II SA/Rz 646/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy obejmujące ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r. WSA w Rzeszowie, z uwagi na brak uzupełnienia w zakreślonym terminie braków formalnych, odrzucił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...]. W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej od tego postanowienia, M. B. wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym w tym zakresie osoby fizyczne formularzu PPF zwróciła się o ustanowienie radcy prawnego. Wskazała, że jej aktualna sytuacja nie pozwala jej na wynajęcie pełnomocnika; jest osobą bezrobotną – zarejestrowaną w urzędzie pracy, uczy się zaocznie. W ostatnim czasie dotykały ją problemy zdrowotne i mieszkaniowe (przebywała w schronisku dla bezdomnych). Nie posiada żadnych wartościowych składników majątkowych, nie wykazała też żadnych dochodów ani osób, z którymi pozostawałaby we wspólnym gospodarstwie domowym. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Wniosek o ustanowienie pełnomocnika w osobie radcy prawnego dotyczy przyznania częściowego prawa pomocy, czego niezbędnym warunkiem jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Ocena całokształtu sytuacji materialno – bytowej i możliwości płatniczych wskazuje na spełnienie przez wnioskodawczynię tej przesłanki. Wg udzielonych informacji, nie posiada ona żadnych środków finansowych ani składników majątkowych, z których mogłaby pokryć wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Co prawda z jej wniosku nie wynika także bezpośrednio, w jaki sposób zaspokaja swoje podstawowe potrzeby życiowe (w tym przede wszystkim związane z zamieszkiwaniem, wyżywieniem czy ewentualnym leczeniem), niemniej jednak za zbędne uznano kierowanie do niej w tym zakresie wezwania do złożenia dodatkowego oświadczenia w trybie art. 255 P.p.s.a. Do informacji w wystarczającym stopniu potwierdzających dotykające ją trudności z zaspokajaniem tych potrzeb należy bowiem zaliczyć zawarte w uzasadnieniu wniosku stwierdzenie o nieodległym w czasie przebywaniu w schronisku dla bezdomnych, a także w treści skargi o podejmowaniu przez nią dorywczych prac zarobkowych, braku możliwości wywiązania się z obowiązku pokrywania wydatków związanych z pobytem jej dziecka w rodzinie zastępczej (660 zł. miesięcznie), czy brak wsparcia ze strony innych osób (jest wychowanką domu dziecka). Powyższe uzasadnia pozytywne ustosunkowanie się do wniosku skarżącej o ustanowienie zastępcy prawnego, którego w opisanej powyżej sytuacji – mimo przysługującego jej z mocy ustawy w sprawie objętej skargą zwolnienia od kosztów sądowych - nie jest w stanie ustanowić własnym staraniem, a czego jedynym wyznacznikiem są posiadane możliwości finansowe. Stosownie do powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.