pomocne w pozyskaniu środków na opłacenie w sprawie pełnomocnika z wyboru. Powyższe uzasadnia pozytywne ustosunkowanie się do jego wniosku o ustanowienie radcy prawnego, którego w opisanej sytuacji nie jest w stanie ustanowić własnym staraniem, a czego jedynym wyznacznikiem są posiadane możliwości finansowe (bez znaczenia pozostają więc pozostałe sygnalizowane przez wnioskodawcę okoliczności, jak wiek czy związana z nim nieporadność). Pozostaje to w ścisłym związku z celem instytucji prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania z wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.