II SA/Rz 677/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala- Przedmiotem skargi M. K. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej również: "GITD") z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej, którą wydano w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.) – dalej: "u.t.d.", [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "WITD"), nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. W uzasadnieniu podał, że w dniu 7 lipca 2014 r. podjął próbę przeprowadzenia kontroli przedsiębiorcy M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Usługi Transportowe M.K. z/s [...], jednakże w dniu kontroli funkcjonariusze organu nie zastali skarżącego pod wskazanym adresem. Kontrola została poprzedzona pisemnym zawiadomieniem, które zostało doręczone M. K. w dniu 24 czerwca 2015 r. Ten zaś zarówno przed planowaną kontrolą, jak i w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji nie wskazał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o braku winy po stronie skarżącego lub wyłączających jego odpowiedzialność, wobec czego organ nałożył na niego karę pieniężną zgodnie z zał. nr 3 l.p. 1.5 u.t.d. W odwołaniu od tej decyzji M. K. podał, że działalność gospodarczą polegającą na transporcie drogowym towarów rozpoczął 17 lipca 2001 r. i zaprzestał jej wykonywania w dniu 28 lutego 2014 r. W dniu 1 marca 2014 r. nastąpiło wykreślenie wpisu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Okoliczności te zdaniem odwołującego świadczą, że nie jest on podmiotem, który obecnie winien podlegać kontroli inspekcji transportu drogowego, a postępowanie jako bezprzedmiotowe winno podlegać umoczeniu. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2015 r. GITD utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielając w całości stanowisko organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego stan faktyczny sprawy ustalony został w sposób nie budzący wątpliwości, a dokonana przez WITD kwalifikacja zaistniałego naruszenia prawa oraz ustalona wysokość kary pieniężnej były prawidłowe. Pomimo bowiem zaprzestania prowadzenia działalności w dniu 28 lutego 2014 r. skarżący był zobowiązany do przechowywania i udostępnienia osobom uprawnionym do kontroli dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22 u.t.d., przez okres jednego roku począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać przewóz drogowy. Skoro zatem pomimo prawidłowego doręczenia odwołującemu zawiadomienia o planowanej kontroli nie umożliwił on jej przeprowadzenia, organ I instancji był zobowiązany do nałożenia na niego kary pieniężnej. Ponadto zdaniem GITD w opisywanej sprawie brak było podstaw do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone uchybienia w myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji WITD, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Przytaczając argumentację zbieżną z zarzutami sformułowanymi w odwołaniu, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: I. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a." poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i ustalenie, że w czasie przeprowadzania kontroli skarżacynie prowadził działalności gospodarczej, a pojazd który był przedmiotem kontroli został sprzedany w dniu 18 lipca 2013 r.; II. art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do władzy publicznej, która wyraża się w dokładnym zbadaniu sprawy, ustosunkowaniu się do wszystkich dowodów oraz na wyjaśnieniu sprawy; III. art. 75 i art. 77 K.p.a. poprzez nie zebranie wyczerpującego materiału dowodowego, który umożliwiałby dokładne ustalenie stanu faktycznego i wydanie właściwej decyzji; IV. art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego jedynie na podstawie protokołu czynności kontrolnych z dnia 7 lipca 2014 r.; V. art. 44 K.p.a. poprzez uznanie, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, które nie zostało przez skarżącego odebrane, zostało uwzględnione jako dokonane z upływem ostatniego dnia terminu przewidzianego na awizowanie przesyłki; VI. art. 68 ust. 1 u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że w czasie kontroli skarżący prowadził działalność gospodarczą, a zatem zgodnie z przepisami tej ustawy podlegał kontroli; VII. art. 93 ust. 1 u.t.d. poprzez błędne jego zastosowanie względem skarżącego, podczas gdy w art. 1 tej ustawy wskazane są podmioty do których zastosowanie mają te przepisy; VIII. art. 3 ust. 2 pkt 3 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, że w stosunku do skarżącego, który nie jest już przedsiębiorcą, zostały zastosowane przepisy u.t.d. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona. W pierwszej kolejności wypada wyjaśnić, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydana w przedmiocie ukarania M. K. karą pieniężną. Kara ta została nałożona na skarżącego z tytułu niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, tj. za czyn opisany w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Stan faktyczny sprawy został przez Organy obu instancji ustalony prawidłowo i może stanowić podstawę kontroli zaskarżonych do WSA decyzji administracyjnych. GITD właściwie też ustalił, zinterpretował i zastosował przepisy prawa materialnego. W myśl regulacji art. 33a u.t.d. w razie zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozu drogowego, podmiot, o którym mowa w art. 33 ust. 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2, ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym do kontroli, dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego roku począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać przewóz drogowym. W niniejszej sprawie nie sposób też pominąć znaczenia art. 16a ust. 2 pkt 2 u.t.d. Otóż przepis ten nakazuje do przedsiębiorcy albo osoby fizycznej, którzy posiadali zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję i zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozu drogowego odpowiednio stosować art. 16a ust. 1 u.t.d. Na mocy przytoczonego przepisu przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie bądź licencje lub akty te wygasły, ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym do kontroli dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego roku, począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać transport drogowy. Do posiadania stosownej licencji lub zezwolenia obowiązany jest każdy, to wykonuje działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. Przytoczone wyżej regulacje są z sobą spójne i dają podstawę do wyprowadzenia następującego wniosku: przewoźnik drogowy ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym dokumenty i inne nośniki informacji wymagane regulacjami określonymi w art. 4 pkt 22 u.t.d., przez okres jednego roku, począwszy od dnia, w którym zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozów. Niewykonanie tego obowiązku poprzez niepoddanie się kontroli podlega sankcji administracyjnej określonej w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. w postaci kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Tej samej sankcji podlega czyn polegający na nieprzechowywaniu lub przechowywaniu niekompletnych dokumentów i innych nośników informacji, o których mowa w art. 16a i art. 33a, przez podmioty wymienione w tym przepisie. Nie jest pomiędzy stronami kwestionowany fakt wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu transportu drogowego. W związku z tym, skarżący był adresatem obowiązków określonych w powyższych unormowaniach u.t.d. Przez okres jednego roku, począwszy od dnia w którym zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej miał obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym dokumenty określone w art. 4 pkt 22 u.t.d. W realiach niniejszej sprawy, M. K. zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej w postaci: transport drogowy towarów w dniu 28 lutego 2014 r., co potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 23 czerwca 2014 r. informujące M. K. o planowanym na dzień 7 lipca 2014 r. zostało skutecznie doręczone w/w w dniu 24 czerwca 2014 r. (vide : zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia). Znajduje też potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy fakt niepoddania się kontroli w celu wykonania obowiązku udostępnienia dokumentów, o których mowa w art. 4 pkt 22 u.t.d. w postaci protokołu z czynności z dnia 7 lipca 2014 r., nr [...]. Nieobecność kontrolowanego w miejscu kontroli, przy jednoczesnym wykazaniu prawidłowego doręczenia zawiadomienia o zamiarze kontroli przeprowadzenia kontroli przez Inspekcje, stanowiła wystarczając podstawę do uruchomienia procedury sankcyjnej. W jej toku skarżący nie wskazywał na możliwość poddania się kontroli i udostępnienia dokumentów. Podnosił on jedynie, że z uwagi na zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, przepisów u.t.d. nie można skutecznie względem niego stosować. Skarżący oświadczył przed sądem, iż z chwilą sprzedaży pojazdu utracił dokumenty żądane przez ITD w postaci wykresówek. Jak już wspomniano, obowiązek stosowania regulacji u.t.d. w określonym terminie istnieje pomimo zaprzestania wykonywania przewozów drogowych. Dlatego, że skarżący nie poddał się kontroli, a pomiędzy datą kontroli i datą zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej nie upłynął rok, to zasadnym było stosowanie tych regulacji wobec M. K. i nałożenie na niego kary pieniężnej w określonej w decyzji wysokości. Tej oceny nie były w stanie zmienić argumenty przytoczone w skardze, a zwłaszcza art. 3 ust. 2 pkt 3 i art. 68 ust. 1 u.t.d. Przyjęte w art. 16a ust. 2 pkt 2 i art. 33a u.t.d. rozwiązania stanowią wyraźny wyjątek od zasady pozwalającej dokonywać kontroli przewoźnika prowadzącego działalność transportową w dniu kontroli. Odpowiadając na wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony, WSA wyjaśnia iż zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wykazanie przez GITD legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie pozwoliło WSA podzielić wyrażonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby skorzystanie z posiadanych uprawnień kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dlatego skargę jako niezasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.