II SA/Rz 668/08

1 Postanowienie Dnia 4 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewody z dnia [...] sierpnia 2008 roku, nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku o wywłaszczenie zgodnie z właściwością - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 roku, nr [...], sprostowanym następnie postanowieniem z dnia [...] września 2008 roku, nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Starosty J. z dnia [...] lipca 2007 roku, nr [...] przekazujące zgodnie z właściwością Wojewodzie wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Rz. o wszczęcie postępowania celem wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w obrębie nr 5 miasta J., oznaczonej jako działka nr 23/1 o pow. 0,9972 ha, niezbędnej do realizacji celu publicznego, tj. budowy drogi obwodowej miasta J.. Z postanowieniem tym nie zgodził się właściciel przedmiotowej nieruchomości – W. Ś. i w ustawowym terminie zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Poza zarzutami odnoszącymi się do zaskarżonego postanowienia skarżący wniósł o wstrzymanie jego wykonania. W ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonego postanowienia stworzyłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymaniu podlegają wyłącznie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako odpowiedni - T. Woś, w: T. Woś (red.): Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 217. Jeżeli zatem na stronie nie ciążą żadne obowiązki podlegające wykonaniu w trybie przymusowym, to nie ma zagrożenia wyrządzenia szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 132/2004, niepubl.). Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy należy wskazać, iż zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które podlegałyby dobrowolnemu bądź przymusowemu wykonaniu. Postanowienie o przekazaniu wniosku organowi właściwemu stanowi realizację ciążącego na organach administracji publicznej obowiązku przestrzegania z urzędu swojej właściwości – art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071, dalej jako kpa). Postanowienie takie ma charakter procesowy, rozstrzygający kwestię czy organ, do którego wniesiono podanie posiada zdolność – jest właściwy – do rozstrzygnięcia sprawy, którą ono zainicjowało. Wydając postanowienie w trybie art. 65 § 1 kpa organ nie rozstrzyga, czy postępowanie winno zostać wszczęte, czy też nie. Stwierdza jedynie, iż do rozpatrzenia podania właściwy jest inny organ i celem nadania mu dalszego biegu postanawia mu go przekazać. Postanowienie to nie nakłada na stronę żadnych obowiązków i w związku z tym nie może prowadzić do wyrządzenia jakichkolwiek szkód. Mając całość powyższego na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.