II SA/Rz 653/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 10 września 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 653/18 w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia wpisu postanawia odmówić uzupełnienia postanowienia z dnia 10 sierpnia 2018 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 653/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie działając na podstawie art 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") zawiesił postępowanie w sprawie skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia wpisu. Pismem z dnia 30 sierpnia 2018 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie postanowienia na podstawie art 157 § 1 w zw. z art 166 P.p.s.a. bądź jego wykładnię na podstawie art 158 w zw. z art 166 P.p.s.a. poprzez wskazanie, że przedmiotem jej skargi jest również decyzja organu I instancji, co wynika z jej pisma z dnia 19 lipca 2018 r., w którym rozszerzyła żądanie skargi o: "stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że potraktował wniosek skarżącej jako wniosek o uzupełnienia postanowienia, jako że najbardziej odpowiadał tej formie. Zgodnie z art 157 § 1 P.p.s.a.: "strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu". Na podstawie art 166 P.p.s.a.: "do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej". Dopuszczalność uzupełnienia wyroku jest konsekwencją zasady, według której sąd ma obowiązek objąć jednym rozstrzygnięciem całość sprawy. Uzupełnić to znaczy uczynić zupełnym, kompletnym; dopełnić; kompletować; stanowić dopełnienie czegoś (por. Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, t. 3, Warszawa 1978, s. 642). Strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. ( Komentarz: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka Medek Małgorzata Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz do art 157 wersja elektroniczna ). Żadna z wyżej wymienionych sytuacji nie miała miejsca. Skarżąca twierdzi, że Sąd pomimo rozszerzenia przez nią żądania o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, pominął je, przez co: "zachodzi niebezpieczeństwo, że organ administracyjny działający w trybie nadzoru może uznać, że przedmiotem jego rozstrzygnięcia jest wyłącznie decyzja organu II instancji". Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Przedmiotem skutecznie wniesionej skargi do sądu administracyjnego może być, zgodnie z art 52 § 1 i 2 P.p.s.a. decyzja, od której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W niniejszej sprawie jest to decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], prawidłowo wskazana we wniesionej przez skarżącą skardze do Sądu z dnia 9 maja 2018 r., a następnie wymieniona przez Sąd w postanowieniu o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego, jako przedmiot skargi. Decyzja organu I instancji nie może być odrębnym przedmiotem skargi. Skarga na decyzję organu I instancji podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Nie oznacza to jednak, że pozostaje ona poza sferą kontroli Sądu. Zgodnie z art 135 P.p.s.a.: "dokonując kontroli Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia" Nie ma podstaw do wymienienia decyzji organu I instancji w sentencji postanowienia, jako przedmiotu skargi. Tym samym wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu jest bezzasadny. Odnosząc się do zawartych we wniosku zarzutów, Sąd wyjaśnia, że zgłoszony przed wniesieniem skargi wniosek o stwierdzeniem nieważności zaskarżonej do Sądu decyzji organu II instancji obligował Sąd do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, niezależnie od dokonanego w toku tego postępowania rozszerzenia skargi o żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. Zauważyć należy, że byt prawny decyzji organu I instancji zależeć będzie od wyniku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji, której sądowa kontrola jest niedopuszczalna do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności. Jest to wynikiem konkurencyjności tych dwóch postępowań. Stwierdzenie przez organ nieważności zaskarżonej decyzji, czynić będzie bezprzedmiotowym postępowanie sądowoadministracyjne – odpadnie przedmiot sprawy, w przypadku odmowy stwierdzenia nieważności, kontrola sądowoadministracyjna uaktualni się. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej, że przedmiotem postępowania administracyjnego powinna być zarówno decyzja organu I, jak i II instancji stwierdzić należy, że to od skarżącej zależy zakres skierowanego wniosku. Ponadto, jak przyjmuje się w orzecznictwie: "organ administracji, stwierdzając nieważność decyzji wydanej przez organ II instancji, jest równocześnie uprawniony do stwierdzenia nieważności poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jeżeli również ta decyzja dotknięta jest nieważnością (zob. tezę drugą wyroku NSA z 15 czerwca 1992 r., IV SA 218/92, OSP 1994, nr 9, poz. 162). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 157 § 1 P.p.s.a. w zw. z art 166 P.p.s.a.