II SA/Rz 625/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala- Przedmiotem skargi K. Ż. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO" lub "Kolegium") z [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, którą wydano w następującym stanie sprawy: Podaniem z 20 stycznia 2010 r. T. W. zwrócił się do Burmistrza Miasta [...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji mającej polegać na rozbudowie budynku usługowego na działce nr ewid. 1458 przy ul. R. w D. Decyzją z [...] lutego 2012 r. Burmistrz Miasta [...] ustalił dla inwestora warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, jednak na skutek uwzględnienia odwołania S. P. decyzją z [...] maja 2012 r. nr [...] SKO uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy zalecił sprecyzowanie wniosku przez inwestora oraz dokonanie ponownej, poprawnej analizy warunków i zasad zagospodarowania. Następnie, po uzupełnieniu wniosku przez inwestora oraz po ponownym uzgodnieniu projektu decyzji pod względem konserwatorskim, decyzją z [...] grudnia 2012 r. nr [...], Burmistrz Miasta [...] ustalił dla inwestora warunki zabudowy dla inwestycji mającej polegać na rozbudowie i przebudowie budynku usługowego o część usługowo-mieszkalną na działce nr ewid. 1458 przy ul. R. w D. W ocenie organu I instancji rozpatrywany wniosek był kompletny, spełniał wymogi określone w art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm., dalej zwana: "Upzp"). W celu ustalenia warunków zabudowy przeprowadzono analizę urbanistyczną pod kątem wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 Upzp, której wyniki stanowią załącznik do decyzji. Wymagania te zostały spełnione, ponieważ w obszarze analizowanym występuje podobna zabudowa, która pozwoliła na określenie wymagań dla planowanej inwestycji. Teren posiada bezpośredni dostęp do dwóch dróg publicznych, a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Linię zabudowy od ul. R. pozostawiono bez zmian, a od ul. T. wyznaczono na 17 m od krawędzi jezdni. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od ul. R. polecono pozostawić bez zmian, a od ul. T. na wysokości od 6 do 7 m. Geometrię dachu od ul. R. nakazano zachować w dotychczasowym kształcie, a od ul. T. przewidziano dach jedno lub wielospadowy o nachyleniu od 15° do 30° i wysokości nie wyższej niż kalenica od ul. R. Projekt decyzji został opracowany przez uprawnioną osobę, uzgodniono go w niezbędnym zakresie z właściwymi podmiotami. Przepisy odrębne mają nie sprzeciwiać się inwestycji. Odwołanie od w/w decyzji wniosła K. Ż. W ocenie odwołującej się zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem § 2 pkt 5, § 3 ust. 1 i 2, § 6 ust. 1 oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako "rozporządzenie Ml z 2003"), jak również art. 61 ust. 1 Upzp i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "K.p.a."). Zakwestionowano prawidłowość przyjęcia, że front działki znajduje się od ul. R., co ma mieć znaczenie dla prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego. Pominąć miał organ w decyzji dokonanie opisu gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych w obszarze analizowanym. Zaprojektowanie przez inwestora zwartej zabudowy ma prowadzić do nieuwzględnienia charakteru zabudowy na działkach sąsiednich, która z kolei ma mieć charakter zabudowy tzw. bliźniaczej. Wskazano, że na działce nr 1457 znajduje się budynek wyposażony w okna od strony działki przeznaczonej pod planowaną inwestycję, co powinno prowadzić do odsunięcia planowanej rozbudowy o 3 m od granicy tych działek, gdyby część rozbudowywana nie posiadać miała okien. Po rozpatrzeniu w/w odwołania decyzją z [...] lutego 2013 r. SKO, na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 Upzp, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 Upzp zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Następnie cytując art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 Upzp Kolegium przedstawiło przesłanki warunkujące dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy podkreślając, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Mając na względzie powyższe SKO uznało, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W sprawie przeprowadzono analizę urbanistyczną spełniającą wymagania wynikające z rozporządzenia Ml z 2003. Prawidłowo wyznaczono granice obszaru analizowanego, jak też poprawnie ustalono wszystkie wymagane przepisami dane. Analiza zebranych dowodów przemawiała za uznaniem, że w przypadku planowanej inwestycji spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 Upzp. Tym samym Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołania o naruszeniu przepisów rozporządzenia Ml z 2003. Zgodnie z wymogami § 3 cyt. rozporządzenia wyznaczono obszar analizowany w oparciu o front działki od strony ul. R. Z uwagi na zwarty charakter zabudowy budynki usytuowane frontalnie wzdłuż ul. R. zajmują całą szerokość frontów działek, której średnia szerokość wynosi około 7 m. Jednak parametry te nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ inwestycja nie obejmuje zmiany gabarytu istniejącego budynku. Dokonano oceny cech zabudowy zagospodarowania terenu, a wyniki analizy w formie granicznej i tekstowej stanowią załącznik do decyzji. Określono również geometrię dachu i układ połaci dachowych od strony ul. T. Podkreślono przy tym, że szczegółowe odległości od granic działki (projekt zagospodarowania działki) będą oceniane dopiero w kolejnym etapie procesu budowlanego, mianowicie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Skargę od decyzji SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie imieniem własnym wniosła K. Ż. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania decyzji tej zarzuciła: 1. naruszenie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ml z 2003 przez błędnie wyznaczony front działki. W ocenie skarżącej powinna nim być ta część działki przylegającej do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Tymczasem działka inwestora położona jest przy dwóch drogach, jednak z ul. R. nie jest możliwy wjazd ani wejście na działkę, ponieważ znajduje się tam wyłącznie wejście dla klientów sklepu. Dojazd do działki będzie natomiast realizowany z ul. T.; naruszenie § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ml z 2003 przez brak analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do całości działki, jak również pominięcie opisania gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych sąsiednich położonych przy ul. T. W przypadku linii zabudowy wyznaczonej na mapie przedstawiającej analizę funkcji i cech zabudowy brak jest wskazania, gdzie ma ona przebiegać dla nowej inwestycji; naruszenie § 6 ust. 1 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ml z 2003 przez wadliwe wyznaczenie frontu działki. Organy powinny oceniać szerokość elewacji frontowej budynku od strony ul. T. wynoszącej około 5 m, a nie ul. R.; naruszenie art. 61 ust. 1 Upzp przez ograniczenie oceny budynku wyłącznie do części budynku przyległej do ul. R. Pominięto przez to okoliczność, że od ul. T. na działkach nr 1457 i 1459 istnieje zabudowa bliźniacza, co miałoby wpływ na parametry i cechy nowej zabudowy, w tym jej gabaryty i formę architektoniczną. Zatem ustalona zabudowa zwarta nie nawiązuje do istniejącej zabudowy na ww. działkach od ul. T. Szerokość elewacji frontowej na działce nr 1459 jest mniejsza od takiej szerokości na działce 1458; brak opisania w decyzji geometrii dachu - układu połaci dachowych, czym naruszono § 1 pkt 5 rozporządzenia Ml z 2003; niezgodność wyznaczonego obszaru analizowanego na mapie i w uzasadnieniu decyzji; naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. przez brak stanowczego odniesienia się organu do rozbudowy budynku w granicy działki i ustalenia, że zabudowa od ul. T. powinna powstać zgodnie z kontynuacją dotychczasowej zabudowy sąsiednich działek. Nieprawidłowe w ocenie skarżącej było również posługiwanie się zwrotem "bez zmian" co do niektórych parametrów zabudowy, jak wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki albo linii zabudowy od ul. R. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30 sierpnia 2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu skarga K. Ż. okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji mającej polegać na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku. Stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 Upzp w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu związanych z planowaną budową obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślenia wymaga, że w świetle dyspozycji art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp omawianą decyzję zaliczyć należy do aktów administracyjnych o charakterze związanym co oznacza, że jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami to nie można odmówić uwzględnienia żądania strony. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Definicję drogi publicznej zawiera ustawa z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260, por. art. 1 i 2 ustawy), zaś przez dostęp do drogi publicznej rozumieć należy bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 Upzp). Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określa rozp. Ml z 2003. W tym celu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej objętej wnioskiem obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 Upzp; granice obszaru wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m (§ 3 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia). Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, chyba że wyznaczenie innej linii jest uzasadnione wynikami analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 ropz. Ml z 2003 (§ 4 ust. 1 i 4). Szerokość elewacji frontowej wyznacza się zgodnie z § 6 rozp. Ml z 2003, zaś stosownie do jego § 7 ust. 1 wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z kolei geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym (§ 8 rozp. Ml z 2003). Istotnym wymogiem ustalenia warunków zabudowy jest ziszczenie się warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp. Dla tego celu w świetle obowiązujących przepisów wystarczające jest, aby w obszarze analizowanym istniała co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, której zabudowa pozwala na określenie wymagań określonych w powołanym przepisie. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga bowiem dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Analiza akt sprawy wykazuje, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami K.p.a. Organy prawidłowo ustaliły krąg stron postępowania i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności stanu faktycznego i prawnego. Uzupełniony przez inwestora wniosek był kompletny, spełniając wymagania określone w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp. Zgodnie z obowiązującymi przepisami wyznaczono granice obszaru analizowanego, który przedstawiony został na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. Przedmiotowy budynek usytuowany jest w ciągu zwartej zabudowy tworzącej pierzeję ul. R. (droga powiatowa). Ten i inne budynki w obszarze analizowanym posiadają funkcje usługowe, usługowo-mieszkalne lub mieszkalno-usługowe. Linia zabudowy od strony ul. R. ma pozostać niezmieniona, natomiast od ul. T. (droga gminna) wynosić będzie 17 m od krawędzi jezdni, na co pozwalają warunki lokalne zobrazowane w załączniku graficznym i tekstowym (linia ta przebiega uskokowo i waha się od 0 do 37 m). Jak wynika z analizy urbanistycznej takie ustalenie linii zabudowy zapewni w najbardziej czytelny i właściwy sposób zachowanie wymaganej kontynuacji parametrów zabudowy oraz ich podobieństwo lokalizacyjne. Ustalenie to mieści się w granicach wyznaczonych przez przepisy § 4 rozp. Ml z 2003. Z analizy urbanistycznej wynika ponadto, że powierzchnia zabudowy wynosi od 28 do 100 %, średnio 65 % i taką wartość przyjęto w decyzji. Powierzchnię biologicznie czynną ustalono na poziomie 10 %. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od ul. R. pozostanie bez zmian, a wysokość elewacji budynku od ul. T. ustalono w przedziale od 6 do 7 m, licząc od poziomu terenu do krawędzi dachu (okapu). Jeżeli natomiast chodzi o geometrię dachu to polecono od ul. R. zachować istniejący układ połaci, wysokość i kierunek kalenicy głównej, a od ul. T. dach jednospadowy lub wielospadkowy o nachyleniu od 15 do 30 % i najwyższej wysokości nieprzekraczającej kalenicy od ul. R. W zakresie tego wskaźnika z analizy urbanistycznej wynikało, że w obszarze analizowanym formy dachów są zróżnicowane; w większości przypadków występują dachy spadziste o nachyleniu połaci średnio około 40 % w budynkach usytuowanych frontem od ul. R. i około 30 % (od 10 do 45) od ul. T. Układy kalenic od ul. R. są równoległe do frontów działek. Istniejąca infrastruktura techniczna jest wystarczająca dla planowanej inwestycji, a teren inwestycji nie wymagał uzyskania zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp, ponieważ nie stanowi gruntu rolnego, co znajduje potwierdzenie w wypisie z rejestru gruntów. Teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej rozumieniu art. 2 pkt 14 Upzp. Projekt decyzji opracowała uprawniona osoba, a przed jej wydaniem uzyskano wymagane uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz właściwego zarządcy drogi. Postanowiono, aby forma architektoniczna budynku była dostosowana do budynku istniejącego, w tym polecono zachować istniejące cechy historyczne budynku i wygląd elewacji frontowej. Tak więc spełnione zostały wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 Upzp i uwzględniono ogólne wymogi planowania przestrzennego określone w art. 1 ust. 2 Upzp. W tym stanie rzeczy wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji było obowiązkowe. W postępowaniu odwoławczym przedmiotową sprawę rozpatrzono ponownie, a Kolegium odniosło się do zarzutów odwołania, czyniąc zadość wymaganiom proceduralnym. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że zarzuty skargi okazały się niezasadne. Organ I instancji właściwie przeprowadził postępowanie, w tym sporządzono analizę urbanistyczną, która pozwoliła ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Prawidłowo wyznaczono front działki od strony drogi powiatowej - ul. R., skąd ma odbywać się główne wejście do budynku. W tym zakresie przepis § 2 pkt 5 rozp. Ml z 2003, który zawiera jedynie definicję tego wyrażenia na potrzeby rozporządzenia, zawiera alternatywę stanowiąc, że frontem działki jest ta część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Zatem określając front działki od strony ul. R. nie naruszono ww. przepisu, choć rzeczywiście - jak podaje skarżąca i co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy - dojazd do budynku ma się odbywać od ul. T. Nie jest jednak wykluczona sytuacja, co potwierdza niniejsza sprawa, że wejście na działkę i wjazd będą zlokalizowane w różnych jej częściach. Ponadto wejście na działkę, której cała szerokość jest zabudowana nie oznacza, że chodzi wyłącznie o wejście na część gruntu niezabudowanego. Wejście, o którym mowa w powołanym przepisie, obejmuje również przypadek wejścia na działkę w całości zabudową, a zatem faktycznie wejście do budynku. Podkreślenia wymaga, że inwestycja ma za przedmiot istniejący budynek w zwartej zabudowie i od strony ul. R. szerokość elewacji frontowej, o której mowa w § 6 rozp. Ml z 2003, nie będzie zmieniana. Natomiast jeżeli chodzi o wyznaczenie obszaru analizowanego to dokonano tego zgodnie z dyspozycją § 3 rozp. Ml z 2003, ponieważ z uwagi na szerokość działki inwestora, i to bez względu na stronę od obu dróg publicznych, jego szerokość i tak musiałaby wynieść minimum 50 m, na co zwrócono uwagę w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Jak podano, z uwagi na podobieństwo lokalizacyjne analizą objęto cały zespół zabudowy, której fronty tworzą pierzeję rynku w D. i która to zabudowa tworzy spójną urbanistyczną całość o wspólnych cechach oraz zasadach zagospodarowania. Sąd nie stwierdził zarzucanej w skardze "niezgodności wyznaczonego obszaru analizowanego na mapie i w uzasadnieniu decyzji". Podkreślenia wymaga, że przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w § 3 ust. 1 rozp. Ml z 2003, stanowi proces myślowy osoby ją przeprowadzającej, której jedynie wyniki stanowią załącznik do decyzji, o czym jednoznacznie traktuje § 9 ust. 2 rozp. Ml z 2003. Brak jest podstawy prawnej, aby podzielić stanowisko skarżącej, jakoby dokument ten powinien zawierać opis gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych sąsiednich położonych przy ul. T. Także linię zabudowy wyznaczono zgodnie z przepisami § 4 rozp. Ml z 2003, którą przedstawiono w części graficznej decyzji o warunkach zabudowy. Jednoznacznie zaznaczono na niej określoną w decyzji linię zabudowy wyznaczoną w odległości 17 m od krawędzi ul. T. Powyżej wyjaśniono już, że do spełnienia wymogu "dobrego sąsiedztwa" wystarczające jest, aby w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, co miało miejsce w niniejszej sprawie, istniała co najmniej jedna działka pozwalająca na ustalenie wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp. Występowanie zatem w obszarze analizowanym wskazywanej przez K. Ż. zabudowy bliźniaczej nie świadczy w żadnym wypadku o wadzie przeprowadzonej analizy urbanistycznej, skoro na terenie tym występują również inne obiekty, które pozwoliły na ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Organy nie mogły dopuścić się naruszenia § 1 pkt 5 rozp. Ml z 2003, ponieważ przepis ten określa jedynie zakres regulacji zawartej w rozporządzeniu. Natomiast o geometrii dachu traktuje § 8 cyt. rozprządzenia, a warunki w tym zakresie ustalono w pkt "lll.l.d" decyzji z 4 grudnia 2012 r. organu I instancji. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 107 § 1 K.p.a Wbrew stanowisku skarżącej rozbudowa spornego budynku nie będzie sięgać granicy działki od ul. T. (ustalenie takie zawierała poprzednia decyzja), ponieważ linię zabudowy od tej strony wyznaczono w odległości 17 m od krawędzi jezdni. Nie stanowi również o wadzie decyzji posłużenie się przez organ zwrotem "bez zmian", który oznacza tyle, że inwestor podczas realizacji inwestycji obowiązany będzie zachować stan aktualnie istniejący. W przedstawionych okolicznościach skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i dlatego zgodnie z art. 151 Ppsa podlegała oddaleniu.