II SA/Rz 675/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [....] w przedmiocie anulowania czynności materialno – technicznej zameldowania na pobyt stały -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]Wojewoda (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o anulowaniu czynności materialno – technicznej zameldowania D.S. (dalej: "skarżącej") na pobyt stały pod adresem K. [....]. W podstawie prawnej decyzji powołano art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.) w zw. z art 28 ust. 4, art 25 ust. 1, art 31 ust. 1, art 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności ( Dz.U. z 2017 r., poz. 657 ze zm.; dalej: "ustawa"). Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Na wniosek E. S., właściciela domu w miejscowości K. [...], Wójt Gminy wszczął postępowanie administracyjne o wymeldowanie D.S. z pobytu stałego pod wskazanym adresem. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Wójt Gminy orzekł o wymeldowaniu D.S. ze wskazanego adresu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. , nr [...] Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolejną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]organ I instancji orzekł o anulowaniu czynności materialno –technicznej zameldowania skarżącej na pobyt stały w dniu 24 maja 2011 r. pod adresem K. [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania D.S.. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji nie uzyskał od mocodawców tj. od E. S. oraz od D.S. właściwych pełnomocnictw i prowadził postępowanie z udziałem dotychczasowych pełnomocników uprawnionych do działania wyłącznie w sprawie o wymeldowanie, podczas gdy przedmiotem aktualne prowadzonego postępowania jest anulowanie zameldowania. Wyjaśnił, że doręczenie decyzji pełnomocnikom, którzy nie mieli właściwego umocowania i równoczesne zaniechanie doręczenia decyzji mocodawcom stanowi naruszenie art 129 § 1 K.p.a. i jest równoznaczne z niedoręczeniem decyzji. Wskazał również, że strona złożyła odwołanie w postaci wydruku faksu, tłumacząc, że taka forma złożenia odwołania jest niedopuszczalna. Postanowieniem z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 919/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę D.S. na postanowienie Wojewody [....] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Po wyjaśnieniu kwestii pełnomocnictw organ I instancji dokonał ponownego doręczenia decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. Odwołanie wniosła D. S. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika. W odwołaniu zarzuciła naruszanie: 1) art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w: - odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności twierdzeniom skarżącej i uznaniu, że w dacie zameldowania nie zamieszkiwała pod adresem K. [....], - odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności twierdzeniom skarżącej w zakresie, w jakim podała, że jej pobyt za granicą ma charakter tymczasowy o celu zarobkowym, - pominięciu wyników oględzin budynku mieszkalnego pod adresem K. [....] z dnia 27 września 2016 roku, w sytuacji gdy z protokołu oględzin wynika ewidentnie, iż w domu znajdują się rzeczy osobiste skarżącej takie jak: odzież, kosmetyki, ale i garnki, zastawa stołowa, co świadczy o skoncentrowaniu centrum swojego życia pod tym właśnie adresem, -pominięciu zeznań świadka R. S. F., który zeznał, że centrum życiowe D. S. S. znajduje się pod adresem K. [...], -przyznaniu zbyt dużej mocy dowodowej zeznaniom świadków K. K., R. E. G., B. M. C., które to osoby nie miały pełnej wiedzy na temat sytuacji życiowej skarżącej, zwłaszcza co do okoliczności dotyczących jej centrum życiowego, -uznaniu za wiarygodne zeznań E.S. w zakresie, w jakim podała, że skarżąca od daty zameldowania pod adresem K. [...] nigdy nie mieszkała pod tym adresem, nie posiada tam własnych rzeczy, nie dysponuje kluczami do lokalu oraz nie ma związku z ww. domem, - uznaniu za wiarygodne pisemnych wyjaśnień E. S. (brak daty) w zakresie, w jakim twierdzi on, że wyraził zgodę na zameldowanie skarżącej pod jej presją i przymusem, celem ułatwienia jej wyrobienia dowodu osobistego, a nadto iż w maju 2011 roku skarżąca nie przyjechała do kraju do miejscowości K. celem stałego tam pobytu, a tylko chwilowo, bowiem miała bilet lotniczy powrotny, 2) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego sprawy, poprzez odstąpienie od odebrania zeznań od E. S. oraz przesłuchania innych osób z okolicznych mieszkańców, które mogłyby mieć wiedzę w przedmiocie sprawy, 3) art 8 K.p.a. w zw. z art 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, przez sporządzenie przez organ I instancji uzasadnienia decyzji, które nie odpowiada wymaganiom określonym przez powołany przepis, brak należytego uzasadnia tak faktycznego, jak i prawnego decyzji, 4)art 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, co nastąpiło przez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej sprawie oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego poprzez wydanie decyzji bez wyznaczenia skarżącej terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i zgłoszenia wniosków, uwag i zastrzeżeń, pomimo, iż ówczesny pełnomocnik skarżącej nie był właściwie umocowany, a skarżąca nie potwierdziła czynności zdziałanych przez niego. Wojewoda [...] nie podzielił powyższych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Powołując się na art. 27 ust. 1 ustawy wskazał, że obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Pobytem stałym, jak wyjaśnił dalej, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania- powołał art 25 ust. 1 ustawy. Obywatel polski dokonuje zameldowania na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport- art 28 . W dalszej kolejności przywołał treść art. 28 ust. 2 zgodnie z którym obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub na formularzu zgłoszenia pobytu czasowego oraz do wglądu dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być w szczególności umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna lub orzeczenie sądu. Wyjaśnił również, że przedstawiane przy zameldowaniu "potwierdzenie pobytu w lokalu" dokonywane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, to potwierdzenie okoliczności faktycznej (pobytu w lokalu), a nie potwierdzenie prawa do przebywania danej osoby w lokalu. Nie jest ono równoznaczne z wyrażeniem zgody przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu na przebywanie w nim innych osób, ma charakter dowodowy - jest oświadczeniem wiedzy. W razie spełnienia wyżej wymienionych przesłanek formalnoprawnych, organ dokonuje czynności materialno-technicznej zameldowania, poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. W przypadku zaś, gdy osoba meldująca się nie może uzyskać potwierdzenia pobytu w lokalu lub budynku, gdyż właściciel lub inna osoba mająca tytuł prawny do lokalu nie wyraża zgody na potwierdzenie tego faktu, albo nie można ustalić komu przysługuje tytuł prawny do lokalu, bądź wątpliwości budzą inne zgłoszone dane, organ ma obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia o zameldowaniu lub jego odmowie w drodze decyzji (art. 31 ust. 1 ustawy). Wątpliwości dotyczące danych znajdujących się w zgłoszeniu zameldowania mogą ujawnić się po dokonaniu czynności materialno-technicznej zameldowania osoby. Zachodzi wówczas potrzeba anulowania zameldowania. Na tle tak przedstawionego stanu prawnego organ przedawnił fakty, z których wynika, że D. S. w 1980 roku pierwszy raz wyjechała do USA w celach zarobkowych i od tego czasu stale tam zamieszkuje. Raz lub dwa razy w roku przyjeżdża do rodzinnego domu pod adresem K. [....], na krótkie pobyty trwające około miesiąc. Na potwierdzenie tych ustaleń organ powołał zeznania świadków B. M. C., R. S. F., R. E.G., K. K., E. S.; wyjaśnienia skarżącej z dnia 19.07.2016 r., 27.09.2016 r., 28.09.2016 r., 10.10.2016 r.; przeprowadzone kontrole meldunkowe w dniach 02.09.2016 r. i 31.10.2016 r. oraz dokonane w dniu 27.09.2016 r. oględziny budynku mieszkalnego pod adresem K. [...]. W świetle powyższego stwierdził, że skarżąca w 1980 roku opuściła dobrowolnie budynek mieszkalny pod adresem K. [...] i wyjechała w celach zarobkowych do USA. Na podstawie zawiadomienia Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia 28.06.1986 r. ustalił, że w związku z wyjazdem z Polski na pobyt stały do USA zatrzymano jej dowód osobisty seria [....], jednocześnie otrzymała paszport seria [...] ważny do dnia 30.11.1981 r. Po wyjeździe w 1980 r. do kraju wróciła w dniu 28.06.1986 r. W okresie od dnia 28.06.1986 r. do dnia 24.05.2011 r. była zameldowana na pobyt stały w Stanach Zjednoczonych. W dniu 24.05.2011 r. zameldowała się na pobyt stały pod adresem K. [...]. W dniu 10.01.2011 r. wydano jej nowy dowód osobisty, po raz pierwszy po wyjeździe do USA w 1980 roku. Zdaniem organu odwoławczego skarżąca ani w dacie zameldowania tj. w dniu 24 maja 2011 r., ani po tej dacie nie zamieszkiwała pod adresem K. [...], zatem jej zameldowanie nie mogło potwierdzać jej pobytu. W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła naruszenie: art 35 ustawy poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że trwale opuściła miejsce pobytu stałego, wobec czego istnieją przesłanki do wymeldowania jej z pobytu stałego pod adresem K. [...] pomimo, iż zebrane dowody świadczą o tym, że pobyt za granicą ma charakter jedynie tymczasowy o celu zarobkowym, art 7 K.p.a., art.77 § 1 K.p.a. i art 80 K.p.a. polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w: • przyjęciu, iż zrezygnowała z zamieszkiwania w domu rodzinnym pod adresem K. [...] w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że podstawowe funkcje życiowe są realizowane w powyższym lokalu, tam znajdują się jej rzeczy osobiste, a przejściowe jego opuszczanie ma charakter tymczasowy o celu zarobkowym, • odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności jej twierdzeniom i przyjęciu, że w dniu zameldowania pod adresem K. [...] i po tej dacie nie mieszkała w nim z zamiarem stałego pobytu, • całkowitym pominięciu wyników oględzin budynku mieszkalnego pod adresem K. [...] z dnia 27.9.2016 r., w sytuacji, gdy z protokołu oględzin wynika, iż w domu znajdują się jej rzeczy osobiste takie jak m.in. kosmetyki, odzież, przybory kuchenne, co świadczy o skoncentrowaniu centrum swojego życia pod tym adresem, • całkowitym pominięciu zeznań świadka R. S., który zeznał, iż centrum jej życiowych interesów znajduje się pod adresem K. [...], art 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez odstąpienie od zebrania wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie i wydanie decyzji w oparciu o zeznania skonfliktowanych ze skarżącą świadków, niemających pełnej wiedzy na temat sytuacji życiowej skarżącej, w osobach K. K., R. E., B. M., co miało decydujący wpływ na wadliwe ustalenie stanu faktycznego przez organ, 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez: • sporządzenie przez organ II instancji uzasadnienia decyzji, które nie odpowiada wymaganiom określonym przez przywołany przepis, z uwagi na brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji, tj. brak wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, brak wskazania przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, • nieustosunkowanie się przez organ II instancji do większości zawartych w odwołaniu od decyzji zarzutów, w szczególności: • nieustosunkowanie się do zarzutu z pkt. 3 odwołania, tj. nieodebrania ustnych zeznań od świadka E. S. - bez podania przyczyny - i poprzestanie na wyjaśnieniach pisemnych. • nieustosunkowanie się do zarzutu z pkt. 4 odwołania, tj. naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez wyznaczenia skarżącej terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i zgłoszenia wniosków, uwag i zastrzeżeń, pomimo, iż ówczesny pełnomocnik skarżącej nie był właściwie umocowany, a skarżąca nie potwierdziła czynności z jego udziałem w sprawie, • przywoływanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji sprawy rzekomego przywłaszczenia majątku przez A. M., w sytuacji, gdy osoba taka nigdy w sprawie nie występowała. Na tych podstawach i w oparciu o art 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Na podstawie art 200 P.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz.1302, dalej jako P.p.s.a.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tj. Dz.U. z 2016r., poz. 722 ze zm., dalej jako "ustawa"). Przede wszystkim podkreślić należy, że zameldowanie ma charakter ewidencyjny i nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, w którym się jest zameldowanym. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy obowiązek meldunkowy polega między innymi na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Stosownie do dyspozycji art. 27 ust. 1 ustawy obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Z kolei z przepisu art. 28 ust. 4 ustawy wskazującego, że zameldowanie w danym lokalu na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu wynika, w sposób jednoznaczny, iż zameldowanie nie jest zależne od prawa do lokalu ani też od zgody właściciela lokalu na zameldowanie. Celem ewidencji ludności jest jedynie odzwierciedlenie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Do usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu dojść powinno, gdy okaże się, że w dacie tej czynności osoba nie przebywała z zamiarem stałego lub czasowego pobytu w lokalu, w którym została zameldowana. Podstawę do wydania takiej decyzji stanowi art. 31 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym wątpliwości co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten umożliwia organowi administracji decyzyjne usunięcie z ewidencji ludności wpisu o zameldowaniu wadliwego od początku, nie odpowiadającego stanowi faktycznemu. Co do zasady organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Czynność materialno - techniczna zameldowania będzie prawidłowa i nie budząca wątpliwości, jeżeli osoba meldująca się na pobyt stały będzie przebywać w tym miejscu zameldowania z zamiarem stałego przebywania. Przez pojęcie "pobytu stałego" w myśl art. 25 ust. 1 ustawy należy rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Dla zaistnienia przesłanek pobytu stałego konieczne jest zatem fizyczne przebywanie osoby w miejscu pobytu stałego i skupienie tam centrum życiowego. Innymi słowy dla dokonania czynności materialno - technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędny jest nie tylko zamiar przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu, ale też faktyczne zamieszkanie ( tak zob. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 listopada 2013 r., II SA/Go 825/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem dla prawidłowego orzeczenia w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy niezbędne było ustalenie nie tylko, czy skarżąca przebywała w dniu dokonania zameldowania w przedmiotowym lokalu, lecz również czy lokal ten stał się jego centrum życiowym. W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku skarżącej, okoliczności niezbędne do prawidłowego orzeczenia w przedmiocie usunięcia zapisu o jej zameldowaniu w przedmiotowym domu zostały bezspornie stwierdzone w postępowaniu dowodowym poprzedzającym podjęcie decyzji. Organy dokonały również w sposób prawidłowy oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazały przede wszystkim z jakich przyczyn jednym dowodom dały wiarę a innym nie. Sąd wskazuje, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego winna uwzględniać całokształt okoliczności związanych z zamieszkiwaniem konkretnej osoby w danym miejscu, aby wykluczyć, że zamieszkiwanie to nosi cechy pozorności, ukierunkowanej wyłącznie na wywołanie zamierzonych skutków. D. S. w 1980 roku pierwszy raz wyjechała do USA w celach zarobkowych i od tego czasu stale zamieszkuje za granicą. Pani D. S. S. raz lub dwa razy w roku przyjeżdża do rodzinnego domu pod adresem K. [...], na krótkie pobyty trwające około miesiąc - są to różne okresy pobytu, czasem krótsze, czasem dłuższe, w zależności od celu, w jakim Pani D. S. S. przyjeżdża do Polski. Potwierdzają to m. innymi zeznania słuchanych świadków w dniu 27.09.2016 r. B. M. C., Romana S. F., R. E. G., K. K., E. S.; wyjaśnienia strony - Pani D. S. S. z dnia 19.07.2016 r., 27.09.2016 r., 28.09.2016 r., 10.10.2016 r.; przeprowadzone kontrole meldunkowe w dniach 02.09.2016 r. i 31.10.2016 r. oraz dokonane w dniu 27.09.2016 r. oględziny budynku mieszkalnego pod adresem K. [...]. Materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie wskazuje, że w 1980 roku Pani D. S. S. opuściła dobrowolnie budynek mieszkalny pod adresem K. [...] i wyjechała w celach zarobkowych za granicę kraju do USA. W USA Pani D. S. S. urodziła i wychowała syna, który obecnie jest dorosły i ma około 30 lat. Na podstawie zawiadomienia Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia 28.06.1986 r. ustalono, że Pani D. S. S. w związku z wyjazdem z Polski na pobyt stały do USA zatrzymano posiadany dowód osobisty seria [...] i jednocześnie Pani D. S. S. w związku z wyjazdem na pobyt stały do USA otrzymała paszport seria [...] ważny do dnia 30.11.1981 r. Ww. po wyjeździe w 1980 r. do USA nie powróciła do kraju do dnia 28.06.1986 r. Na podstawie danych z Rejestru Mieszkańców Gminy ustalono, że Pani D. S. S. w okresie od dnia 28.06.1986 r. do dnia 24.05.2011 r. była zameldowana na pobyt stały w Stanach Zjednoczonych - USA. Pani D. S.S. w dniu 24.05.2011 r. zameldowała się na pobyt stały pod adresem K. [....]. Jednocześnie na podstawie danych z Rejestru Mieszkańców Gminy ustalono, że w dniu 10.01.2011 r. po raz pierwszy po wyjeździe do USA w 1980 roku został jej wydany nowy dowód osobisty. Pani D. S. S. raz lub dwa razy w roku przyjeżdżała do rodzinnego domu pod adresem K. [...], na krótkie wizyty trwające około miesiąca (różnie - czasem dwa lub trzy tygodnie, czasem miesiąc). Gdy przyjeżdżała do Polski na krótkie pobyty, to wówczas mieszkała i nocowała w domu pod adresem K. [...], gdzie posiada swoje rzeczy osobiste, skoncentrowane głównie w jednym pokoju tego budynku. W trakcie postępowania ustalono, że Pani D. S. S. po fakcie zameldowania się w dniu 24.05.2011 r. na pobyt stały w domu pod adresem K. [...], nadal stale zamieszkuje w USA. Po zameldowaniu się w 2011 roku na pobyt stały w rodzinnym domu pod adresem K. [...] była w tym budynku tylko trzy razy (w roku 2014 r. i 2016) na krótkie około miesięczne wizyty. Natomiast po dacie zameldowania na pobyt stały pod adresem K. [...] nadal stale koncentruje swoje centrum życiowe w Nowym Jorku w USA. Obecnie w domu pod adresem K. [...] stale zamieszkuje tylko jej matka Pani E. S.. Wbrew zarzutom skargi ocena dowodów zgromadzonych w sprawie jest logiczna i odpowiada zasadom doświadczenia życiowego. Emocjonalne związanie skarżącej z domem rodzinnym, posiadanie w nim swojego pokoju i rzeczy, w sytuacji bezspornego faktycznego zamieszkiwania przez nią od prawie 40 lat w USA i przyjeżdżaniu do Polski na krótkie wizyty do rodziny co kilka lat czynią zasadnym przyjęcie, że centrum życiowe skarżącej jest poza Polską. Zarzuty naruszeni art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. przez organy poprzez całkowite pominięcie zeznań świadka R. S. F., który zeznał, iż centrum życiowym skarżącej znajduje się pod adresem K. [...] i wydanie skarżonej decyzji administracyjnej głównie w oparciu o zeznania skonfliktowanych ze skarżącą świadków, nie mających pełnej wiedzy na temat sytuacji życiowej skarżącej, w osobach K. K., R. E. G., B. M. C. są oczywiście bezzasadne. Jeszcze raz należy podkreślić, że posiadanie przez skarżącą swojego "miejsca" w domu rodzinnym, pozostałych rzeczy, tudzież jej psychicznego związku z nim, w okolicznościach sprawy nie wystarcza do przyjęcia, że centrum życiowe skarżącej w dacie zameldowania, tj. 24 maja 2011 r. i potem było pod adresem K. [...]. Zarzuty naruszenia art. 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. są bezzasadne, uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie konieczne elementy, ustalenia, ocenę dowodów, wyjaśnienie podstawy prawnej. Nieustosunkowanie się przez organ do podniesionego w odwołaniu zarzutu uznania za wiarygodne pisemnych wyjaśnień E. S., nieprzesłuchaniu go w charakterze świadka nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Po pierwsze E. S. w niniejszej sprawie jest wnioskodawcą i nie mógł być słuchany w charakterze świadka, a tylko w charakterze strony swoje stanowisko w sprawie przedstawił w formie pisemnej, co jest oczywiście dopuszczalne w K.p.a. Subsydiarny charakter dowodu z przesłuchania strony (art. 86 K.p.a.) w połączeniu z bezsporną okolicznością zamieszkiwania E. S. za granicą czynią omawiany zarzut skarżącej tym bardziej chybionym. Wbrew treści skargi skarżąca w toku postępowania przed organem I instancji prawidłowo umocowała jako swojego pełnomocnika dla doręczeń M. S. (pismo skarżącej z dnia 19 lipca 2016 r. – data wpływu do organu 1 sierpnia 2016 r.) w sprawie, której przedmiot określono jako wymeldowanie. Po decyzji Wojewody dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...] dysponent postępowania, dotychczasowy wnioskodawca E. S. popierał wniosek o anulowanie czynności materialnotechnicznej zameldowania, w miejsce żądania wymeldowania. Nie ulega jednak wątpliwości, że wnioskodawca objął swoim zamiarem zasugerowaną przez Wojewodę zmianę przedmiotu postępowania. Zdaniem Sądu, dotychczasowe pełnomocnictwo dla doręczeń było aktualne także po zmianie żądania przez wnioskodawcę. Przyjęcie innego stanowiska niczego w sprawie prawidłowości doręczeń do rąk M. S. nie zmienia, gdyż D. S. bez wezwania, po wydaniu przez Wojewodę postanowienia z dnia [...] lipca 2017 r. przysłała 31 lipca 2017 r. do organu I instancji pełnomocnictwo z dnia 24 lipca 2017 r. dla doręczeń dla M. S. w sprawie anulowania czynności materialnotechnicznej poświadczone przez notariusza. Załączyła je do pisma z tej samej daty, z dnia 24 lipca 2017 r., w którym de facto potwierdziła czynności pełnomocnika. Niezawiadomienie pełnomocnika skarżącej przez organ II instancji w trybie art. 10 K.p.a. nie naruszyło jej praw, gdyż w postępowaniu odwoławczym nie prowadzono żadnego postępowania dowodowego, a skarżąca nie wykazała jakich czynności w toku postępowania odwoławczego nie mogła dokonać z tego powodu. Zgodzić się należy z pełnomocnikiem strony, że fakt powołania się przez Wojewodę w uzasadnieniu decyzji na osobę A.M. było oczywistą pomyłką i zostało zaczerpnięte z innej decyzji administracyjnej, co nie mogło mieć wpływu na ocenę merytoryczną i prawną w przedmiotowej sprawie. Reasumując, stan prawny i faktyczny ustalony w trakcie postępowania stanowi podstawę do przyjęcia wadliwości dokonanej czynności zameldowania na pobyt stały dokonany w dniu 24 maja 2011 r. i po tej dacie. Wydane w sprawie decyzje są prawidłowe, skarga zaś jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.