II SA/Rz 663/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi A. W. i P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r.nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących A. W. i P. W. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 2 lipca 2007, które wpłynęło do Urzędu Miejskiego w U. w dniu [...] lipca 2007r., A. i P. W. zwrócili się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na "założeniu zagrody rolniczej na działce nr 382" w miejscowości K. Postanowienia uzgadniające planowaną inwestycję wydały następujące organy: Powiatowy Zarząd Dróg w U. (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2008r., znak: [...]), Starosta B. (postanowienie z dnia [...] lipca 2008r., znak: [...]), Marszałek Województwa (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2008r., znak: [...]), natomiast Wojewoda i postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008r., znak: [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na przepisy ustawy o ochronie przyrody oraz prawa miejscowego w zakresie funkcjonowania Parku Krajobrazowego [...]. To postanowienie, na skutek wniesionego na nie zażalenia, zostało uchylone postanowieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2010r., znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, który po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na obszary Natura 2000 planowanego przez A. i P. W. przedsięwzięcia inwestycyjnego, postanowieniem z dnia [...] marca 2012r., znak: [...] odmówił uzgodnienia realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r., nr [...], znak [...] Burmistrz U. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, decyzją z dnia [...] czerwca 2012r., znak: [...], uchyliło decyzję organu pierwszej instancji, a sprawę przekazało temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r., znak [...] Burmistrz U. orzekł o umorzeniu w całości postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej założenie zagrody rolniczej (budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo - garażowego), na działce nr ewid. 382, w miejscowości K., gm. U., a następnie decyzją z dnia [...] września 2012r., znak [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2012r. Decyzją z dnia [...] lutego 2013r., nr [...], znak: [...] Burmistrz U. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla założenia zagrody rolniczej – budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowego z pomieszczeniami gospodarczymi wraz z przydomową oczyszczalnią ścieków, na działce nr 382 położonej w miejscowości K. Od decyzji Burmistrza U.D. z dnia [...] lutego 2013r. odwołali się wnioskodawcy, zaskarżając równocześnie postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2012r., zarzucając im naruszenie przepisów prawa wskazanych w uzasadnieniu odwołania, w tym naruszenie przepisów ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie których odmówiono ustalenia warunków zabudowy. Podnieśli, iż w uzasadnieniu decyzji stwierdzono brak zgodności z przepisami odrębnymi, nie wyjaśniając jednakże o jakie przepisy chodzi. Ponadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmawiając uzgodnienia realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, pomimo pozytywnych wyników analizy, nie wskazał jakimi konkretnie kryteriami kierował się wydając takie rozstrzygnięcie. Jest to, w ocenie skarżących, tym bardziej niezrozumiałe, skoro wyniki raportu oddziaływania na obszar Natura 2000 wskazują jednoznacznie, iż ze względu na charakter planowanej inwestycji nie przewiduje się wystąpienia znaczących oddziaływań na środowisko, nie narusza ona podlegających ochronie siedlisk cennych przyrodniczo, nie stwierdzono również na jej terenie ani w bezpośrednim sąsiedztwie lęgów, rozrodu, ani stałego występowania gatunków, dla ochrony których powstały obszary Natura 2000, a ponadto planowana inwestycja położona jest poza dolinami rzecznymi, a więc poza podstawową trasą przemieszczania się organizmów żywych w tym rejonie. Zdaniem odwołujących się zaskarżona decyzja została oparta na zasadach ostrożności, w oparciu o przypuszczenia, a nie dowody, co uzasadnia zarzuty dotyczące obrazy przepisów prawa procesowego tj. art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej "k.p.a.", gdyż Burmistrz U. wydając decyzję nie przedsięwziął odpowiednich czynności i starań do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a co za tym idzie do załatwienia sprawy, przez co został naruszony słuszny interes obywateli. Wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz postanowienia RDOŚ i ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, względnie o uchylenie zaskarżonych orzeczeń i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej Kolegium lub SKO, działając na podstawie art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2012r., poz. 647 ze zmianami), zwanej dalej "ustawą" oraz art. 33 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009r. Nr 151, poz. 1220 ze zmianami), art. 98 ust. 3 i art. 100 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zmianami) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że według zasady określonej przepisem art. 3 ust. 1 ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy (...) należy do zadań własnych gminy. Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 ustawy), a w przypadku jego braku w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Tym samym organ administracji publicznej wydający decyzję o warunkach zabudowy ma prawo, w granicach określonych ustawą, ustalać przeznaczenie danego terenu, będąc jednakże związany przy tym wymaganiami ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy), zarówno na obszarze objętym ustaleniami planu miejscowego jak i na obszarze pozbawionym takiego planu. Na obszarze bez planu miejscowego wymogi ładu przestrzennego są wyprowadzane z ogólnej normy art. 61 ust. 1 ustawy. Przepis ten, w punktach 1-5, enumeratywnie podaje warunki, łączne spełnienie których, pozwala na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. I tak wydanie takiej decyzji jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia określonych tam warunków, do których zalicza się zgodność decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Brak zgodności decyzji z przepisami odrębnymi skutkuje odmową ustalenia warunków zabudowy i jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji negatywnej (odmawiającej ustalenia warunków zabudowy). W przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu w sposób wystarczający wykazano brak zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Do przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, należą między innymi przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o ochronie przyrody. Według przepisu art. 33 ustawy o ochronie przyrody zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Przepis powyższy stosuje się odpowiednio do proponowanych obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty, znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, do czasu zatwierdzenia przez Komisję Europejską jako obszary mające znaczenie dla Wspólnoty wyznaczenia ich jako specjalne obszary ochrony siedlisk. Przepis art. 34, do którego odsyła przytoczony przepis art. 33 ustawy o ochronie przyrody, stanowi z kolei, że jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i wobec braku rozwiązań alternatywnych, właściwy miejscowo regionalny dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich - dyrektor właściwego urzędu morskiego, może zezwolić na realizację planu lub działań, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszary znajdujące się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, zapewniając wykonanie kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000. Wyjątek, o którym mowa w art. 34 ustawy o ochronie przyrody nie dotyczy jednak inwestycji będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji, gdyż nie można uznać budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego czy budynku garażowego za nadrzędny interes publiczny. Wobec tego, że działka objęta planowaną inwestycją położona jest w obszarze Natura 2000, Burmistrz U. postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r. nałożył na wnioskodawców obowiązek przedłożenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentów określonych w tym postanowieniu. Uprawnienie takie daje organowi właściwemu w sprawie ustalenia warunków zabudowy przepis art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o dostępie do informacji o środowisku. Konsekwencją wydania takiego postanowienia było przeprowadzenie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postępowania wynikającego z przepisów art. 97 i art. 98 ustawy o dostępie do informacji o środowisku, które to postępowanie zostało zakończone wydaniem postanowienia z dnia [...] marca 2012r.,[...] o odmowie uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu tego postanowienia RDOŚ wskazał na potencjalne konsekwencje realizacji przedmiotowej inwestycji, które stoją na przeszkodzie pozytywnemu uzgodnieniu projektu decyzji przez ten organ. RDOŚ w postanowieniu podkreślił też, że odmowa uzgodnienia przedmiotowej inwestycji uwzględnia zapisy art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej mówiącego, iż Polityka Unii w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony, z uwzględnieniem różnorodności sytuacji w różnych regionach Unii, opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła i na zasadzie "zanieczyszczający płaci". Zgodnie z przepisem art. 100 ustawy o dostępie do informacji o środowisku, postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wydane przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, o którym to postanowieniu mowa w art. 98 ust. 1 tej ustawy, wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy, a więc między innymi decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy dostępie do informacji o środowisku). W tym stanie rzeczy Burmistrz U. zobligowany był odmówić ustalenia warunków zabudowy na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że nie mogą one stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji Burmistrza U. z dnia [...] lutego 2013r. Zarzuty dotyczące niezgodności z prawem postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2012r. są oceną tego postanowienia dokonaną przez skarżących. Postanowienie RDOŚ , wydane zgodnie z posiadanymi w tym zakresie kompetencjami, zostało należycie uzasadnione, wskazano w nim okoliczności, które dały podstawę do odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji, ze względu na ochronę obszaru Natura 2000. A.W. i P.W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na wskazaną wyżej decyzję Kolegium, zaskarżając jednocześnie wskazane postanowienie, zarzucając im: 1. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art.7, art. 76 §1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska mocy dowodowej i wiarygodności dokumentowi w postaci raportu oddziaływania inwestycji na środowisko przez RDOŚ, pomimo iż dokument ten został sporządzony zgodnie z wytycznymi zawartymi w postanowieniu RDOŚ z dnia [...].12.2010r., a następnie uzupełniony zgodnie z postanowieniem z dnia [...].08.2011r., zawiera wszystkie wymagane informacje i wskazuje jednoznacznie, iż ze względu na charakter planowanej inwestycji nie przewiduje się wystąpienia znaczących oddziaływań na środowisko w żadnym ze scharakteryzowanych aspektów, nie narusza ona podlegających ochronie siedlisk cennych przyrodniczo, nie stwierdzono również i na jej terenie ani w bezpośrednim sąsiedztwie lęgów, rozrodu ani stałego występowania gatunków, dla ochrony których powstały obszary Natura 2000. Planowana inwestycja położona jest także poza dolinami rzecznymi, a więc poza podstawową trasą przemieszczania się organizmów żywych tym rejonie., 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 33 ustawy z 16.04.2004r. o ochronie przyrody poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy ze względu na niewielką powierzchnię i charakter inwestycji, a także okoliczność, iż w promieniu do 500 m od planowanej inwestycji nie stwierdzono żerowisk ptaków drapieżnych, a uwarunkowania przyrodnicze pozwalają wykluczyć że przedmiotowy teren jest częścią korytarza ekologicznego lub innego połączenia istotnego dla funkcjonowania obszaru Natura 2000 - brak jest podstaw do uznania by przedsięwzięcie znacząco negatywnie oddziaływało na obszar ochrony Natura 2000 "[...]", co wynika z raportu oddziaływania na środowisko i pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego, - art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że wnioskodawca nie spełnia warunków umożliwiających wydanie warunków zabudowy określonych w tym artykule, - art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 107 §1 i 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z jakimi konkretnie przepisami odrębnymi byłoby niezgodne wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, a ponadto polegającej na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji, która wobec braku wskazania w/w przepisów powinna zostać uchylona, 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a następnie realizacja przedsięwzięcia, stanowić będą podejmowanie działań mogących osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności raportu oddziaływania na obszar Natura 2000 jak i jego uzupełnienia wynika jednoznacznie, iż w promieniu do 500 m od planowanej inwestycji nie stwierdzono żerowisk ptaków drapieżnych a zaobserwowano je jedynie w locie ponad przedmiotowym terenem, raport nie stwierdził obecności na danym terenie przemieszczania się niedźwiedzia brunatnego, a więc generowania poprzez przyszłą inwestycję zjawiska synantropizacji, uwarunkowania przyrodnicze pozwalają wykluczyć że przedmiotowy teren jest częścią korytarza ekologicznego lub innego połączenia istotnego dla funkcjonowania obszaru Natura 2000, a na terenie planowanej inwestycji nie stwierdzono występowania siedlisk cennych przyrodniczo, 4. uniemożliwianie spełnienia obowiązku opieki nad terenem leśnym art. 8, art.9.1, art.13.1 ustawy o lasach (Dz.U. z 2011 nr 12 poz. 59) Mając na uwadze powyższe wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także w/w postanowienia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji publicznej orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych przez skarżącego. Zasada niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi, dotyczy również następnej fazy postępowania administracyjnego, a mianowicie fazy orzekania przez sąd. Sąd administracyjny jest upoważniony w świetle art. 139 p.p.s.a. do podjęcia przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Ustalenia stanu faktycznego są bezsporne i nadają się do wyrokowania. Skarżący A.i P.W. są właścicielami działki nr ew 382 położonej w K., w obszarach chronionych w tym: specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...]", obszaru mającego specjalne znaczenie dla Wspólnoty [...], Parku Krajobrazowego "[...]". Teren ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Planując inwestycję skarżący złożyli wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o pow. użytkowej 63,5 m, budynku gospodarczo-garażowego o pow. użytkowej 49 m2 wraz z bezodpływowym zbiornikiem na ścieki. Na obszarze, do którego nie sporządzono planu zagospodarowania przestrzennego wymogi ładu przestrzennego są wyprowadzane z ogólnej normy art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647). Przepis ten enumeratywnie wymienia warunki, a ich łączne spełnienie pozwala na wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a to: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na skreślenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, iż podstawą prawną wydania decyzji odmownej jest niezgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Do przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, należą przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 151 poz. 1220 ze zm.). Wg przepisu art. 33 ustawy o ochronie przyrody, zabrania się podejmowania działań mogących osobno lub w połączeniu z innymi działaniami znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Wobec tego, że działka objęta planowaną inwestycją położona jest w obszarze Natura 2000 Burmistrz U. działając na podstawie art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199 poz. 1227) nałożył na wnioskodawców obowiązek przedłożenia wskazanych dokumentów regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, który następnie zobowiązał do sporządzenia przez inwestorów raportu o oddziaływaniu na obszar Natura 2000 planowanej inwestycji. Zgodnie z raportem planowania inwestycja nie narusza podlegających ochronie siedlisk cennych przyrodniczo, nie stwierdzono również na tym terenie ani w bezpośrednim sąsiedztwie gatunków, dla ochrony których powstały obszary Natura 2000. Planowana inwestycja położona jest również poza dolinami rzecznymi, a więc poza podstawową trasą przemieszczania się organizmów żywych w tym rejonie. Ze względu na charakter rekreacyjny inwestycji będzie wykorzystywana krótki okres w ciągu roku mając również pozytywny wpływ np. na edukację osób obcujących z przyrodą. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska po zapoznaniu się z raportem i jego uzupełnieniem odmówił uzgodnienia realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wskazano, że przedstawiona w raporcie ocena zagrożeń generowanych przez inwestycję nie stanowi szczegółowej analizy wszystkich możliwych oddziaływań na integralną spójność tego obszaru. Zgodnie z treścią art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Niewątpliwie przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 z 2003 r. poz. 717 ze zm.). Planowana inwestycja dotyczy realizacji budynku mieszkalnego oraz gospodarczego na działce nr ew. 398 w K. położonej w obszarze specjalnej ochrony Natura 2000, które to chronione są przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zajęcie stanowiska przez organy wymienione w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu dokonywane jest w trybie art. 106 k.p.a., a w konsekwencji wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Stanowisko to zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie maja samodzielnego bytu prawnego (patrz: wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r. II SA 1818/00). Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy zobowiązany był dokonać niezbędnych uzgodnień, gdyż teren inwestycji znajduje się na terenie objętym ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Te zaś w art. 33 ust. 1 stanowią, iż zabrania się podejmowania działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan środowiska siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpływać negatywnie na gatunki dla których wyznaczony został obszar Natura 2000. Przeprowadzone w sprawie postępowanie w wyniku którego powstał raport nie potwierdza naruszenia przepisów dotyczących ochrony obszarów Natura 2000 w związku z planowaną inwestycją. Ustanowiony rozporządzeniem Wojewody z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...] sformułowany w art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zakaz ingerencji (będący odzwierciedleniem norm prawa wspólnotowego, a to przepisów dyrektywy nr 1992/43/WE) dotyczy wyłącznie znaczącego oddziaływania na obszary "Natura 2000". W świetle art. 6 ust. 2 tej dyrektywy obowiązkiem państw członkowskich jest podjęcie odpowiednich działań w celu uniknięcia na obszarach "Natura 2000" pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków oraz niepokojenia gatunków o ile to niepokojenia może mieć znaczenie dla celów dyrektywy. W sporządzonym raporcie zawarto informacje o przeprowadzonej obserwacji ptaków. Głównym przedmiotem ochrony są siedliska leśne i łąkowe, ptaki a zwłaszcza ptaki szponiaste sowy, duże ssaki drapieżne i chrząszcze. Wg ustaleń raportu planowana inwestycja zlokalizowana jest poza siedliskami leśnymi i łąkowymi będącymi przedmiotem ochrony obszarów Natura 2000 "[...]" i nie obejmuje siedlisk wymienionych w rozporządzeniach Ministra Środowiska z 9 lipca 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących roślin objętych ochroną, oraz rozporządzenia z dnia 13.06.2010r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania wspólnoty oraz rozporządzenia z dnia 14 sierpnia 2001 r. w sprawie siedlisk będących przedmiotem ochrony. Miejsce przeznaczone pod inwestycję to nieużytkowane od wielu lat pastwisko pokryte roślinnością trawiastą oraz jeżynami, wkraczającym dziko rosnącym zadrzewieniem olchy i pojedynczej sosny. Siedliska i ostoje zwierząt, roślin to miejsca ich występowania oraz miejsca sprzyjające występowaniu tych gatunków. Zarówno wizja jak i obserwacje terenowe nie potwierdziły tego, aby występowały tam gatunki roślin i zwierząt objętych ochroną. Wg raportu ze względu na charakter planowanej inwestycji nie przewiduje się znaczącego oddziaływania tej inwestycji na obszary objęte ochroną. W ocenie Sądu orzekającego w tej sprawie organy nie wykazały, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji zmieni obszar objęty ochroną. Ochrona walorów obszaru Natura 2000 "[...]" w celu ich zachowania ma się odbywać w warunkach zrównoważonego rozwoju, co tym samym nie wyklucza również możliwości jakichkolwiek zmian. Zmiany te z pewnością nie mogą niszczyć cech charakteryzujących dany krajobraz. Postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska odmawiające uzgodnienia tej inwestycji opierając się na ustaleniach raportu i jego uzupełnieniu korzystnego dla skarżących nie wykazało w sposób wyczerpujący, iż spełniona została przesłanka z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar chroniony, jest warunkiem negatywnego uzgodnienia. Inwestor jest właścicielem tego terenu, który wprawdzie znajduje się na obszarze objętym ochroną, co nie wyklucza możliwości jego zainwestowania, zwłaszcza, że planowana inwestycja to domek rekreacyjny. Należy również uwzględnić jego konstytucyjne prawa, w tym zawarte w art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, który uprawnia właściciela do korzystania z podmiotowego prawa własności. Prowadząc ponownie postępowanie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wykaże i w sposób wyczerpujący uzasadni, iż planowana inwestycja negatywnie wpływa na ochronę siedlisk ptaków i roślin objętych ochroną w sposób przewidziany w art. 33 ustawy. Uzasadnienie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest pobieżne, nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 106 k.p.a. powinno zawierać ustalenia i odniesienie się do wskazówek zawartych w rozstrzygnięciu Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 a i c w zw. z art. 33 ust. 1 prawa ochrony przyrody, w zw. z art. 135 p.p.s.a., a w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd nie orzekł o tymczasowej ochronie rozstrzygnięcia ze względu na charakter decyzji objętej skargą.