II SA/Rz 630/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości -skargę oddala- Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. P., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] zatwierdzającą podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr ew. 184, położonej w obrębie nr [...] w J. Decyzję wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 93 ust. 1 zd. pierwsze, art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm., zwanej dalej u.g.n.). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że warunkiem legalności podziału nieruchomości jest jego zgodność z ustaleniami planu miejscowego (art. 93 ust. 1 u.g.n.). Miasto [...] posiada uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta nr [...]z dnia [...] listopada 2005 r.) dla obszaru obejmującego nieruchomość objętą podziałem, polegającym na wydzieleniu z dotychczasowej nieruchomości (działka nr 184, o pow. 0,2122 ha) dwóch nowych działek (nr 184/1 i 184/2, o pow. odpowiednio: 1,1182 i 0,094 ha). Wydzielone działki znajdują się na obszarze objętym od wschodu linią kolejową PKP, od południa ulicą S., od zachodu ulicą L. i od północy ulicą K. Teren obejmujący działkę nr 184 przeznaczony został pod budowę cmentarza komunalnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą (symbol ZC; § 8 uchwały) oraz pod zieleń niską w strefie kontrolowanej gazociągów wysokoprężnych (symbol ZI; § 16 uchwały). Projekt podziału nieruchomości w pełni realizuje funkcję terenu wynikającą z planu miejscowego. Granica obydwu projektowanych funkcji dotychczasowej nieruchomości jest równocześnie granicą nowowydzielonych działek. Projekt podziału wyraźnie wskazuje, że nowa działka nr 184/1 zostanie przeznaczona pod cmentarz, a druga, nr 184/2, pod pas zieleni niskiej. Organ pierwszej instancji był związany linią rozgraniczającą terenu o różnych funkcjach i prawidłowo zatwierdził podział nieruchomości. Utrata znaczenia gospodarczego nieruchomości po dokonanym podziale nie skutkuje wadliwością decyzji. W tym zakresie można od Miasta żądać stosownego odszkodowania. Obydwa cele związane z nieruchomością (cmentarz i teren wzdłuż gazociągu) spełniają wymogi stawiane celom publicznym, określonym w art. 97 ust. 1 pkt 3 u.g.n. Z decyzją nie zgodziła się R. P., składając na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że zgodnie z art. 93 ust. 3 u.g.n. podział nieruchomości jest niedopuszczalny, gdy wydzielone działki nie mają dostępu do drogi publicznej. Aktualny dojazd do działek jest możliwy tylko przez działki sąsiadów, godzących się na przejazd przez ich nieruchomość. Realizacja podziału uniemożliwi nawet dotychczasowy sposób przedostawania się na działki objęte decyzją. Działki te znacznie stracą na wartości i staną się bezużyteczne z gospodarczego punktu widzenia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy ma treść art. 93 ust. 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm., zwanej dalej u.g.n.), zgodnie z którym podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Bezspornym jest, że dla terenu, na którym znajduje się działka objęta projektem podziału nieruchomości uchwalono plan miejscowy. Gmina Miasto [...] posiada bowiem uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r.). Zaskarżona decyzja odpowiada prawu jeżeli jej treść czyni zadość wymogom uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego nowowydzielone działki (nr 184/1 i 184/2, o pow. odpowiednio: 1,1182 i 0,094 ha) znajdują się w J., na obszarze objętym od wschodu linią kolejową PKP, od południa ulicą S., od zachodu ulicą L. i od północy ulicą K. Teren obejmujący działkę nr 184 przeznaczony został pod budowę cmentarza komunalnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą (symbol ZC; § 8 uchwały) oraz pod zieleń niską w strefie kontrolowanej gazociągów wysokoprężnych (symbol ZI; § 16 uchwały). Prawidłowo oceniły orzekające organy, że projekt podziału nieruchomości w pełni realizuje funkcję terenu wynikającą z planu miejscowego. Granica obydwu projektowanych funkcji dotychczasowej nieruchomości przebiega wzdłuż linii rozgraniczających nowe działki gruntu. Część dotychczasowej nieruchomości w postaci nowej działki nr 184/1 została przeznaczona pod cmentarz, a druga, w postaci nowej działki nr 184/2, pod pas zieleni niskiej związanej z gazociągiem wysokoprężnym. Dwie zupełnie odmienne funkcje, jakie przewidziano w planie miejscowym dla jednej dotychczasowej nieruchomości (działka nr ew. 184) w pełni uzasadniały dokonany przez organy podział. Bez dokonanego podziału, jedna nieruchomość kumulowałaby dwie różne funkcje przewidziane dla niej przez organ właściwy w sprawach planowania przestrzennego. Tym samym uniemożliwiałaby identyfikację granicy wykorzystania nieruchomości w zakresie obydwu diametralnie odmiennych funkcji. Nie mogą zostać uwzględnione zawarte w skardze zarzuty dotyczące ograniczonej dostępności do drogi publicznej i spadku wartości nowych nieruchomości. Jak dostrzeżono już w skardze, dostęp do drogi publicznej jest z obydwu wydzielonych działek możliwy m.in. jest przez grunt sąsiada. Sprawa ustanowienia służebności tej treści nie mieści się jednak w kognicji Sądu. Spadek wartości nieruchomości wskutek oznaczonych ustaleń miejscowego planu może zaś stanowić podstawę do ubiegania się o stosowne odszkodowanie. Z wyłożonych względów, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.