II SA/Rz 639/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej -skargę oddala- Przedmiotem skargi R.S. jest decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 9 lutego 2016 r. R.S. wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w [...] o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w 2015 r. w sprawach rejestrowanych w repertorium C pod symbolem 056 i 056s. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] Prezes Sądu Okręgowego w [...] odmówił wnioskodawcy udostępnienia żądanej informacji. Wskazał, że jej udostępnienie zgodnie z wnioskiem w sytuacji, gdy obejmuje ona 66 wyroków wraz z uzasadnieniami – łącznie 968 stron, wiązałoby się z podjęciem pracochłonnych i czasochłonnych działań, co skutkowało zakwalifikowaniem żądania jako informacji przetworzonej. Tym samym niewykazanie przez wnioskodawcę, mimo wezwania, szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 2058, dalej "u.d.ip."), skutkować musiało odmową udostępnienia żądanych danych. Wnioskodawca nie podjął nawet próby wykazania przesłanki "interesu publicznego", co pozwala sądzić, iż podejmuje działania w interesie osobistym, a nie dla realizacji uprawnienia społecznej kontroli organu zobowiązanego (poprawy jego działania). W odwołaniu od powyższej decyzji R. S., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 3 ust. 1 ust. 1 u.d.ip. oraz art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP) oraz naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy (art. 16 ust. 1 u.d.ip. w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a."), wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji i udostępnienie wnioskowanej informacji. W uzasadnieniu zakwestionował zakwalifikowanie przez organ I instancji żądanej informacji jako informacji przetworzonej. Opisaną na wstępie decyzją działając na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.ip. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego na aprobatę zasługuje argumentacja organu I instancji, iż sprostanie wnioskowi R.S. generowałby konieczność podjęcia czasochłonnych i pracochłonnych czynności dezorganizujących bieżące prace jednostki, co nakazuje zakwalifikowanie żądanej informacji jako przetworzonej. Wobec braku definicji legalnej tego pojęcia organ odwołał się do prezentowanego w judykaturze poglądu, że za taką należy uznać nie tylko nową jakościowo informację, nieistniejącą dotychczas w przyjętej treści i postaci, ale także informację na którą składa się suma (zbiór) informacji publicznych prostych czy też informację opracowaną przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków na podstawie posiadanych przez niego danych. Uzyskanie informacji przetworzonej wymaga z kolei wykazania interesu publicznego, o którym można mówić wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działalnie jego organów. Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, nie dopatrzył się takowego w udostępnieniu żądanych przez wnioskodawcę danych, co skutkował wydaniem decyzji odmownej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie R.S. zarzucił naruszenie: I. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez obrazę: 1) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.ip. wskutek przyjęcia wbrew utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, iż żądanie skarżącego ma charakter informacji przetworzonej; 2) art. 61 ust. 1 – 3 Konstytucji, art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzeci i art. 10 u.d.ip. wskutek ograniczenia skarżącemu dostępu do zanonimizowanych kopii wyroków wraz uzasadnieniami mimo braku konieczności ochrony wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochrony porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa; 3) art. 61 ust. 1 – 3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzeci u.d.ip. przez ich niezastosowanie przy wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 skutkujące w konsekwencji oddaleniem odwołania i uniemożliwieniem skarżącemu uzyskania informacji publicznej prostej, która winna być udostępniona bez wykazywania przesłanki istnienia szczególnego interesu publicznego II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: 1) obrazę art. 16 ust. 1 u.d.ip. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. wskutek nieuwzględnienia, iż załatwienie sprawy przez organ I instancji nastąpiło w niewłaściwej formie administracyjno - prawnej, tj. w drodze decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej zamiast udostępnienia żądanej informacji w formie czynności materialno - technicznej; 2) obrazę art. 7 art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji interesu odwołującego oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i bezzasadną odmowę udzielenia informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wskazując, że skarga R.S. stanowi w istocie jedynie polemikę ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga została oddalona przez Sąd gdyż okazała się niezasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Konkretyzacja gwarantowanego Konstytucją RP prawa do dostępu do informacji publicznej następuje na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana dalej u.d.i.p.). Z akt sprawy wynika, że Skarżący domagał się od Prezesa Sądu Okręgowego w [...] przesłania wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami z roku 2015 wydanych w sprawach rejestrowanych w repertorium C pod symbolem 056 i 056s. Według Sądu wniosek skarżącego o udostępnienie przez Prezesa Sądu Okręgowego w [...] informacji publicznej w postaci wszystkich wyroków wydanych w 2015 wraz z uzasadnieniami w sprawach rejestrowanych w repertorium C pod symbolem 056 i 056s, zawierał żądanie wydania informacji publicznej przetworzonej, czyli informacji o której mowa w cyt. wyżej art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Sąd podzielił stanowisko Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] co do kwalifikacji prawnej żądanej przez skarżącego informacji publicznej, do jakiej należy treść wyroku sądu powszechnego wraz z uzasadnieniem. Organy właściwie zinterpretowały a następnie zastosowały wobec zgłoszonego żądania przepis art. 3 pkt 1 u.d.i.p. Należy przypomnieć, iż w świetle tego przepisu prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca w/w przepisie wyraźnie odróżnia informacje prostą od przetworzonej. W przekonaniu składu orzekającego, informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie podlega działaniom modyfikacyjnym przed jej udostępnieniem. Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Informacja prosta, jak wskazuje sama nazwa, jest informacją której udzielenie nie wiąże się poniesieniem przez organ i podległy mu aparat znaczącego nakładu czasu i pracy, stąd jej udzielenie może nastąpić niezwłocznie. Udzielenie informacji prostej nie może wpływać na zakłócenie podstawowej działalności instytucji publicznej. To z tych przyczyn, ustawodawca rozróżnia informację prostą od przetworzonej, wymagając od wnioskującego wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, a więc korzyści jaką dobro publiczne uzyska w wyniku większego niż standardowe zaangażowania organu w udostępnienie obywatelowi informacji publicznej. Należy jeszcze dodać, że w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie chodzi o jakiekolwiek powody dostępu, lecz takie, które dla dobra wspólnego mają wartość wyjątkową. Zważyć należy, że na dzień złożenia przez skarżącego wniosku, Sąd Okręgowy w [...] nie dysponował informacją w postaci oczekiwanej przez skarżącego. Zatem zadośćuczynienie żądaniu musiało wymagać podjęcia przez Organ dodatkowych czasochłonnych działań o znacznym nakładzie pracy, polegających na zgromadzeniu, przekształceniu i sporządzeniu kopii aż 986 kart dokumentów. Należy zauważyć, że w rezultacie tych działań powstałaby nowa gdyż dotąd nie występująca w zbiorach Sądu Okręgowego informacja publiczna, co pozwala mówić o wytworzeniu nowej informacji publicznej, w drodze przetworzenia szeregu informacji prostych. Zgodzić się należy z argumentacją decyzji, iż sprostanie wyznaczonemu treścią wniosku skarżącego zadaniu wymagałoby od Sądu, oddelegowania tylko do tej pracy określonej liczby pracowników w wyniku czego musiałaby ucierpieć działalność podstawowa instytucji publicznej. W tych okolicznościach należało od skarżącego wymagać z całą stanowczością wykazania zaistnienia interesu publicznego, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Sąd Administracyjny wobec powyższej oceny uznał, że organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały żądaną przez skarżącego informację publiczną jako przetworzoną. W rezultacie zasadnie przyjęto, że skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu, o czym świadczy treść jego pisma z dnia 29 lutego 2016 r. Niewykazanie tej postaci interesu publicznego w zupełności uzasadniało wydanie decyzji o odmowie dostępu na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz art. 104 K.p.a. Działania organów nie naruszają art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jak również pozostałych zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów prawa. WSA z przedłożonych wyżej przyczyn na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę obowiązany był oddalić.