II SA/Rz 641/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Jolanta Ewa Wojtyna Sędziowie NSA Małgorzata Wolska NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. sprawy ze skargi W. i L. D., M. D. i F. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2001 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących: W. i L. D. solidarnie kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/, M. D. kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ i F. K. kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania F. K., W. i L. D., M. i J. D. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2001 roku Nr [...] w przedmiocie udzielenia Przedsiębiorstwu E. w T. pozwolenia na użytkowanie zmodernizowanej Ciepłowni Nr [...] w T. usytuowanej na działce nr ewid. [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia wskazał przepis art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Przedsiębiorstwo E. Spółka z o.o. w T. wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie zmodernizowanej ciepłowni Nr [...] usytuowanej przy ul. [...] Nr [...] w T. Do wniosku dołączono protokół z odbioru tego obiektu wraz z pozytywną opinią Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej, Powiatowego Inspektora Sanitarnego, oraz protokół Odbioru Technicznego Bezpieczeństwa Instalacji Gazowej. Prezydent Miasta decyzją z dnia z dnia [...] lipca 2001 roku Nr [...] w oparciu o wyżej wymienione dowody uwzględnił powyższy wniosek. W podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia powołał przepis art. 59 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane /Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm./. W odwołaniu do Wojewody odwołujący F. K., W. i L. D., M. i J. D. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji kwestionując jej legalność. W argumentach odwołania zarzucili, że modernizacja ciepłowni polegała na jej rozbudowie i zmianie urządzeń, wykonana została samowolnie w sprzeczności z zapisem planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie odwołujących zmodernizowane niskie kominy ciepłowni uniemożliwiają odprowadzenie spalin gazu i pary tym samym powodują zanieczyszczenie środowiska natomiast praca sześciu kotłów powoduje przekroczenie dopuszczalnej normy hałasu. Wojewoda nie uwzględnił odwołania i wyjaśnił, że przedłożone dowody tj. raport w zakresie sporządzenia ocen oddziaływania na środowisko wbrew twierdzeniom odwołujących wykazał, że eksploatacja kotłowni nie przekracza dopuszczalnych norm stężenia powietrza oraz norm hałasu zarówno w porze nocnej jak i dziennej tym samym sporny obiekt spełnia wymagania prawem przepisane w zakresie zdatności jego do użytkowania. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący W. i L. D., M. D., F. K., wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi powtórzyli argumentację jak w odwołaniu a nadto dodali, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 59 ust.1 prawa budowlanego. Dokonana modernizacja w/g skarżących jest samowolą budowlaną i nie może zostać zalegalizowana ponieważ nie upłynęło 5 lat od jej realizacji. Dodatkowo skarżący podnieśli, ze organ odwoławczy nie ustosunkował się do ich zarzutów podniesionych w odwołaniu w szczególności co do zarzutu dotyczącego przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271/. Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności Sąd bada czy zostały zachowane przepisy postępowania administracyjnego w zakresie określonym w art.145 § 1 ust. 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ ewentualne uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego może mieć miejsce dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu sprawy. Inaczej mówiąc Sąd może badać czy doszło do naruszenia prawa materialnego tylko wówczas, gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, okoliczności faktyczne sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione, nie naruszono przepisów dających prawo do wznowienia postępowania administracyjnego. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że wniosek o pozwolenie na użytkowanie spornego obiektu budowlanego /ciepłowni Nr [...] po zakończonym II etapie modernizacji/ został podpisany przez Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa E. Sp. z o.o. w T. S. G. Z doręczonego na wezwanie Sądu wypisu rejestru handlowego Spółki z daty złożenia tego wniosku wynika, że do składania oświadczeń woli i podpisywania dokumentów w imieniu Spółki niezbędny jest podpis Prezesa i jednego Vice prezesa, lub dwóch Vice prezesów łącznie albo jednego Vice prezesa z prokurentem, albo Prezesa z prokurentem. Złożony w sprawie wniosek tym wymogom nie odpowiada, bowiem został podpisany jedynie przez Prezesa Spółki tj. osobę nie mająca zdolności do reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do treści art. 30 § 3, art.32 i art. 33 strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustanowionych lub statutowych przedstawicieli albo prawidłowo ustanowionego pełnomocnika. Pisma w postępowaniu administracyjnym / wnioski, żądania, odwołania/ muszą odpowiadać pewnym wymaganiom formalnym, w tym być podpisane /art. 63 § 1-3 w zw. z art. 61 § 1 k.p.a./. Oczywistym jest, że podpis musi pochodzić od osoby uprawnionej /prawidłowo upoważnionej/ skoro skutki jego działania dotyczą reprezentowanego podmiotu – strony postępowania administracyjnego. Obowiązek badania prawidłowości formalnej złożonych pism spoczywa na organie administracji i wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego zawartych w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. Art. 64 § 2 k.p.a. w sposób jednoznaczny obliguje organ do wezwania wnoszącego do usunięcia wszelkich braków podania /żądania, wniosku, odwołania/ w terminie i ze skutkami wymienionymi w tym przepisie. Oznacza to, że brak reprezentacji strony w procesie może być uzupełniony, a zaniedbanie organu w tym zakresie jest naruszeniem przepisów prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego /art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a./. Niezależnie od w/w uchybienia Sąd stwierdza, że organy obu instancji z naruszeniem przepisu art. 28 k.p.a. uznały za stronę tego postępowania B. S. oraz R. S. i w konsekwencji kierowano do nich całość korespondencji związanej z toczącym się postępowaniem, w tym decyzje obu instancji które to akty są przedmiotem skargi. W toku postępowania sądowego Sąd uzyskał informację, że R S. zmarł 15.09. 1985 roku, B. S. zmarła 22.10.1998 r. Informacja ta znalazła potwierdzenie w nadesłanym przez Urząd Stanu Cywilnego skróconym odpisie zgonu. Z tych względów, uznając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ jest zobligowany do uchylenia decyzji obu instancji bez badania merytorycznych zarzutów skargi. Zwrot kosztów postępowania znajduje uzasadnienie w treści art. 55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74 poz.368 ze zm./ w zw. z art. 97 § 2 Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271/. Określenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, znajduje wsparcie w art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.