II SA/Rz 670/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. J. J. – działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. J. i B. J. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 670/14 o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w sprawie ze skargi J. J., B. J. i J. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - p o s t a n a w i a - I. Odmówić przywrócenia terminu względem J. J. i B. J., II. Umorzyć postępowanie z wniosku J. J. Postanowieniem z dnia z dnia 14 lipca 2014 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu wniosku adw. J. J., B. J. i J. J., odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...]; postanowienie to zostało doręczone adw. J. J. – działającemu w imieniu własnym i jako pełnomocnik pozostałych osób - 1 sierpnia 2014 r. Wnioskiem z dnia 2 września 2014 r. adw. J. J. wniósł o doręczenie – zgodnie z art. 163 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) – pouczenia odnośnie do przysługującego środka zaskarżenia. Wskazał, że w sprawie działa nie tylko jako reprezentant procesowy B. i J. J., ale także w imieniu własnym, nie będąc reprezentowanym przez adwokata czy innego profesjonalnego pełnomocnika. Jako dodatkową, procesową podstawę pełnomocnictwa wskazał występowanie przez siebie w sprawie jako innego skarżącego w rozumieniu art. 35 § 1 P.p.s.a. W załatwieniu wniosku stosowne pouczenie doręczono wnioskodawcy 10 września 2014 r. /karta nr 31 akt sądowych/. Pismem z dnia 12 września 2014 r. /data nadania w urzędzie pocztowym/ adw. J. J., w imieniu własnym i pozostałych reprezentowanych osób, złożył zażalenie na postanowienie z dnia 14 lipca 2014 r., wnioskując przy tym o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Ponownie wskazał na okoliczności przytoczone we wniosku z dnia 2 września 2014 r., podkreślając, że brak wymaganego pouczenia nie jest przez niego zawiniony, co z uwagi na rażące naruszenie art. 163 § 2 P.p.s.a., uzasadnia przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. I. Rozpoznając złożony wniosek w odniesieniu do B. J. i J. J. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 tej ustawy). W orzecznictwie sądowym i literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak NSA w postanowieniu z 2 dnia października 2002 r. sygn. akt V SA 793/2002). W ocenie Sądu, wniosek adw. J. J. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w imieniu J. i B. J. nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim, analizując kwestię zachowania 7-dniowego terminu do złożenia tego wniosku względem osób przez niego reprezentowanych należy zauważyć, że termin ten nie może być liczony od doręczenia pełnomocnikowi pouczenia co do środka zaskarżenia postanowienia z dnia 14 lipca 2014 r., tj. od dnia 10 września 2014 r. Pouczenie to, zgodnie z wnioskiem, odnosiło się wyłącznie do J. J., gdyż na mocy art. 163 § 2 P.p.s.a., postanowienie to – jako fachowemu pełnomocnikowi reprezentującemu J. i B. J. – zostało w odniesieniu do tych osób skutecznie doręczone 1 sierpnia 2014 r., bez pouczenia o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Tym samym termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 14 lipca 2014 r. w imieniu J. i B. J. upłynął 8 sierpnia 2014 r. We wniosku o przywrócenie terminu adw. J. J. nie przytoczył również żadnych argumentów wskazujących, z jakich przyczyn termin do wniesienia zażalenia w odniesieniu do tych osób nie został zachowany, ani że do jego naruszenia nie doszło z winy jego lub tych osób. Okoliczności tych nie sposób wywodzić z faktu doręczenia, jako skarżącemu, postanowienia z dnia 14 lipca 2014 r. bez stosownego pouczenia o środku zaskarżenia, co odnosiło się i wywoływało skutki prawne (zawieszenie biegu terminu do wniesienia zażalenia) tylko względem jego osoby. Skuteczności w tym zakresie nie można przypisać argumentowi wskazującemu na "dodatkową" podstawę pełnomocnictwa wynikającą z art. 35 § 1 P.p.s.a., tj. występowanie w roli innego skarżącego, niezależnie od posiadanych uprawnień zawodowych. Zalegające w aktach sprawy pełnomocnictwo udzielone przez B. J. i J. J. opatrzone jest pieczątkami Kancelarii Adwokackiej oraz pełnomocnika działającego w roli adwokata, z czego trudno wywodzić jakąkolwiek dodatkową podstawę przysługującemu mu umocowania. Odmienne uznanie prowadziłoby w opisanej sytuacji do nieuzasadnionego procesowo uprzywilejowania B. i J. J., poprzez ponowne otwarcie dla nich biegu terminu do wniesienia zażalenia z przyczyn wywodzonych przez pełnomocnika tylko względem jego osoby, a związanych z przysługującym mu statusem skarżącego w sprawie. W tej sytuacji stwierdzić należy, że adw. J. J., jako pełnomocnik J. J. i B. J., nie dołożył szczególnej staranności w zachowaniu przysługującego tym osobom terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 14 lipca 2014 r., a tym samym nie spełnił niezbędnych przesłanek do jego przywrócenia. W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. należało orzec jak w punkcie I postanowienia. II. W odniesieniu do J. J. przyjąć należy, że skutek doręczenia postanowienia z dnia 14 lipca 2014 r., jako skarżącemu, nastąpił w dniu 10 września 2014 r. Oznacza to, że 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia rozpoczął bieg w dniu następnym po doręczeniu i upłynął z dniem 17 września 2014 r. Wobec tego, wniesienie zażalenia przez J. J. w imieniu własnym 12 września 2014 r. nastąpiło w terminie, co czyni złożony wniosek o przywrócenie terminu bezprzedmiotowym. Z tych przyczyn, postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu (zob. postanowienie NSA z 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FZ 92/2011 i z dnia 8 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 841/04), na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (punkt II postanowienia).