II SA/Rz 64/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Robert Sawuła Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego P. C. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 64/08 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania H. i M. L. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. nakazującej P. C., właścicielowi muru oporowego na działce nr 1139/5 i 1141/6 w terminie do 15 grudnia 2006 r. przemurowania częściowo wykruszonej ostatniej jego warstwy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, powołując przepis art. 138 § 2 k.p.a. Z akt administracyjnych wynika, że H. i M. L. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB z [...] października 2006 r. nakazującą P. C., właścicielowi muru oporowego przemurowania jego wykruszonej części. Podali, że mur oporowy wybudowany został na początku lat 80-tych. Ma on istotne znaczenie dla trwałości skarpy i obiektu zabytkowego wnioskodawców, który usytuowany jest na skarpie. Mur zabezpiecza skarpę. Uważają, że bezpodstawnie pominięto ich w poprzednim postępowaniu jako strona. Organ odwoławczy nie podziela stanowiska pierwszej instancji zawartego w uzasadnieniu, a mianowicie przepis art. 61 prawa budowlanego wyznacza krąg osób uprawnionych do udziału w postępowaniu. Decyzja wydana została w oparciu o art. 66. Za utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym odpowiada właściciel lub zarządca lecz nie przesądza ten fakt, że stan techniczny obiektu nie może wpływać na prawa i obowiązki, czy uzasadnione interesy osób trzecich. Z materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy mur oporowy zlokalizowany jest na działkach 1139/5, 1141/6 przy ulicy S. w R. Działka skarżących, na której znajduje się budynek mieszkalny nie przylega bezpośrednio do tych działek lecz oddziela je pas gruntu, jednakże budynek posadowiony jest na skarpie, a mur oporowy znajduje się u podnóża skarpy. Z powyższego wynika, że mur oporowy ma na celu zabezpieczenie stabilności skarpy, na której znajduje się budynek mieszkalny skarżących. Wobec tego stan muru oporowego może mieć wpływ na stan techniczny budynku skarżących. Nieodpowiedni stan techniczny muru oporowego może zagrażać bezpieczeństwu ich budynku. Twierdzą, że są w posiadaniu opinii biegłego, z której wynika, że stan techniczny muru ma wpływ na stabilność skarpy. Wobec tego organ musi przeprowadzić postępowanie od nowa. Decyzję kasacyjną zaskarżył P. C. wnosząc o jej uchylenie. W motywach skargi naprowadził, iż H. i M. L. nie mają interesu prawnego, który uzasadniałby przyznanie im przymiotu strony. Ich interes ma charakter faktyczny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych względów niż podnosi skarżący. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – przepis art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, oznacza że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Przedmiotem rozpoznania w sprawie objętej skargą są rozstrzygnięcia organu w trybie wznowienia postępowania. Bezspornym jest, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r., Nr [...] stała się ostateczna. W dniu 28 maja 2007 r. H. i M. L. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego omówioną wyżej decyzją ostateczną, powołując przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. organ wznowił postępowanie, a następnie wydał decyzje merytoryczne. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej /.../ w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia wniosku o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji – art. 148 §, § 1 i 2 k.p.a. Strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Strona musi udowodnić kiedy dowiedziała się o decyzji w razie gdy żąda wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania złożone zostało z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Oczywiście organ swobodnie ocenia dowody przytoczone przez stronę na poparcie swoich argumentów. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania brak jakichkolwiek informacji, z których wynikałoby, iż organ badał zachowanie jednomiesięcznego terminu do wznowienia postępowania. Organ nie wzywał autorów wniosku o jego uzupełnienie, a następnie w uzasadnieniu postanowienia o wznowieniu jednym zdaniem pisze, iż "termin z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. został zachowany". W postępowaniu wznowieniowym można wyróżnić dwa etapy tego postępowania: Pierwszy – wstępny, wyjaśniający, który rozpoczyna wniosek strony, zgłoszony właściwemu organowi o wznowienie postępowania, który kończy się albo wydaniem postanowienia o wznowieniu /art. 149 § 1 k.p.a./, albo podjęciem decyzji o odmowie wznowienia /art. 149 § 3 k.p.a./, zaś drugi etap – po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego, które ma na celu zbadanie zaistnienia przesłanek wznowienia, a kończy się wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 albo art. 151 § 1 pkt 2 albo też art. 151 § 2 k.p.a. Każdy z etapów postępowania wznowieniowego cechuje odrębność, inny przedmiot, zakres badania. W fazie pierwszej następuje jedynie wstępne badanie dopuszczalności wznowienia, a to: zachowanie terminu oraz wyjaśnienie, czy strona powołuje ustawową podstawę wznowienia. Organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych /art. 16 § 1 k.p.a./. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie o wznowienie postępowania jest podstawą do wydania delegacji o odmowie wznowienia postępowania /art. 149 § 3 k.p.a./, nie wyjaśniają. W aktach brak jakichkolwiek dowodów na to, iż organ prowadząc postępowanie wznowieniowe bada w jakikolwiek sposób zachowanie terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Trudno uznać za wystarczające jedno zdanie z uzasadnienia postanowienia o wznowieniu, "że termin z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. został zachowany". Organ prowadząc ponownie postępowanie zainicjowane wnioskiem H. i M. L. w pierwszej kolejności wyjaśni, czy zachowane zostały warunki do wznowienia postępowania. W zależności od uzyskanych informacji w trakcie tzw. postępowania wstępnego wyda rozstrzygnięcie przewidziane przepisami prawa. Na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 2 k.p.a., Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie przepisów art. 200 p.p.s.a.