II SA/Rz 663/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nienależnie pobranego świadczenia - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy Wnioskiem z dnia 6 czerwca 2015 r. K. Z. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o przyznanie jej prawa pomocy obejmującego ustanowienie adwokata. Uzasadniając wniosek wskazała na brak wiedzy prawniczej, nieprawidłowości związane z wydaniem zaskarżonej decyzji oraz swoją sytuacje materialno – bytową. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015 r. referendarz sądowy przyznał wnioskodawczyni prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata. Z zachowaniem 7-dniowego terminu skarżąca wniosła sprzeciw, powtarzając swoje żądanie przyznania jej zawodowego pełnomocnika i argumentując to brakiem wiedzy prawniczej oraz dotychczasowym sposobem funkcjonowania organów administracji i organów ścigania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zwrócić należy uwagę, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). Postępowanie sądowe zostało zainicjowane skargą wniesioną przed tą datą, dlatego też – w myśl art. 2 ustawy nowelizującej, przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie zaś z treścią art. 260 Ppsa, w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 243 § 1 Ppsa, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Niemniej zgodnie z art. 247 Ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Bezzasadność skargi może wynikać z przyczyn procesowych do których zalicza się m.in. okoliczność wniesienia skargi z uchybieniem terminu (J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz LexisNexis, Warszawa 2011). W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej w dniu 27 marca 2015 r., a zatem 30-dniowy termin przewidziany na wniesienie skargi upłynął z dniem 27 kwietnia 2015 r. Skarżąca wniosła zaś skargę w dniu 28 kwietnia 2015 r., a zatem z uchybieniem terminu. Oznacza to, że jej skarga jest obarczona nieusuwalnym brakiem formalnym obligującym Sąd do odrzucenia skargi. W tych okolicznościach skarga K. Z. jest oczywiście bezzasadna, co w myśl art. 247 Ppsa obliguje Sąd do odmowy przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 247 Ppsa, orzekł jak w sentencji.