II SA/Rz 631/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie na rzecz adwokata K. H. kwotę 309,80 zł /słownie: trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy/ tytułem zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy oraz uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. II SA/Rz 631/09 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) po rozpatrzeniu odwołania B. S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej od dnia 30 kwietnia 2009r. wpisu dokonanego pod nr [...] w dniu [...] czerwca 2005r. W podstawie prawnej organ powołał art. 7e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. nr 101, poz. 1178 ze zm. zwana dalej ustawą) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej k.p.a.). W odwołaniu skarżąca ogólnie sformułowała swoje niezadowolenie z decyzji organu pierwszej instancji. Stwierdziła, że brakuje wniosku, który złożyła wcześniej (uwaga Sądu – bez podania daty, czy innych cech wniosku). Działalności nie zgłaszała ani w Urzędzie Skarbowym, ani w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Uznała, że na jej niekorzyść działały jednostki terytorialne. Wniosła o dołączenie do sprawy pisma z 12 maja 2009r., które jest w kancelarii ogólnej organu. Zażądała prawnego rozwiązania sprawy. W uzasadnieniu organ podał, że Prezydent Miasta w dniu [...] czerwca 2005r. działając na wniosek B. S. dokonał w ewidencji działalności gospodarczej wpisu pod nr [...]. W dniu [...] kwietnia 2009r. (data uwidoczniona na prezentacie) do Urzędu Miejskiego w P. wpłynął wniosek skarżącej ([...]) informujący o zaprzestaniu działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...] Prezydent Miasta wykreślił z ewidencji działalności gospodarczej od dnia [...] kwietnia 2009r. wpis dokonany pod numerem [...] zgodnie z wnioskiem strony. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie tak pod względem formalnym jak materialnym odpowiada przepisom prawa, a odwołanie jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 7e ust. 1 ustawy wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. Przedsiębiorca decyduje o zakończeniu działalności gospodarczej i o fakcie tym zawiadamia organ ewidencyjny, który dokonuje wykreślenia podmiotu z ewidencji. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Nie potwierdziły się tezy powołane w środku zaskarżenia, a stanowisko SKO spełnia żądania odwołującej w zakresie "prawnego rozwiązania". W skardze do Sądu skarżąca zaskarżyła decyzję SKO w całości. Podała, że niewydano zaświadczenia ani decyzji o opłacaniu podatku VAT do prowadzonej działalności gospodarczej. Nie wyjaśniono, jakie kwoty są zwolnione i czy zalega z płatnościami. Podkreśliła, że wypełniała wszystkie wymogi związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wskazane przez urzędy. Chciałaby uzyskać decyzję o VAT od towarów i usług z wyszczególnieniem wysokości kwot krajowych i zagranicznych wolnych od tego podatku. Skarżąca nie wskazała kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona. Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca wnioskiem z dnia [...] czerwca 2005r. wstąpiła do Prezydenta Miasta o wpis do ewidencji działalności gospodarczej i wskazała [...] czerwca 2006r. jako dzień rozpoczęcia tej działalności. Dokonaną rejestrację organ potwierdził zaświadczeniem z dnia [...] czerwca 2006r. W dniu [...] kwietnia 2009r. skarżąca na formularzu [...] Wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, zawiadomiła o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej. Na rozprawie przed Sądem w dniu [...] grudnia 2009r. oświadczyła, że podpisy widniejące na obydwu wnioskach są jej podpisami. W tych okolicznościach nie budzi wątpliwości fakt zarejestrowania działalności, jak i powiadomienia organu o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 7e ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. – Prawo o działalności gospodarczej (Dz. U nr 101, poz. 1178 ze zm), zgodnie z którym wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu działalności gospodarczej. Treść tego przepisu nakłada na organ obowiązek wykreślenia działalności gospodarczej z ewidencji, gdy wystąpi o to podmiot prowadzący działalność. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie i organ nie miał możliwości podjęcia decyzji o treści innej niż nakazanej ustawą. Zgodnie z art. 66 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007r. nr 155, poz. 1095 ze zm.) przepis art. 7a – 7i wyżej cytowanej ustawy Prawo działalności gospodarczej traci moc z dniem 1 lipca 2011r. Twierdzenia skarżącej przedstawione w toku postępowania administracyjnego i pismach przesłanych do Sądu o nieprowadzeniu działalności gospodarczej nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym uwzględnionym przez Sąd do orzekania, a wynikający ze zgromadzonego materiału dowodowego. Oznacza to, że w sensie prawnym istniała działalność gospodarcza, która na wniosek strony została wykreślona. Zaskarżona decyzja wyznacza również granice kontrolowanej przez Sąd sprawy. Z tych przyczyn Sąd nie odniósł się do zarzutów dotyczących podatku VAT, gdyż w sprawach tych orzekają właściwe organy podatkowe. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił. Orzeczenie o wynagrodzeniu pełnomocnika za pomoc prawną przyznaną z urzędu, nieopłaconej przez skarżącą znajduje uzasadnienie w art. 250 p.p.s.a. Na kwotę tę składa się stawka 240 zł wraz z 22 % podatku VAT (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz 17 zł uiszczonej od pełnomocnictwa opłaty skarbowej.