II SA/Rz 622/13

z dnia 23 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2013 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. i J. S. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 lipca 2013r. umarzającego postępowanie w sprawie ze skargi J. S. i J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki - p o s t a n a w i a - oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia W dniu 26 lipca 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga J. S. i J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2011 r., nr [...], wydaną w przedmiocie rozbiórki samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudową i nadbudową budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o nr ewid. 5140/63 położonej w miejscowości N. przy ul. [...]. Od skargi uiszczono solidarnie wpis sądowy w kwocie 500 zł. Występując ze skargą na wskazaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący wystąpili równocześnie z żądaniem o stwierdzenia jej nieważności do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wobec faktu, że wynik postępowania toczącego się przez wskazanym wyżej organem determinował dalszy tok postępowania toczącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z 7 października 2011r., sygn. akt: II SA/Rz 700/11, Sąd zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Wobec faktu, że decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2011r., nr [...], postanowieniem z 3 lipca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podjął postępowanie w niniejszej sprawie. Sprawę zarejestrowano pod sygn. akt: II SA/Rz 622/13. Następnie postanowieniem z dnia 11 lipca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie umorzył postępowanie sądowe w niniejszej sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Postanowienie zostało doręczone J. S. w dniu 16 lipca 2013r., natomiast skutek doręczenia wobec nieodebrania dwukrotnie awizowanej przesyłki zawierającej odpis tego postanowienia skierowanej do J. S. nastąpił w dniu 30 lipca 2013r. Wcześniej, bo w dniu 10 lipca 2013r. skarżący nadali na poczcie przesyłkę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawierającą informację o zapadłym w dniu 29 kwietnia 2013r. rozstrzygnięciu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W piśmie tym skarżący wskazali, że w związku z zapadłym rozstrzygnięciem bezzasadne jest rozpoznawanie niniejszej sprawy, a skargę z dnia 20 czerwca 2011r. "należy potraktować jako rozpoznaną i zakończoną". W dniu 22 lipca 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęło pismo (nadane w dniu 18 lipca 2013r.), w którym skarżący zarzucili, że postanowienie z dnia 11 lipca 2013r. nie zawiera rozstrzygnięcia w sprawie kosztów sądowych. Podali, że kwota 500 zł jest dla emeryta kwotą znaczną, a organ, który wydał decyzję niesłuszną powinien ponieść związane z tą decyzją koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten na mocy art. 166 P.p.s.a. ma zastosowanie do postanowień, stąd upatrywać w nim należy źródła umocowania dla skarżących do złożenia wniosku opisanego powyżej. Przechodząc do oceny zasadności złożonego w niniejszej sprawie wniosku w pierwszej kolejności odwołać należy się do art. 161 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis art. 232 § 1 P.p.s.a. określa natomiast sytuacje, w jakich Sąd zobligowany jest zwrócić skarżącemu z urzędu wpis sądowy, tj. od: 1) pisma odrzuconego lub cofniętego; 2) zażalenia na postanowienie w przedmiocie ukarania grzywną, jeżeli zażalenie zostało uwzględnione. Art. 200 P.p.s.a. określa sytuacje, w jakich skarżącemu przysługuje zwrot kosztów od organu i stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z art. 201 P.p.s.a. wynika, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3, a w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2, przepis art. 206 stosuje się odpowiednio. Ww. przepis ten kreuje możliwość częściowego zasądzenia kosztów na rzecz skarżącego od organu, w razie częściowego uwzględnienia skargi. Treść przywołanych powyżej przepisów wskazuje, że jedynie w razie umorzenia postępowania na skutek cofnięcia skargi Sąd zobligowany byłby do zamieszczenia z urzędu w postanowieniu o umorzeniu postępowania orzeczenia o zwrocie wpisu sądowego, przy czym zwrotu tego dokonuje się z kasy Sądu. W przedmiotowej sprawie przyczyną umorzenia postępowania była jego bezprzedmiotowość na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. Jakkolwiek skarżący skierowali do WSA pismo, to jednak wpłynęło ono do Sądu dopiero w dniu 12 lipca 2013r., a więc po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania. Nadto z jego treści nie wynika, że skarżący cofają skargę skoro podali, że "skargę należy potraktować jako rozpoznaną i zakończoną". Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że skarżący cofnęli skargę, a tym samym brak jest podstaw do zwrotu wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Brak jest także podstawy prawnej do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów od organu. Takie rozstrzygnięcie mogłoby zapaść na podstawie art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie, a więc wydania jednego z orzeczeń przewiedzianym w art. 145 § 1 P.p.s.a, a z taka sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Nie należy się także skarżącym zwrot kosztów od organu na podstawie art. 201 P.p.s.a., bowiem umorzenie postępowania nastąpiło z innej przyczyny niż wymienione w tym przepisie. Poczynione powyżej uwagi prowadzą więc do wniosku, że skarżącym nie przysługuje zwrot wpisu ani z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ani zwrot wpisu w ramach zwrotu kosztów postępowania od organu. Przepisy P.p.s.a - mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny - nie obligowały zatem sądu do zamieszczenia we wspomnianym postanowieniu dodatkowego orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domagają się skarżący, nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których zaistnienie uprawnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 157 § 1 i § 2 P.p.s.a. w związku z art. 166 P.p.s.a. oddalił wniosek o uzupełnienie postanowienia.