II SA/Rz 658/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Robert Sawuła Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych - skargę oddala - II SA/Rz 658/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...].05.2005 r., Nr [...],Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem A. B. decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...].04.2005 r., Nr [...] zawieszającą w czynnościach służbowych st. bryg. A. B. z dniem 5.04.2005 r. na okres 3 miesięcy i zawieszającą od najbliższego terminu płatności 50 % ostatnio należnego uposażenia. Organ I instancji decyzji z dnia 5.04.2005 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 11a ust. 2 pkt 1 i art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 24.08.1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1230, ze zm./. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytoczył, że organ I instancji decyzję z dnia 5.04.2005 r. wydał po otrzymaniu z Prokuratury Rejonowej dla Miasta Rz. informacji o przedstawieniu A. B. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 228 § 4 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Przywołaną decyzję organ I instancji wydał na podstawie art. 39 ust. 1 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 24.08.1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej. W odwołaniu A. B. zarzucił, że zaskarżona przezeń decyzja narusza przepisy art. 7, 8, 9, 10, 15, 16, 61 § 4, 107 § 1 i 3, 108, 130 § 1 i 2 k.p.a. oraz przepisy prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie w szczególności art. 39 ust. 1, art. 58 i art. 107 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, a także art. 30, art. 32 i art. 34 ustawy o związkach zawodowych. Organ odwoławczy nie uwzględnił przedstawionych zarzutów i wyjaśnił, że zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o PSP do zawieszenia w czynnościach służbowych strażaka w komendzie powiatowej /miejskiej/ wraz z jednostkami ratowniczo-gaśniczymi właściwy jest komendant powiatowy /miejski/. Według zaś art. 39 ust. 1 w/w ustawy strażaka zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego, co stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia strażaka w czynnościach służbowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z treści pisma Prokuratury Rejonowej dla Miasta Rz.: 6 Ds [...] z dnia [...].03.2005 r. wynika, że A. B. w ramach toczącego się śledztwa ogłoszono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego z oskarżenia publicznego. Dodatkowo wobec podejrzanego A. B. zastosowano środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego i zakazu opuszczania kraju. Z tego względu zarzut, że nie wszczęto przeciwko odwołującemu się postępowania karnego jest chybiony. Z treści pisma Prokuratury wynika, że nie tylko postępowanie zostało wszczęte, ale już się toczy oraz zostały sformułowane zarzuty popełnienia konkretnego przestępstwa. Dodatkowo Prokuratura poinformowała, że zarzuty popełnienia przestępstwa ogłoszono podejrzanemu. W takim stanie rzeczy zostały spełnione przesłanki z art. 39 ust. 1 ustawy o PSP uzasadniające zawieszenie w czynnościach służbowych A. B. Zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o PSP strażakowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50 % ostatniego uposażenia z wyjątkiem dodatku rodzinnego. Zdaniem organu odwoławczego nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione ważnym interesem społecznym, mającym na celu ochronę Komendy Miejskiej PSP w Rz. oraz charakterem zarzucanego czynu. Zarzut odwołującego dotyczący naruszenia art. 58 ustawy o PSP oraz art. 30, art. 32 i art. 34 ustawy o związkach zawodowych w świetle art. 39 ust. 1 ustawy o PSP jest błędny, bowiem regulacja ta nie ma zastosowania do strażaka, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne ścigane z oskarżenia publicznego. W takiej sytuacji zawieszenie strażaka w czynnościach służbowych jest obligatoryjne. Ponadto Komisja Międzyzakładowa NSZZ "Solidarność" w piśmie z dnia 5.10.2004 r. wskazała, że ochronie związkowej podlega m. innymi A. B., który wówczas był Komendantem Miejskim PSP w Rz.. W kolejnym piśmie z dnia 4.04.2005 r. w/w Komisja wskazała członków podlegających ochronie, ale już nie ujęła w nim A. B.. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie /za pośrednictwem organu odwoławczego/, skarżący A. B. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata J. R., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Rz. z dnia [...].04.2005 r., Nr [...] oraz o zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie, a w szczególności art. 39 ust. 1, art. 58 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 24.08.1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz art. 30, 32 i 34 ustawy z dnia 23.05.1991 r. o związkach zawodowych; 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8, 9, 10, 15, 16, 61 § 4, 107 § 1 i 3, art. 108 i 130 § 1 i 2 k.p.a. 3) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę decyzji polegający na przyjęciu, że skarżącemu nie przysługuje ochrona przewidziana w ustawie o związkach zawodowych. Rozwijając wskazane zarzuty, na wstępie przytoczył w skrócie treść art. 6, 7, 8, 9, 10 i 77 k.p.a., po czym wyjaśnił, że organ I instancji nie zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, co uniemożliwiło skarżącemu wzięcie czynnego udziału w postępowaniu od dnia jego wszczęcia. Natomiast skarżącego o treści pisma Prokuratury Rejonowej z dnia 31.03.2005 r., zawiadomiono dopiero pismem z dnia 9.05.2005 r., a więc po wydaniu decyzji z dnia [...].04.2005 r. Nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, organ I instancji nie podał o jaki to "ważny interes społeczny" w niniejszej sprawie chodzi. Natomiast organ II instancji powołał się na "ochronę Komendy Miejskiej PSP". Zdaniem skarżącego przepis art. 108 § 1 k.p.a. ma wyjątkowy charakter, zatem decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy zachodzą uzasadnione i skonkretyzowane przesłanki zawarte w tym przepisie /B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Wyd. 6, W-wa 2004, str. 513/. W przedmiotowej sprawie brak jest na ten temat jakiegokolwiek uzasadnienia i konkretyzacji "ważnego interesu społecznego", który zdaniem skarżącego w ogóle w zaskarżonych decyzjach nie występuje, a podane uzasadnienie jest "kuriozalne", w żadnym wypadku nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Naruszenie art. 39 ust. 1 ustawy o PSP polega na tym, że pismo Prokuratury Rejonowej z 31.03.2005 r., sygn. akt 6 Ds 17/05 nie informuje o wszczęciu postępowania karnego. Skoro zatem nie wszczęto przeciwko skarżącemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego, brak było podstaw do zawieszenia go w czynnościach służbowych w trybie art. 39 ust. 1 ustawy o PSP. Skarżący jest członkiem Międzyzakładowej Komisji NSZZ "Solidarność" przy Komendzie Wojewódzkiej PSP w Rz. i z tej racji podlega szczególnej ochronie. Wyrazem w/w ochrony jest w szczególności konieczność konsultowania z Międzyzakładową organizacją związkową wszelkich zmian pracy, płacy i uzyskania zgody właściwego statutowo organu tej organizacji związkowej na w/w zmiany. Ten wymóg nie został spełniony, co narusza art. 30, 32 ust. 2, art. 34 ustawy o związkach zawodowych w zw. z art. 58 ustawy o PSP. Stwierdzenie Komendanta Wojewódzkiego, że skarżący według pisma z dnia 4.04.2005 r. Międzyzakładowej Komisji NSZZ "Solidarność" nie wykazany jest jako podlegający ochronie, wcześniej zaś był i dlatego nie ma obowiązku konsultowania, są całkowicie sprzeczne z postanowieniami art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych, który jednoznacznie podaje, że ochrona trwa przez okres określony uchwałą, a po jego upływie dodatkowo przez czas odpowiadający połowie okresu określonego uchwałą, w tym przypadku 6 miesięcy. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że organ I instancji działał w granicach uznania administracyjnego, bowiem uzasadnienie tego organu odbiega od reguł wyznaczonych przez przepis art. 107 § 3 k.p.a. Uznanie administracyjne oznacza możliwość wyboru przez organ następstwa prawnego określonego w normie prawnej przy podejmowaniu decyzji. Decyzje wydawane według uznania administracyjnego również podlegają kontroli pod względem ich zgodności z prawem, bo wymaga zbadania to, czy w ogóle dopuszczalne było uznanie administracyjne oraz czy nie przekroczono go przy wydawaniu decyzji, jak również czy prawidłowo uzasadniono w zgodzie z przepisami art. 7 k.p.a. /B. Adamiak, J. Borkowski – Komentarz do k.p.a., Wyd. C.H. Beck, Wyd. 6, W-wa 2004 r., str. 461/. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Poza tym wyjaśnił, że Prokurator Rejonowy postawił skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa z art. 228 § 4 k.k. tj. przestępstwa polegającego na uzależnieniu przez funkcjonariusza publicznego wykonania czynności służbowej od otrzymania korzyści majątkowej lub osobistej, albo jej obietnicy lub żądaniu takiej korzyści. Postawiony zarzut dotyczy oficera Państwowej Straży Pożarnej, ponadto byłego Komendanta, zatem w takiej sytuacji powoływanie się skarżącego na ochronę związkową, nie ma związku z działalnością związkową, świadczy co najmniej o braku zasad etycznych skarżącego. Przepisy dotyczące konsultacji czy zgody związków zawodowych, nie mają zastosowania do przypadku unormowanego w art. 39 ust. 1 ustawy o PSP, bowiem zawieszenie w czynnościach służbowych jest tu obligatoryjne. Uzależnienie zawieszenia w czynnościach od zgody związku zawodowego stawiałoby podejrzanego o popełnienie przestępstwa w sytuacji uprzywilejowanej, nie mającej uzasadnienia w pełnionej funkcji związkowej. Z treści pisma Prokuratury Rejonowej dla Miasta Rz. z dnia [...].03.2005 r. wynika, że skarżący znał postawione mu zarzuty popełnienia przestępstwa, ponieważ zostały mu ogłoszone. W takim stanie rzeczy zarzut skarżącego, że powyższe pismo Prokuratury, organ doręczył mu dopiero pismem z dnia 9.05.2005 r., nie ma żadnego znaczenia w sprawi administracyjnej. Ponadto skarżący zarzucił, że nie zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne. Skarżący błędnie interpretuje treść zawiadomienia Prokuratora Rejonowego, bowiem dokonanie czynności procesowej przeciwko określonej osobie w związku z podejrzeniem popełnienia konkretnego przestępstwa oznacza, że przeciwko tej osobie zostało wszczęte postępowanie karne. Ponadto z posiadanego materiału wynika, że w dniu 20.06.2005 r. Prokuratura Rejonowa skierowała do Sądu akt oskarżenia przeciwko A. B., podejrzanemu o czyn z art. 228 § 4 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Organ I instancji zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy po otrzymaniu z Prokuratury Rejonowej dla Miasta Rzeszowa zawiadomienia z dnia 31.03.2005 r. o treści: "W związku z nadzorowanym śledztwem w sprawie 6 Ds [...] przeciwko A. B. podejrzanemu o czyn z art. 228 § 4 k.k. w zw. z art. 12 k.k., działając w oparciu o przepis art. 21 § 1 k.p.k., zawiadamiam, że w dniu 31.03.2005 r. ogłoszono A. B. – pracownikowi Komendy Miejskiej PSP w Rz. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 228 § 4 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Wobec A. B. zastosowano środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego i zakazu opuszczania kraju". Skarżący w skardze zarzucił, że zacytowane pismo Prokuratury "nie informuje natomiast o wszczęciu postępowania karnego" i jednocześnie stwierdził, że przeciwko skarżącemu nie wszczęto postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego, przeto nie było podstaw do zastosowania art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 24.08.1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1230, z późn. zm./, nazwanej dalej ustawa o PSP. Zdaniem Sądu jest to zarzut bezpodstawny. Z treści zawiadomienia Prokuratury wyraźnie wynika, że skarżącemu przedstawiono /ogłoszono/ zarzut popełnienia konkretnego czynu /zob. art. 313 § 1 i 2 k.p.k./, zatem słuszne jest stanowisko orzekających organów, iż postępowanie przygotowawcze /w tym przypadku śledztwo/ zostało wszczęte przeciwko skarżącemu /ad personam/. Równocześnie przemawia za tym okoliczność, że wobec skarżącego Prokurator zastosował środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego i zakazu opuszczania kraju /zob. art. 266 i art. 277 § 1 k.p.k./. Zgodnie z art. 249 § 2 k.p.k. – w postępowaniu przygotowawczym można stosować środki zapobiegawcze tylko względem osoby, wobec której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Wydanie takiego postanowienia powoduje przeobrażenie postępowania przygotowawczego "w sprawie" w postępowanie przeciwko konkretnej osobie i z tą chwilą osoba, której przedstawiono zarzuty staje się podejrzanym, czyli stroną postępowania przygotowawczego. Na marginesie należy nadmienić, że Prokurator Rejonowy dla Miasta Rz. w dniu 20.06.2005 r. skierował do Sądu Rejonowego – Wydziału II Karnego w Rz.akt oskarżenia przeciwko A. B. podejrzanemu o czyn z art. 228 § 4 k.k. w zw. z art. 12. k.k. /por. pismo Prokuratury Rejonowej dla Miasta Rz. z dnia 23.06.2005 r., k. 18 akt administracyjnych/. Z przedstawionych faktów i podanych przepisów wynika, że skarżący przed wydaniem decyzji przez organ I instancji wiedział, iż toczy się przeciwko niemu postępowanie przygotowawcze o czyn z art. 228 § 4 w zw. z art. 12 k.k. Przypisywany skarżącemu w postępowaniu przygotowawczym czyn dotyczy uzależnienia wykonania czynności służbowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej od otrzymania korzyści majątkowej, zaś art. 12 k.k. wyjaśnia, że dwa lub więcej zachowań podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony. Występek z art. 228 § 4 k.k. można popełnić tylko umyślnie. Wynika to również z art. 8 k.k., który stanowi, że występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi. Treść art. 228 k.k. nie zawiera postanowienia, że podane w nim występki można popełnić nieumyślnie. Wskazane wprowadzenie wiąże się z art. 39 ust. 1 ustawy o PSP, który stanowi, że strażaka zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W przedmiotowej sprawie administracyjnej zostały spełnione przesłanki z art. 39 ust. 1 ustawy PSP, bowiem przeciwko skarżącemu zostało wszczęte postępowanie karne o przestępstwo umyśle ścigane z oskarżenia publicznego. W przypadku zaistnienia przesłanek wynikających z powołanego przepisu, na organie ciąży obligatoryjny obowiązek zawieszenia strażaka w czynnościach służbowych. Zawieszenia w czynnościach służbowych dokonuje organ w formie decyzji administracyjnej, co wynika z art. 32 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o PSP. W razie zawieszenia strażaka w czynnościach służbowych obligatoryjne jest również zawieszenie od najbliższego terminu płatności 50 % ostatnio należnego uposażenia, z wyjątkiem dodatku rodzinnego, co wynika explicite /wyraźnie/ z art. 107 ust. 1 ustawy o PSP. Z tego powodu, Sąd nie dopatrzył się naruszenia wymienionego przepisu /nota bene nie umotywowanego w skardze/. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 30, 32 i 34 ustawy z dnia 23.05.1991 r. o związkach zawodowych /Dz. U. Nr 79, poz. 854, z późn. zm./ w zw. z art. 58 ustawy o PSP. Art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych stanowi, że pracodawca nie może bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej zmienić jednostronnie warunków pracy lub płacy na niekorzyść członka danej organizacji związkowej upoważnionego do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy – z wyjątkiem gdy dopuszczają to odrębne przepisy. Przywołany przepis dotyczy tzw. wypowiedzenia zmieniającego. Zawieszenie 50 % uposażenia strażaka nie jest sensu stricto wypowiedzeniem zmieniającym, ale kierując się rozumowaniem a maiori ad minus można powiedzieć, że jeżeli przepis szczególny zezwala pracodawcy na jednostronną zmianę warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika – bez zgody właściwego zarządu zakładowej organizacji związkowej, to tym bardziej taki przepis uzasadnia bez zgody organizacji związkowej zawieszenie w czynnościach służbowych z jednoczesnym zawieszeniem płatności części uposażenia. Takimi przepisami szczególnymi są w tym przypadku art. 39 ust. 1 i art. 107 ust. 1 ustawy o PSP. W przeciwnym przypadku nakazy zawarte w tych przepisach i kierowane do organu państwowego nie mogłyby być realizowane. Z podanych względów nie są wymagane rozważania, czy skarżący był objęty ochroną wynikającą z art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych. Rekapitulując należy stwierdzić, że orzekające organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Orzekające organy nie naruszyły również przepisu procesowego, jakim jest art. 108 § 1 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że decyzji od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy za tym przemawia interes społeczny. Ten element został uwypuklony w uzasadnieniu decyzji. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest wprawdzie fakultatywne, ale w tym przypadku zdaniem Sądu było słuszne, właśnie ze względu na interes społeczny. Pojęcie interesu społecznego jest pojęciem nieostrym, zatem o jego istnieniu należy decydować na tle stanu faktycznego sprawy. W tym przypadku za trafnością nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności przemawia charakter czynu zarzucanego skarżącemu. Jak to już dokładnie wyjaśniono, skarżącemu organ ścigania przedstawił zarzut uzależnienia wykonania czynności służbowej od otrzymania korzyści majątkowej. Taki zarzut, właśnie ze względu na interes społeczny, przemawia za odsunięciem strażaka /w tym przypadku oficera/ od wykonywania jakiejkolwiek czynności urzędowej. Dodatkowo należy nawiązać do roty ślubowania przytoczonej w art. 30 ust. 1 ustawy o PSP. W rocie tej wymieniono zobowiązanie strażaka do przestrzegania prawa, zasad etyki zawodowej, poszanowania godności i dobrego imienia służby. Zarzut postawiony skarżącemu w postępowaniu karnym wyraźnie narusza rotę ślubowania i godzi w dobre imię służby, zatem do czasu, w imię interesu społecznego, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było zdaniem Sądu konieczne. Decyzja wydana w trybie art. 39 ust. 1 ustawy o PSP nie jest decyzją uznaniową, przeciwnie to w razie zaistnienia przesłanek zawartych w tym przepisie, na organie spoczywa ustawowy obowiązek zawieszenia strażaka w czynnościach służbowych. Nie zostały również naruszone przepisy art. 107 § 1 i 3 i art. 130 § 1 i 2 k.p.a. Nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności wyłącza skutek suspensywny odwołania, co wyraźnie akcentuje art. 130 § 3 pkt 1 k.p.a. W takiej sytuacji przepisy art. 130 § 1 i 2 k.p.a. nie mają zastosowania, zaś decyzja wywołuje skutki prawne z chwilą doręczenia jej stronie. Decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 20.04.2005 r. /dowód doręczenia k. 2 akt administracyjnych/. Zdaniem Sądu decyzje orzekających organów odpowiadają wymogom przewidzianym w art. 107 § 1 i 2 k.p.a. Zarzut obrazy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie jest także zasadny, bowiem do wydania decyzji wystarczył tylko jeden powód w postaci zawiadomienia Prokuratora o wszczęciu postępowania przeciw funkcjonariuszowi publicznemu /art. 21 § 2 k.p.k./, a takim dowodem nie budzącym żadnych wątpliwości dysponował organ I instancji. Zarzut naruszenia zasady trwałości decyzji /art. 16 § 1 k.p.a./, nie został w skardze sprecyzowany. Zdaniem Sądu przepis ten w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie miał w ogóle zastosowania. Natomiast za zasadny można uznać zarzut naruszenia art. 61 § 4 i 10 § 1 k.p.a., gdyż organ I instancji nie zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania z urzędu ani też o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Zarzut ten jednakże nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, bo fakt wszczęcia postępowania karnego przeciwko skarżącemu o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego był ewidentny, o czym skarżący wiedział, bowiem Prokurator w dniu 31.03.2005 r. ogłosił skarżącemu postanowienie o przedstawieniu zarzutów i przesłuchał go na tę okoliczność. Z dowodem zawiadomienia Prokuratora z dnia 31.03.2005 r. o wszczęciu postępowania karnego ad personam nie mogły ewentualnie konkurować inne dowody. Prokurator od dnia 31.03.2005 r. nie zmienił kwalifikacji prawnej zarzucanego skarżącemu czynu, o czym świadczy wniesienie aktu oskarżenia, o czyn z art. 228 § 4 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Skoro Prokurator nie zmienił kwalifikacji prawnej czynu, zatem nawet zachowanie przez organ I instancji przepisów art. 10 § 1 i 61 § 4 k.p.a. nie miałoby żadnego znaczenia w sprawie, gdyż organ w trybie art. 39 ust. 1 ustawy o PSP był zobowiązany do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Zdaniem Sądu in merito postępowanie administracyjne w sprawie obligatoryjnego zawieszenia strażaka w czynnościach służbowych jest w pewnym sensie postępowaniem "uproszczonym", bo postępowanie wyjaśniające ograniczone jest tylko do jednego dowodu, tzn. do zawiadomienia o jakim mowa w art. 21 § 2 k.p.k. Z tego właśnie względu trudno mówić o naruszeniu art. 9 k.p.a. /zasady udzielania informacji faktycznych lub prawnych/ i art. 8 /zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania wychowawczego na obywateli. Zasada wyrażona w art. 8 k.p.a. skierowana jest do ogółu obywateli /strażaków/, a nie tylko do stron postępowania, a jej oddziaływanie wychowawcze w przedmiotowej sprawie polega na tym, że podejrzenie o popełnienie umyślnego przestępstwa przez funkcjonariusza publicznego spotyka się z niezwłoczną reakcją organu państwowego. Z przytoczonych względów Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 15 k.p.a. Po rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie powinna być uwzględniona i w związku z tym, skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm./. 8.02.2006 PK