II SA/Rz 644/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku dotyczącego aktualizacji opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania - postanawia – odrzucić skargę. J. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010r. znak: [...] odmawiające mu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, iż aktualizacja opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania działki nr ewid. [...] położonej w T. jest nieuzasadniona. W związku z tym, iż skargi nie opłacono, wezwano składającego ją do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu, zaznaczając jednocześnie, iż czynności tej należy dokonać w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania oraz wskazując, iż brak jej podjęcia skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie powyższe doręczone zostało skarżącemu w dniu 26 lipca 2010r., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie jego odbioru. Termin do jego wykonania upłynął względem wyżej wymienionego bezskutecznie w dniu 2 sierpnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Skarga jest tego rodzaju pismem, o czym stanowi § 2 powołanego artykułu. Zgodnie z kolei z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Brak opłacenia skargi, mimo uprzedniego wezwania do dokonania takiej czynności skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skardze J. F. nie można nadać dalszego biegu. Wyżej wymieniony nie uiścił od niej bowiem stosownego wpisu, chociaż wzywano go do powyższego wraz z pouczeniem, iż konsekwencją braku uczynienia zadość powyższemu wezwaniu będzie odrzucenie skargi. Z podanych względów orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 230 P.p.s.a.