II SA/Rz 63/18

Dnia 24 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2017 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Opisaną w sentencji decyzją, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej w skrócie: "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] o wymierzeniu B. Ś. (w dalszej części: "skarżący") kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze na powyższą decyzję, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, uzasadniając to istnieniem ryzyka utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podał jaki dochód osiągnął w latach 2014-2016, a także wyjaśnił, że obecnie jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę i otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 2.000 zł brutto miesięcznie. Na utrzymaniu ma dwójkę małoletnich dzieci, ponadto spłaca kredyt hipoteczny zaciągnięty na kwotę 281.116,14 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, że uiszczenie kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji (tak m. in. postanowieniach WSA w Łodzi z dnia 25 stycznia 2017 r. III SA/Łd 46/17, WSA w Gdańsku z dnia 8 lutego 2017 r. I SA/Gd 1585/16, WSA w Białymstoku z dnia 15 marca 2017 r. I SA/Bk 205/17). Obowiązkiem skarżącego, domagającego się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek pieniężny jest więc wykazanie wystąpienia szczególnych okoliczności uzasadniających uwzględnienie jego wniosku, w szczególności, że na skutek jego wykonania grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Skarżący powinien przedstawić szczegółowe informacje o swojej sytuacji majątkowej, w tym o osiąganych dochodach, rodzaju i charakterze posiadanego majątku. Należy bowiem podkreślić, że powstanie skutków finansowych dla strony stanowi normalną konsekwencję prowadzonej egzekucji administracyjnej. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie może służyć zabezpieczeniu strony przed wszystkimi skutkami egzekucji, lecz wyłącznie przed takimi, których ewentualne korzystne dla niej rozstrzygniecie sprawy przed sądem by nie naprawiło (tak w postanowieniu NSA z dnia 15 grudnia 2014 r. II FZ 1741/14). Analiza akt administracyjnych oraz przedłożonych przez skarżącego dokumentów nie pozwala na uznanie, że wykazał on zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z przedłożonych dokumentów nie wynika jaka jest rzeczywista sytuacja majątkowa skarżącego, ile wynoszą jego stałe miesięczne wydatki na utrzymanie siebie i rodziny, a ponadto czy ewentualna egzekucja kary pieniężnej może być skierowana do środków pieniężnych lub innego mienia skarżącego, a jeżeli tak, to czy znacznie pogorszy sytuację majątkową skarżącego, doprowadzając do powstania szkody w znacznym rozmiarze bądź skutków trudnych do odwrócenia. Należy zauważyć, że zalegające w aktach administracyjnych wyciągi dotyczą rachunku bankowego, który nie należy do skarżącego. Kredyt hipoteczny został zaciągnięty przez skarżącego oraz dwie inne osoby, nie wiadomo w jakiej części partycypuje on w jego spłacie. Same tylko potwierdzenia ponoszonych opłat za media nie obrazują jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Nie wiadomo również, jakie są rzeczywiste koszty utrzymania małoletnich dzieci skarżącego i w jakim stopniu są one przez niego ponoszone. Dlatego też na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.