II SA/Rz 638/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydzielenia lokalu mieszkalnego -skargę oddala- Przedmiotem skargi jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (dalej także [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP) z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] utrzymująca w mocy – po rozpatrzeniu odwołania D. J. – decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej [...] (w dalszej części także Komendanta Powiatowego PSP) z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] o odmowie przydzielenia wymienionemu lokalu mieszkalnego położonego w D. przy ul. P. [...], o powierzchni mieszkalnej 29,47 m.kw. i użytkowej 52,50 m.kw., powołująca w podstawie prawnej art. 11a ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 i art. 76 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1340 ze zm.), określanej następnie jako u.p.s.p." i art. 107 § 1, § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Rozstrzygnięcia te wydano w oparciu o następujące okoliczności faktyczne sprawy. Działając na wniosek D. J. z dnia 21 października 2014 r. dotyczący przydziału lokalu mieszkalnego, Komendant Powiatowy PSP [...] – w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. - poinformował wnioskodawcę, że aktualnie Komenda Powiatowa PSP [...] nie dysponuje lokalem mieszkalnym, który odpowiadałby przysługującym wymienionemu normom zaludnienia. W razie zaś zmiany okoliczności w tym zakresie, żądanie będzie podlegać ponownemu rozpatrzeniu. Nie zgadzając się z powyższą odpowiedzią D. J. złożył odwołanie, na skutek którego Komendant Wojewódzki PSP uznał, że wskazane wyżej pismo organu I instancji posiada minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji administracyjnej. Następnie, decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...], Komendant Wojewódzki PSP uchylił decyzję Komendanta Powiatowego PSP z dnia [...] listopada 2014 r., nakazując organowi zebrać, rozpatrzyć materiał dowodowy i orzec na jego podstawie w przedmiocie przydziału wnioskodawcy lokalu mieszkalnego. Po przeprowadzeniu postępowania, wymienioną wyżej decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Komendant Powiatowy PSP odmówił przydzielenia D. J. lokalu mieszkalnego położonego w D. przy ul. P. [...] o pow. mieszkalnej 29,47 m.kw. i użytkowej 52,50 m.kw. Organ ustalił, że D. J. mieszka wraz z dwójką rodzeństwa w stanowiącym własność jego matki domu jednorodzinnym o pow. 109,51 m.kw., położonym w M., a więc w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby strażaka tj. w D. Z dniem 15 lipca 2010 r. wymieniony został mianowany w służbie stałej, a obecnie pełni służbę jako młodszy specjalista Komendy Powiatowej PSP. Organ podkreślił, że przysługująca strażakowi norma zaludnienia lokalu mieszkalnego, zgodnie z art. 76 ust. 2 u.p.s.p. wynosi od 7 do 10 m.kw. powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. D. J. przysługują więc jako osobie samotnej dwie normy zaludnienia, a zatem, powierzchnia mieszkalna lokalu, o którego przydzielenie się ubiega znacznie przekracza przysługujące mu normy zaludnienia. Organ zwrócił także uwagę, iż nieuzasadnione jest przyznanie strażakowi większej od przysługującej powierzchni mieszkalnej, w sytuacji gdy w Komendzie Powiatowej PSP pełnią długoletnią służbę strażacy, posiadający rodziny i oczekujący od wielu lat na przydział lokalu mieszkalnego. Komendant Powiatowy wskazał też, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 listopada 2005 r. w sprawie przydziału i zwalniania lokali mieszkalnych oraz kwater tymczasowych przysługujących strażakom PSP, a także warunków zamiany lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 241, poz. 2035 ze zm.), strażakowi samotnemu przysługują dwie normy zaludnienia, zaś dodatkowa norma zaludnienia przysługuje strażakowi pozostającemu w związku małżeńskim na przyszłe dziecko, nie zaś na przyszłego małżonka. D. J. złożył odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że w świetle art. 76 u.p.s.p., normy zaludnienia uwzględnia się przy przydziale lokalu, ale nie stanowią one żadnego z kryteriów powyższego. Wskazał, że jego kolegom proponowany był lokal o metrażu przekraczającym mające do nich zastosowania normy zaludnienia, co rodzi podejrzenia nierównego traktowania. Odwołujący się zakwestionował także przyjęcie przez organ, że mieszka on w miejscowości pobliskiej w rozumieniu art. 74 ust. 3 u.p.s.p., co winno zostać uwzględnione w kontekście brzmienia art. 76 ust. 9 pkt 1 u.p.s.p. Zdaniem odwołującego się, organ niezasadnie powołał się na fakt zamieszkiwania przez niego z matką i rodzeństwem, w sytuacji, gdy wskazany wyżej art. 76 ust. 1 pkt 9 u.p.s.p. odnosi się do poprawy dotychczasowych warunków mieszkaniowych, która powinna być rozważana w sytuacji, gdy strażak posiada już przyznany służbowy lokal mieszkalny, który nie zaspokaja jednak jego potrzeb mieszkaniowych, nie zaś, gdy takim lokalem w ogóle nie dysponuje. Według składającego odwołanie, organ błędnie zinterpretował okres jego służby, nie uwzględniając w jej ramach służby kandydackiej. Nie został także uwzględniony czas oczekiwania na przydział lokalu mieszkalnego, który był najdłuższy spośród złożonych wniosków, przy czym organ niezasadnie utożsamia ten czas z okresem służby, nie licząc zaś jego początku od dnia złożenia wniosku. D. J. podkreślił, że strażak, któremu przydzielony został przedmiotowy lokal pracuje w systemie zmianowym, gdzie na służbę stawia się trzykrotnie rzadziej niż on, dlatego też brak lokalu w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej jest dla niego mniej dotkliwy pod względem komunikacyjnym. Odwołujący się zwrócił także uwagę na posiadanie wyższych kwalifikacji niż wspomniany strażak. Wnoszący odwołanie zarzucił także organowi I instancji przywołanie nieaktualnego § 3 rozporządzenia z 2005 r. Tymczasem zgodnie z nowym brzmieniem tej regulacji, strażakowi pozostającemu w związku małżeńskim, który nie posiada dzieci, przysługuje dodatkowo jedna norma zaludnienia. Tym samym, zamiar zawarcia przez niego związku małżeńskiego winien być przy rozstrzyganiu sprawy uwzględniony. Zdaniem D. J., błędy w podstawie prawnej decyzji (niepowołanie art. 83 ust. 5 u.p.s.p.) oraz omyłkowe przytoczenie numeru decyzji Komendanta PSP mogą świadczyć o nierzetelnie przeprowadzonym postępowaniu. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Komendant Wojewódzki PSP utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał na treść § 3 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym strażakowi samotnemu przysługują dwie normy zaludnienia. W związku z art. 76 ust. 2 u.p.s.p., stanowi to od 14 do 20 m.kw. Lokal, którego sprawa dotyczy posiada zaś powierzchnię mieszkalną 29,47 m.kw. i z tego względu nie może on zostać przydzielony wnioskodawcy. Zapewnienie złożone zaś w Urzędzie Stanu Cywilnego [...] o wstąpieniu w związek małżeński nie ma dla sprawy żadnego znaczenia, bowiem w dniu wydania obydwu decyzji funkcjonariusz był strażakiem samotnym w rozumieniu § 3 ust. 3 rozporządzenia z 2005 r. Strażak nie spełnia także przesłanek do przydzielenia mu w oparciu o art. 76 ust. 4 u.p.s.p. lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej większej od przysługującej mu zgodnie z normami zaludnienia, bowiem w Komendzie Powiatowej PSP 17 strażaków z wyższymi przysługującymi normami mieszkaniowymi pozostaje bez lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu, przywołany przez stronę art. 76 ust. 9 u.p.s.p. nie miał w sprawie zastosowania, gdyż odnosi się on do sytuacji, w której spośród wielu strażaków posiadających odpowiednią ilość norm mieszkaniowych należy wskazać jednego do przydziału mieszkania. Organ ustosunkował się także do zarzutu dotyczącego proponowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego innym funkcjonariuszom, wskazując, że błędnie początkowo wskazał jego powierzchnię na 33,30 m.kw. Organ podał, że mieszkanie służbowe zostało przydzielone strażakowi posiadającemu cztery normy mieszkaniowe, odpowiadające powierzchni od 28 do 40 m.kw. Komendant Wojewódzki PSP podkreślił, że kiedy strażak nie posiada lokalu mieszkalnego, to ustalenie czy miejscowość M. jest miejscowością pobliską nie ma zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sam bowiem fakt nieposiadania lokalu daje prawo do ubiegania się o jego przyznanie, z tym, że przyznany lokal musi odpowiadać ustawowym normom. Prawidłowo także, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji przedstawił okres służby funkcjonariusza, wskazując na czas służby stałej jako początkową datę, od której można się ubiegać o przydział lokalu mieszkalnego. Organ podkreślił, że służba w systemie zmianowym w jednostce ratowniczo-gaśniczej oparta jest na utrzymaniu minimalnej obsady etatowej lub zwiększonej obsady podczas np. powodzi, stąd też większa musi być dyspozycyjność strażaków z tego systemu w celu możliwości stawienia się do służby poza zwykłym czasem jej pełnienia. Nieobecność takiego strażaka, w przeciwieństwie do strażaka wykonującego prace biurową w komendzie, zawsze powoduje konieczność zastąpienia go innym strażakiem systemu zmianowego. D. J. zaskarżył wskazaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie wraz z rozstrzygnięciem ją poprzedzającym oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego a to: art. 74 ust. 1, ust. 3, art. 76 ust. 4, ust. 9 u.p.s.p. oraz przepisów proceduralnych tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, § 3 oraz art. 130 K.p.a. Skarżący podtrzymał argumentację odwołania od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia. Dodatkowo podniósł, że przed wydaniem decyzji przez Komendanta Powiatowego PSP nie zapewniono mu możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Ponadto, organ I instancji wprowadził w błąd organ odwoławczy co do tego, że decyzja przyznająca przedmiotowy lokal mieszkalny innemu funkcjonariuszowi jest decyzja ostateczną, w sytuacji, gdy w dacie przekazywania tej informacji (pismo z 17 lutego 2015 .) nie była to prawda. Skarżący podkreślił fakt przyznania przedmiotowego lokalu mieszkalnego innej osobie już po wniesieniu przez niego odwołania od odmownego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, co jego zdaniem, ograniczyło jego prawa do skutecznego złożenia środka zaskarżenia. Wskazał, że pełniąc dyżury domowe średnio w takim samym wymiarze czasowym jak strażacy zmianowi musi być równie dyspozycyjny. Strona zarzuciła także nieodniesienie się do wszystkich zarzutów jej odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z powodów przytoczonych w kwestionowanej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skargi podniósł, że brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania i możliwości składania wyjaśnień i wniosków nie miał dla sprawy znaczenia, bowiem większość z zebranych dowodów była stronie znana. Ponadto, w niniejszym postępowaniu nie badano innych decyzji, w tym przyznającej lokal mieszkalny innemu strażakowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kryterium oceny zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych stanowi ich zgodność z prawem, o czym przesądza treść art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.). Dokonując kontroli sąd czyni to w granicach sprawy, bez związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Stwierdzenie naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkuje koniecznością eliminacji kwestionowanej decyzji (postanowienia) z obrotu prawnego. Uznanie skargi za bezzasadną obliguje z kolei sąd do jej oddalenia na podstawie art. 151 P.p.s.a. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy wydając skarżoną decyzję Komendant Wojewódzki PSP w sposób prawidłowy ocenił przesłanki przydzielenia strażakowi lokalu mieszkalnego określone w ustawie o Państwowej Straży Pożarnej i wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie przydziału i zwalniania lokali mieszkalnych oraz kwater tymczasowych przysługującym strażakom Państwowej Straży Pożarnej, a także warunków zamiany lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 241, poz. 2035), zwanym dalej "rozporządzeniem". Przyczyną odmowy przydzielenia skarżącemu lokalu mieszkalnego było ustalenie rozpoznających sprawę organów, że powierzchnia mieszkalna lokalu, o którego przydzielenie się ubiega znacznie przekracza przysługujące mu normy zaludnienia. Stanowisko powyższe skarżący kwestionuje twierdząc, że wprawdzie normy zaludnienia uwzględnia się przy przydziale lokalu, lecz nie stanowią one żadnego z kryteriów powyższego. W ocenie Sądu, rację w tym zakresie należy przyznać organom, a przesądza o tym jednoznaczne brzmienie art. 74 ust. 1 w zw. z art. 76 ust. 2 zd. 1 u.p.s.p. W świetle brzmienia pierwszego z powołanych przepisów, strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z kolei zgodnie z treścią drugiego unormowania, strażakowi mianowanemu na stałe przydziela się lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej przysługującym strażakowi normom zaludnienia. Oznacza to, jak słusznie przyjęły organy, że jednym z kryteriów przydziału strażakowi lokalu mieszkalnego jest spełnienie przez niego warunku posiadania odpowiedniej ilości norm zaludnienia. Nie można więc inaczej interpretować użytego przez ustawodawcę w art. 74 ust. 1 u.p.s.p. sformułowania "z uwzględnieniem liczby członków rodziny" i przyjmować, że przedmiotowe uprawnienie nie odnosi się do wskazanych norm. Powyższe potwierdza także brzmienie wskazanego art. 76 ust. 2 u.p.s.p. Skoro bowiem strażakowi przydziela się lokal mieszkalny o powierzchni odpowiadającej przysługującym mu normom zaludnienia, to nie sposób wywieść, jak to uczynił skarżący, iż normy te nie są elementem przesądzającym o przysługującym mu prawie. Ustawodawca w przedstawionym art. 74 ust. 1 u.p.s.p. odesłał w sposób wyraźny do kwestii ilości członków rodziny funkcjonariusza przez co przesądził, że normy zaludnienia stanowią jeden z elementów "prawa strażaka do lokalu mieszkalnego". Wykładnia gramatyczna powołanej regulacji prowadzi więc do wniosku, że strażak w służbie stałej ma prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub też w miejscowości pobliskiej, który to lokal swoją powierzchnią odpowiadał będzie normom zaludnienia stosownym do liczby członków rodziny tego strażaka. Jeszcze raz zatem należy podkreślić, że przedmiotowego uprawnienia nie można interpretować w oderwaniu od wskazanych norm zaludnienia z uwagi na jednoznaczne odesłanie w tym zakresie w cytowanym art. 74 ust. 1 u.p.s.p. Z powyższym koresponduje treść § 3 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że lokal mieszkalny przydziela się z uwzględnieniem liczby przysługujących norm zaludnienia. Skoro więc przy ustalaniu kręgu strażaków uprawnionych do danego lokalu mieszkalnego należy brać pod uwagę obowiązujące normy zaludnienia, to słusznie rozpoznające niniejszą sprawę organy przyjęły, że D. J. przydział takiego lokalu nie przysługuje. Jak bowiem wynika z akt sprawy, wymieniony jest osobą samotną w rozumieniu unormowań u.p.s.p. (art. 75), które jako członków rodziny strażaka, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego wymienia pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym: małżonka, dzieci oraz rodziców strażaka i jego małżonka będących na jego wyłącznym utrzymaniu lub też jeżeli ze względu na wiek, inwalidztwo albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia. Jako zupełnie niezrozumiały należy więc ocenić argument strony o potrzebie uwzględnienia złożonego w Urzędzie Stanu Cywilnego [...] zapewnienia o wstąpieniu w związek małżeński. Jak bowiem słusznie stwierdził organ II instancji, w datach wydania obydwu decyzji w sprawie, D. J. był osobą samotną w rozumieniu § 3 ust. 3 rozporządzenia. Wobec zatem przesądzenia, że strażak składając wniosek o przydział lokalu mieszkalnego nie spełniał przedstawionego wyżej warunku posiadania odpowiedniej w stosunku do jego powierzchni mieszkalnej ilości norm zaludnienia, należało następnie ocenić, czy zachodziła w jego przypadku możliwość przydzielenia lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej większej od przysługującej zgodnie z normami zaludnienia, o czym mowa w art. 76 ust. 4 pkt 2 u.p.s.p. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy nie ma możliwości przydzielenia lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej liczbie przysługujących norm zaludnienia, strażakowi można przydzielić lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej większej od przysługującej zgodnie z tymi normami, jeżeli okoliczności tego wymagają oraz za zgodą bezpośredniego przełożonego organu właściwego do wydania decyzji w sprawie przydziału lokalu. Odnosząc się do argumentacji skargi należy wskazać – jak zresztą zasadnie uczynił to organ odwoławczy - że nie można uznać, iż D. J. spełnia przesłanki przydziału lokalu mieszkalnego o takiej większej powierzchni mieszkalnej w sytuacji, gdy 17 strażaków w Komendzie Powiatowej PSP z wyższymi przysługującymi normami mieszkaniowymi pozostaje bez lokalu mieszkalnego. W tym zakresie organ zwrócił także uwagę, iż strona mieszka w domu jednorodzinnym o pow. 109,51 m.kw. wraz z trzema innymi dorosłymi osobami; pełni służbę stałą od 4,5 lat, pozostając na najniższym stanowisku oficerskim młodszego specjalisty. Powyższa argumentacja jest, w ocenie Sądu, wystarczająca dla odmowy skorzystania z możliwości przewidzianej w art. 76 ust. 4 pkt 2 u.p.s.p Z kolei, wbrew twierdzeniom skarżącego, powołany wyżej art. 76 ust. 9 u.p.s.p. nie mógł zostać w sprawie zastosowany, gdyż, co podkreślił organ, należy go odnosić do sytuacji, kiedy wielu strażaków - wnioskodawców posiada odpowiednią ilość norm mieszkaniowych i spośród nich należy wskazać jednego, któremu zostanie przydzielony lokal mieszkalny. Ponadto, jak słusznie podał organ II instancji, już sam fakt nieposiadania lokalu mieszkalnego uprawnia do ubiegania się o jego przyznanie, a zatem ocena, czy M. – miejscowość, w której obecnie mieszka skarżący jest miejscowością pobliską w rozumieniu art. 74 ust. 3 u.p.s.p. jest nieistotna. Wobec szczegółowego umotywowania przez Komendanta Wojewódzkiego PSP uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia (w tym dokładnego odniesienia się do zarzutów odwołania) trudno zgodzić się z zarzutem skargi, iż organ ten nie rozpatrzył sprawy całościowo od nowa, a tylko dostosował swoje rozstrzygnięcie do decyzji I instancji. Jako niezasadny należy też uznać zarzut skarżącego, że organ odwoławczy związany został faktem wydania w dniu [...] lutego 2015 r. decyzji o przydzieleniu lokalu, którego dotyczy niniejsza sprawa innemu strażakowi. W sensie prawnym o tego rodzaju uzależnieniu jednego rozstrzygnięcia od drugiego nie może być bowiem mowy. W sprawie niniejszej badaniu poddano bowiem, czy D. J. spełnia przesłanki przydziału lokalu mieszkalnego, o który się ubiega. Natomiast nie dokonywano jakiejkolwiek oceny decyzji o przydziale tego mieszkania innej osobie. Z kolei kwestia zaliczenia do okresu służby tzw. służby kandydackiej nie ma w sprawie żadnego znaczenia, bowiem czas służby w Państwowej Straży Pożarnej stanowi jeden z elementów wskazanych w art. 76 ust. 9 u.p.s.p., branych pod uwagę przy przydziale strażakowi lokalu mieszkalnego, ale tylko w sytuacji, gdy spełnia on warunek odnoszący się do posiadania właściwej ilości norm zaludnienia. Z tego samego powodu zbędne jest rozważanie, czy inny strażak, tj. ten, który przydział mieszkania uzyskał, rzeczywiście był do tego uprawniony w kontekście takich okoliczności jak: częstotliwość służb, czas oczekiwania na przydział lokalu czy kwalifikacje zawodowe. Z kolei, do kwestii zmiany powierzchni mieszkalnej przedmiotowego lokalu Komendant Wojewódzki PSP w jasny sposób odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji wskazując na pomyłkę w tym zakresie. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skargi o braku zapewnienia możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Mógłby on bowiem odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona podnosząca go wykazałaby, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie pewnych konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.05.2006 r. II OSK 831/05, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). D. J. nie wskazał tymczasem, podjęcie jakich czynności zostało mu uniemożliwione. Nie może być zatem mowy, by zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei uprawniałoby Sąd do wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Reasumując, jeśli nie jest spełniona pierwotna przesłanka przydziału danego lokalu mieszkalnego w postaci posiadania odpowiedniej w stosunku do jego powierzchni mieszkalnej ilości norm zaludnienia, to argumenty skargi dotykające innych kwestii nie mają w sprawie de facto znaczenia. W sprawie dokonano przy tym oceny pod kątem możliwości skorzystania z wyjątkowego rozwiązania przewidzianego w powołanym wyżej art. 76 ust. 4 pkt 2 u.p.s.p. Uznając więc, że rozpoznające sprawę organy dokonały prawidłowej wykładni mających w niej zastosowanie przepisów materialnoprawnych, jak też nie stwierdzając naruszeń prawa procesowego o istotnym wpływie na wynik sprawy oddano skargę jako bezzasadną. Podstawę niniejszego orzeczenia stanowi art. 151 P.p.s.a.