II SA/Rz 63/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie wyłączenia w całości z użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. znak: [...] zakazującą J. N. użytkowania budynku mieszkalnego i jednocześnie nakazał J. N. zam. [...] wyłączyć w całości z użytkowania budynek mieszkalny jednorodzinny, zlokalizowany na działce nr ewid. nr 655/3 w miejscowości B. w terminie do 31 stycznia 2011 r. oraz zarządził zabezpieczenie ww. budynku mieszkalnego przed dostępem osób postronnych, umieszczenie na budynku mieszkalnym zawiadomienia o stanie zagrożenia katastrofą budowlaną oraz o zakazie jego użytkowania, a także na ogrodzeniu działki nr ewid. 655/3 umieszczenie tablicy informacyjnej o zakazie wstępu do budynku i na wygrodzony teren w terminie do 31 stycznia 2011 r. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. N. i skargą z dnia 10 stycznia 2011 r. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarżący wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie "naraża go i jego matkę na poważne konsekwencje życiowe i materialne, w sytuacji gdy prawidłowość zaskarżonej decyzji i postępowania jest mocno wątpliwa". Podniósł, że natychmiastowe opuszczenie budynku mieszkalnego doprowadzi do "szczególnie dotkliwych skutków". Na terenie gminy na której mieszka brak jest lokali w których mogliby on i jego matka być zakwaterowani. Nie posiada też środków z których mogliby opłacić najem lokalu. Podkreślił, że wstrzymaniu wykonania decyzji nie sprzeciwia się wzgląd na bezpieczeństwo, gdyż budynek nie wykazuje żadnych nowych śladów uszkodzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Zgodnie z obowiązującymi przepisami postępowania sądowoadministracyjnego, skarga do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu – art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ) – zwanej dalej P.p.s.a. W razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego wykonanie aktu (art. 61 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wyżej wskazano sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 P.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, iż na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonej decyzji. Zostanie bowiem ona poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Jednakże to na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Rzeczą zaś Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż wniosek J. N., nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawca poza wskazaniem, iż wykonanie decyzji narazi go i jego matkę na poważne konsekwencje życiowe i materialne oraz, że natychmiastowe opuszczenie budynku mieszkalnego doprowadzi do "szczególnie dotkliwych skutków", a także wskazanie na brak środków do wynajęcia innego lokalu mieszkalnego oraz że aktualnie budynek nie wykazuje żadnych nowych śladów uszkodzeń, w żaden sposób nie wykazał na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Obowiązek wykazania konkretnego niebezpieczeństwa i jego uprawdopodobnienia leży po stronie wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem samo stwierdzenie o poniesieniu znacznych kosztów związanych z wynajęciem innego lokalu oraz brak nowych śladów uszkodzeń. Nałożony decyzją obowiązek wyłączenia w całości z użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego był wynikiem konieczności zabezpieczenia budynku przed dalszą destrukcją, usunięciem uszkodzeń i stanu zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Sąd uznał, że charakter i okoliczności sprawy powodują, że podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące sytuacji materialnej i skutków finansowych związanych z wykonaniem obowiązku określonego decyzją, nie mogą stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i nie mają charakteru trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić zatem należy, że skarżący składając wniosek nie wykazał ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji. Równocześnie brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.