II SA/Rz 651/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku P.T. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 sierpnia 2018r. sygn. akt II SA/Rz 651/18 w sprawie ze skargi P.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - postanawia - odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę P.T. na decyzję na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Na rozprawie stawił się pełnomocnik skarżącej – K.T. Na rozprawie przewodniczący pouczył strony działające bez adwokata lub radcy prawnego, że uzasadnienie pisemne wyroku zostanie doręczone na wniosek zgłoszony przez stronę w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku, a niezgłoszenie wniosku w terminie powoduje utratę prawa wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 31 sierpnia pełnomocnik skarżącej nadał w placówce pocztowej operatora wyznaczonego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wraz z przedmiotowym wnioskiem. Argumentując jego zasadność podał, że termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia upłynął wprawdzie z dniem 28 sierpnia 2018 r., jednak z powodów niezawinionych nie mógł go złożyć w terminie, a to z powodu drastycznego pogorszenia stanu zdrowia żony, która jest nieprzytomna, w stanie wegetatywnym, w następstwie niezaplanowanych pilnych wyjazdów do lekarzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zmianami), zwanej dalej "P.p.s.a." czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Ostatni z wymienionych przepisów stanowi, że stosowny wniosek składa się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Nadto zgodnie z § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 88 P.p.s.a.). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury o braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła zapobiec uchybieniu terminu nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu powinno być sformułowane w oparciu o założenie, że do uchybienia terminu doszło, jednak strona nie ponosi winy w jego uchybieniu, bowiem dbając należycie o swoje interesy podjęła wszelkie niezbędne kroki, aby dokonać czynności procesowej w terminie, a jego niedochowanie wynikało z okoliczności od niej niezależnych. Z reguły do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, chorobę psychiczną, której zaawansowanie uniemożliwia dokonanie czynności w terminie, mylne poinformowanie strony przez sąd o terminie i trybie wniesienia środka zaskarżenia, nieoddanie przesyłki adresatowi przez domownika, błędne poinformowanie strony o dacie doręczenia przesyłki spowodowane podeszłym wiekiem domownika, upływ terminu w trakcie tzw. długiego weekendu, jeśli strona, która uchybiła terminowi, zamieszkuje w miejscowości, w której nie ma urzędu pocztowego, brak znajomości procedury sądowej przez stronę co do trybów i skutków złożenia ponownego wniosku o zwolnienie od wpisu sądowego, nieprawidłowe doręczenie pisma sądowego [por. H. Knysiak-Molczyk, w: H. Knysiak-Molczyk (red.), A. Mudrecki, Czynności procesowe zawodowego pełnomocnika w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2013, s. 307], Takich okoliczności w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia złożony w niniejszej sprawie nie podlega uwzględnieniu, bowiem skarżąca nie wykazała jakoby uchybienie terminu do złożenia wniosku nastąpiło bez jej winy. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania okoliczności, jakie legły u podstaw uchybienia terminu, obowiązek wskazania, w jakim okresie okoliczności te uniemożliwiły terminowe dokonanie czynności, w tym obowiązek wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminu. Brak właściwego uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu naraża wnioskodawcę na negatywne jego rozpatrzenie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarżąca takich okoliczności nie wykazała. Nie wykazał ich także pełnomocnik skarżącej. Nie wskazał bowiem ani w jakim okresie doszło do pogorszenia się stanu zdrowia jego żony ani nie przedstawił na poparcie podanych przez siebie okoliczności żadnych zaświadczeń lekarskich czy innych dokumentów okoliczności te potwierdzających. Ponadto Sąd stwierdza, że pełnomocnik skarżącej mógł złożyć wniosek o sporządzenia uzasadnienia w dniu rozprawy, na której był obecny i na której został pouczony o takim prawie. Skarżący nie prowadzi samodzielnego gospodarstwa domowego, a zatem przy składaniu wniosku mógł także skorzystać z pomocy swej mocodawczyni - córki, będącej skarżącą w niniejszej sprawie. Stosownych działań skarżąca ani jej pełnomocnik nie podjęli, chociaż gwarantowały one skutecznie i terminowe złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Brak jest zatem podstaw do uznania, że uchybienie terminu miało charakter niezawiniony i do przywrócenia terminu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.