II SA/Rz 66/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcza, dalej Kolegium utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy w związku z kierowaniem pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w ocenie skarżącego w pewnością należy wadliwość decyzji administracyjnej, brak podstaw prawnych do jej wydania oraz wywołanie jej wadliwością nieodwracalnych, negatywnych skutków. Wadliwość decyzji ze względu na podniesioną w skardze argumentację została w ocenie skarżącego dostatecznie udowodniona. Podał, że jest osobą, która niezwykle dba o swoje uprawnienia pozwalające na prowadzenie pojazdów i z tego powodu zawsze jeździ zgodnie z przepisami mając świadomość negatywnych konsekwencji , które mogą go spotkać za ich naruszenie. Utrzymanie tak wadliwej decyzji wywołuje nieodwracalne i negatywne skutki dla jego osoby. Wydana decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy powoduje, że skarżący ma trudności w wykonywaniu pracy zarobkowej, co w konsekwencji powoduje, że zacznie brakować mu środków pieniężnych na zaspokojenie jego potrzeb oraz potrzeb jego rodziny, której jest podstawowym żywicielem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jego twierdzenia powinny bowiem konkretnie wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Samo stwierdzenie, że zatrzymanie dokumentu utrudnia skarżącemu wykonywanie pracy, które może skutkować brakiem środków pieniężnych dla jego rodziny, nie zostało poparte żadna konkretną argumentacją. Twierdzenia te są zatem gołosłowne. Sad dokonał w tym zakresie także analizy akt administracyjnych sprawy i nie doszukał się w nich informacji na temat rodzaju pracy wykonywanej przez skarżącego, a tym samym informacji, czy do jej wykonywania niezbędne jest posiadanie prawa jazdy. Brak jest także informacji na temat składu rodziny skarżącego, co uniemożliwia weryfikację twierdzenia o tym, że skarżący jest jej podstawowym żywicielem. Także w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się stosownych informacji w aktach sprawy. Powyższe argumenty uzasadniają stwierdzenie, że skarżący nie uprawdopodobnił zatem, jaką szkodę o wymiarze znacznym lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie decyzji. W świetle ugruntowanego orzecznictwa brak jest także jakichkolwiek podstaw do przychylenia się do postawionej przez skarżącego tezy o tym, iż wadliwość zaskarżonej decyzji może być podstawą do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Przede wszystkim na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie Sąd nie bada zasadności skargi i nie ocenia czy zaskarżona decyzja jest wadliwa, a dokonuje oceny wniosku jedynie pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sadu wniosek skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tej przyczyny nie może zostać uwzględniony. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się także przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.