II SA/Rz 665/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...] w przedmiocie powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] czerwca 2007r., karta powołania Seria [...] Nr [...] w sprawie powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] Wojskowy Komendant Uzupełnień działając na podstawie art. 104 i 154 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071/ – zwana dalej k.p.a. w związku z art. 60 ust. 1, art. 39 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21.11.1967r. o powszechnym obowiązku obrony RP / Dz. U. z 2004r. Nr 241 poz. 2416/ "wycofał swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2007r." Wraz ze skargą na powyższą decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący J. G. wniósł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne z uwagi na istniejące przesłanki do uzyskania odroczenia powołania do służby wojskowej z uwagi na pobieranie przez niego nauki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na gruncie obowiązujących przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, skarga do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu – art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ) – zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61, ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Z istoty wstrzymania wykonania, wynika, że wstrzymaniu mogą podlegać tylko te akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Stąd też by mówić o wykonaniu rozstrzygnięcia, musi ono nakładać na adresata obowiązek bądź uprawnienie do podjęcia pewnej aktywności, być źródłem wynikającego z niego obowiązku czy tez uprawnienia. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie ( postanowienie NSA z 05.05.2005r., sygn. I OZ 371/2005 – publ. LexPolonica nr 402363). W niniejszej sprawie skarżący domaga się wstrzymania wykonania decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego utrzymującą w mocy decyzję o powołaniu do zasadniczej służby wojskowej, która to następnie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. została wycofana z obrotu prawnego. Decyzja organu II instancji, utrzymująca w mocy decyzję wycofaną później z obrotu, w świetle poczynionych wyżej uwag, nie nakłada na skarżącego J. G. żadnych obowiązków, które podlegałyby dobrowolnemu bądź przymusowemu wykonaniu. Skoro przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania była decyzja utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2007r. o powołaniu do odbycia zasadniczej służby wojskowej, a jak wynika z decyzji z dnia [...] sierpnia 2007r. została ona wyeliminowana z obrotu prawnego, to należało uznać, iż w niniejszej sprawie brak jest przedmiotu nadającego się do wykonania i nakładającego na skarżącego obowiązki, które podlegałyby dobrowolnemu bądź przymusowemu wykonaniu. Tym samym wstrzymanie jej wykonania jawi się jako niezasadne. Dlatego też, mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.