II SA/Rz 647/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 3 lipca 2008 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynagrodzenie pełnomocnikowi skarżącej W. S. adwokatowi G. J. w kwocie 292 zł 80/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100/, w tym 22 % podatku VAT, tytułem udzielonej z urzędu pomocy prawnej. II SA/Rz 647/07 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.) po rozpoznaniu odwołania W. S. od pisma Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2007r. nr [...] przekazującego odwołanie W. S. od decyzji wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium wyjaśniło, że niedopuszczalność odwołania w rozpoznawanej sprawie wynika z przyczyny przedmiotowej, gdyż zgodnie z art. 127 k.p.a. strona może wnieść odwołanie od wydanych decyzji administracyjnych, które rozstrzygają sprawę co do istoty, albo w inny sposób kończą postępowanie. Kwestionowane pismo przekazujące akta sprawy wraz z odwołaniem nie jest decyzją administracyjną, gdyż nie zawiera rozstrzygnięcia, a jedynie informuje o przekazaniu odwołania organowi wyższego stopnia i dlatego Kolegium nie dokonało merytorycznej oceny zarzutów odwołania. W skardze do Sądu skarżąca nie sprecyzowała kierunku weryfikacji zaskarżonego postanowienia jak i decyzji. Zawarła zastrzeżenia, co do rzetelnego i obiektywnego sposobu rozpatrzenia jej odwołania, gdyż ustalanie powierzchni powinno nastąpić według norm unijnych, a nie norm powierzchniowych z lat 60-tych. Posiada mieszkanie dwupokojowe, ale powierzchnia użytkowa jednego pokoju i kuchni nie przekracza 25 m2. Powierzchnia przedpokoju i salonu gościnnego nie jest powierzchnią użytkową według norm unijnych. Salon gościnny przysługuje skarżącej, bo wymaga stałej opieki ze strony innych osób i dlatego nie może być wliczony do powierzchni normatywnej. Stwierdziła, że winna pobierać wyższą emeryturą i nie jest możliwe zmniejszenie mieszkania o 15m2, aby dostosować ją do ustawy. Na utrzymanie mieszkania wydaje miesięcznie kwotę 221,48 zł. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy takiej kontroli zaskarżone postanowienie Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 133 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl. art. 132 k.p.a. Z treści tego przepisu wynika, że na organie pierwszej czynności spoczywa obowiązek nadania dalszego biegu odwołaniu, które wniosła strona, a przekazanie odwołania jest czynnością materialnotechniczną. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest również to, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił we własnym zakresie odwołania w trybie art. 132 k.p.a., co eliminowałoby konieczność przesłania odwołania organowi drugiej instancji. W myśl art. 104 k.p.a. załatwienie sprawy administracyjnej następuje w drodze decyzji (chyba, że przepis prawa materialnego przewiduje inną formę), która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. W doktrynie przyjmuje się, że decyzja administracyjna jest to oświadczenie woli konkretnego organu administracyjnego, podjęte w wyniku zastosowania normy materialnego prawa administracyjnego lub w określonym zakresie normy prawa procesowego dla ustalonego stanu faktycznego w trybie formie, strukturze uregulowane prawem procesowym, zakomunikowanym stronie w celu wywołania skutku prawnego w sferze stosunku materialnoprawnego(decyzja rozstrzyga sprawę, co do jej istoty w całości lub w części), bądź w sferze stosunku procesowego (decyzja w inny sposób kończąca sprawę w danej instancji (B. Adamiak J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz" 6.wydanie C.H. BECK str. nr 456). Zatem istotą sprawy, o której rozstrzyga decyzja administracyjna jest stworzenie praw nabytych w zakresie, w jakim w postępowaniu rozpatrywano interes prawny danej osoby. W niniejszej sprawie decyzją w rozumieniu art. 104 k.p.a. jest decyzja o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego, a sprawa ze skargi skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 nr [...] jest prowadzona pod sygnaturą II SA/Rz 646/07. Pismo przekazujące odwołanie strony jest elementem dochowania procedury w międzyinstancyjnej w postępowaniu administracyjnym i w istocie o niczym nie orzeka, aczkolwiek niejednokrotnie zawiera odniesienie się do zarzutów odwołania, które zostało przedstawione w uzasadnieniu decyzji i zarzutów odwołania. Zatem twierdzenia pełnomocnika skarżącej, że pismo to jest jednak pewną forma zakończenia postępowania instancyjnego i z tego względu rozstrzyga o sprawie oraz zarzut braku pouczenia o środkach odwoławczych nie mogły zostać uwzględnione. Z tych względów Sąd uznał stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia za słuszne i na zasadzie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił. Sąd na podstawie art. 242 w zw. z art. 250 p.p.s.a. orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika przyznanego skarżącej w ramach pomocy prawej, która według oświadczenia pełnomocnika złożonego do protokołu na rozprawie nie została opłacona przez skarżącą.