II SA/Rz 623/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 2 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi P. M. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [...] poza kasynem gry, tj. w lokalu [...] przy ul. [...] w S. W treści skargi reprezentujący skarżącego pełnomocnik (adwokat) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, względnie Sąd, z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci konieczności ogłoszenia upadłości, gdyż skarżący nie dysponuje niezbędnymi środkami pieniężnymi dla jej zaspokojenia. Nawet w sytuacji późniejszego uwzględnienia skargi przez WSA - co z uwagi na zarzut naruszenia prawa europejskiego jest bardzo prawdopodobne – nie da się już przywrócić stanu pierwotnego, a przez czas trwania postępowania skarżący nie będzie mógł normalnie funkcjonować i zapewnić bytu rodzinie. Nie sposób pominąć przy tym bezprawnego działania organów celnych, które masowo wydają orzeczenia w przedmiocie kar pieniężnych, pomimo wątpliwości co do zgodności z normami konstytucyjnymi i prawa europejskiego, co w dalszej przyszłości może narazić Skarb Państwa na olbrzymie odszkodowania. Końcowo pełnomocnik skarżącego wskazał na dotychczasowe stanowisko sądów administracyjnych, wg którego wykonanie przedmiotowych decyzji powinno być wstrzymane ("dowód – postanowienie WSA w Rzeszowie). Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia [...] marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, który powinien przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (tak m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 131/08). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). W tym kontekście wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący (jego pełnomocnik) mimo obowiązku wynikającego dla nich ze wskazanej regulacji, nie uprawdopodobnili spełnienia wymienionych w niej przesłanek. Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie zostało wykazane, że zapłata kary pieniężnej będzie wiązała się dla skarżącego z realnym zagrożeniem dla kontynuowania działalności gospodarczej i pozyskiwania w ten sposób środków na utrzymanie siebie i rodziny. Skutków takich nie sposób wyprowadzać na podstawie samego oświadczenia w tym zakresie, bez jakichkolwiek danych (dokumentów) nt. sytuacji finansowej i materialnej skarżącego, w tym m.in. posiadanego majątku, osiąganych z tej działalności dochodów, liczby osób pozostających na jego utrzymaniu, rodzaju i wysokości związanych z tym wydatków, a także wyjaśnienia, czy dochody osiągane przez niego z prowadzenia lokalu [...] stanowią jedyne źródło utrzymania rodziny. Niemożliwe jest w związku z tym ustalenie, czy uiszczenie przez wnioskodawcę w niniejszej sprawie nałożonej kary przed rozpoznaniem skargi mogłoby spowodować następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków nie sposób także wywodzić na obecnym etapie postępowania z twierdzeń wskazujących – w ocenie pełnomocnika – na zasadność skargi wynikającą z rzekomo bezprawnego działania organów celnych. Ich uwzględnienie wkraczałoby bowiem w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji, co na obecnym etapie postępowania nie jest dopuszczalne. Dotyczy to także ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa wynikającej z możliwości uwzględnienia skargi i konieczności zwrotu pobranych kar, gdyż zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki odnoszą się wyłącznie do strony skarżącej, wnioskującej o wstrzymanie. Bez znaczenia dla rozpoznania wniosku pozostaje także argument wskazujący na "dotychczasowe stanowisko sądów administracyjnych", rzekomo wg którego wykonanie zaskarżonej decyzji powinno być wstrzymane. Udzielenie ochrony tymczasowej (zgodnie z art. 61 § 6 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę) uzależnione jest od okoliczności konkretnego przypadku i nie może dotyczyć sytuacji, w której nie zostały spełnione ustawowe przesłanki warunkujące wydanie takiego orzeczenia. Pełnomocnik skarżącego wskazując jako dowód "postanowienie WSA w Rzeszowie" nie określił w jakiej sprawie zostało ono wydane; jeżeli za takie uznać stanowiące załącznik do skargi postanowienie z dnia 17 czerwca 2015 r. II SA/Rz 651/15 należy zauważyć, że jak wynika z jego uzasadnienia, zapadło ono w całkowicie odmiennych okolicznościach. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.