II SA/Rz 630/09

Referendarza sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Przewodniczący referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 20.01.2010 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, R.P. reprezentowanej przez adwokata A. P., o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi wyżej wymienionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...].02.2009 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, -postanawia- odmówić przyznania prawa pomocy. R.P. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 630/09 złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA), żądanie zwolnienia od kosztów sądowych. Sprawa o sygn. akt II SA/Rz 630/09 dotyczy skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Postępowanie przed WSA zostało zakończone na mocy wyroku z 26.11.2009 r., sygn. II SA/Rz 630/09 o oddaleniu skargi R. P. Skarżąca jest reprezentowana przez adwokata A. P. Ponieważ wniosek PPF skarżącej nie zawierało wszystkich informacji niezbędnych do oceny żądania zwolnienia od kosztów sądowych, referendarz WSA w Rzeszowie pismem z dnia 22.12.2009 r., wezwał stronę skarżącą do : 1) wyjaśnienia czy członkowie rodziny posiadają pojazdy samochodowe a jeżeli tak to jakiej marki, należy również podać miesięczne koszty utrzymania tych pojazdów, 2) wyjaśnienia czy członkowie rodziny posiadają telefony komórkowe a jeżeli tak należy podać miesięczne koszty korzystania z usług telefonii komórkowej, 3) podania wysokości kosztów niezbędnych dla utrzymania rodziny w skali miesiąca w tym kosztów utrzymania domu o pow. 222 m², 4) nadesłania wyciągów z rachunków bankowych będących w posiadaniu członków gospodarstwa domowego przedstawiających operacje na tych rachunkach za okres miesiąca listopad oraz grudzień 2009 r. Wskazane dokumenty i oświadczenia należało nadesłać w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia wezwania sądowego pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Taki rygor został określony w skierowanym do strony wezwaniu. Wezwanie zostało prawidłowo przesłane na adres pełnomocnika strony skarżącej A.P. Według zwrotnego potwierdzenia odbioru, pismo sądowe pełnomocnik strony skarżącej odebrał w dniu 28.12.2009 r. Pomimo upływu terminu, wezwanie referendarza sądowego WSA w Rzeszowie nie zostało przez skarżącą wykonane w żadnym z punktów. Stwierdzono, co następuje: Jak wynika ze złożonego formularza PPF, wniosek skarżącej dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych. R.P. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Strona zobowiązana była wykazać, że nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych (opłat i wydatków) bez uszczerbku na poziomie swego utrzymania koniecznego. Do udowodnienia takiego stanu zobowiązuje norma art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym stanowi postać pomocy finansowej udzielanej przez państwo podmiotom uczestniczącym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ rezultatem przyznania prawa pomocy jest powiększanie wydatków budżetu państwa, sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskujących o prawo pomocy powinna być ustalona ze szczególną wnikliwością. Warto też podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia, takiej sytuacji majątkowej, która uniemożliwia choćby częściowe uczestniczenie w kosztach finansowych postępowania sądowego. Strona wnioskująca o prawo pomocy nie nadesłała w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów oraz nie złożyła wymaganych oświadczeń. Wykonanie wezwania miało na celu umożliwić wszechstronną ocenę stanu majątkowego skarżącej i jej rodziny oraz podjęcie adekwatnej do tej oceny decyzji procesowej. Formalno - prawne podstawy tego wezwania zawiera art. 255 p.p.s.a. Nie wykonując wezwania referendarza, wnioskodawczyni nie wykazała okoliczności, które pozwoliłyby na zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub części. Skutki tego zaniechania zostały skarżącej przedstawione w wezwaniu. Dlatego też, nie zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Powoduje to konieczność odmowy przyznania prawa pomocy R. P. Z wyżej powołanych względów orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.