II SA/Rz 640/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Ż. o ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków postanawia ustanowić dla skarżącego adwokata. Wyrokiem z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...]. Po doręczeniu uzasadnienia wyroku, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, M. Ż. wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wskazał, że nie posiada dostatecznych środków na opłacenie pełnomocnika. Dochody jego i żony (odpowiednio renta i wynagrodzenie za pracę w kwotach 1234 i 1680 zł. brutto) w minimalnym stopniu pokrywają ponoszone wydatki (na ich utrzymaniu pozostaje 3 małoletnich dzieci). Pozostaje w stałym leczeniu w Klinice Kardiochirurgii w K. i Z. (kontrola stanu zdrowia pod względem ewentualnej konieczności przeszczepu serca). Jako posiadany majątek skarżący wykazał parterowy dom oraz nieruchomość rolną o pow. 1,26 ha przeliczeniowego. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Wniosek w części dotyczącej kosztów sądowych nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu, co powodowane jest przyznanym już skarżącemu w niniejszej sprawie wcześniejszym zwolnieniu od nich (nastąpiło to postanowieniem z dnia 23 czerwca 2014 r.). Ponawianie wniosku w tym zakresie należy uznać za zbędne, gdyż przyznane zwolnienie rozciąga się na całość postępowania zarówno przed Sądem I jak i II instancji. Odmienna sytuacja zachodzi w przypadku wniosku o ustanowienie adwokata, co w opisanej sytuacji wymaga jego oceny pod względem spełnienia przez skarżącego przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, a więc wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania - art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Analiza zdolności płatniczych wnioskodawcy nie pozostawia wątpliwości, że wobec braku możliwości opłacenia kosztów sądowych, nie będzie on również w stanie ponieść kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika z wyboru. Mimo dysponowania przez niego i żonę stałymi źródłami dochodów (jak wynika z informacji udzielonych dla potrzeb rozpoznania pierwotnego wniosku – jest to wraz z zasiłkami rodzinnymi łącznie ok. 2650 zł. netto miesięcznie), ich wysokość z trudem wystarcza na pokrycie bieżących wydatków związanych z zaspokajaniem podstawowych potrzeb życiowych (zakup żywności – ok. 1200 zł., opłaty związane z utrzymaniem domu – ok. 590 zł., koszty leczenia – 300 zł., utrzymanie ciągnika rolniczego – 100 zł.). Wzgląd na poważny stan zdrowia skarżącego, skutkujący m.in. częstymi wyjazdami na leczenie /konsultacje lekarskie za niezbędne nakazuje uznać także wydatki na utrzymanie ułatwiającego przemieszczanie się samochodu (Opel Astra, rok. prod. 1999) – ok. 250 zł. miesięcznie oraz spłatę pożyczki zaciągniętej na jego zakup. Uwzględnić należy również inne doraźne wydatki, w tym związane z edukacją dzieci, zakupem odzieży, obuwia, środków czystości itp. Powyższe okoliczności skutkują uznaniem, że wnioskodawca nie posiada żadnych realnych możliwości wygospodarowania środków na ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Przemawia to za uwzględnieniem złożonego przez niego wniosku, co pozostaje w ścisłym związku z celem instytucji prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie wnioskującej - niezależnie od jej sytuacji finansowej - szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania z wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień, w tym umożliwiających kontrolę instancyjną orzeczenia Sądu I instancji. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.