II SA/Rz 678/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 26 października 2006 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi L. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2004 roku, znak [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośredniej do gruntów rolnych -postanawia- odrzucić skargę Decyzją z [...] maja 2004 roku, znak [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2005 roku, nr [...] przyznającej L. K. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości na rok 2004, z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz płatności uzupełniającej do powierzchni upraw innych roślin i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia 2 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w osobie referendarza sądowego pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z powodu nie uzupełnienia jego braków formalnych. Po ponownym rozpoznaniu wniosku wskutek wniesionego sprzeciwu, Sąd postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2006 roku odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Konsekwencją przedmiotowego postanowienia była ponowna aktualizacja obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Dlatego też, Sąd pismem z dnia 30 maja 2006 roku wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni liczonym od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący pismem z dnia 5 czerwca 2006 roku wniósł ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Ponieważ wniosek obarczony był brakiem, sąd pismem z dnia 21 czerwca 2006 roku wezwał skarżącego do jego usunięcia poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu PPF. Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, iż procesową konsekwencją niezastosowania się do jego treści, w terminie 7 dni liczonym od dnia doręczenia, będzie pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 czerwca 2006 roku. Pomimo upływu wskazanego przez Sąd terminu skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu. Skarżący wystosował natomiast do Sądu pismo z dnia 28 czerwca 2006 roku, w którym oświadczył, iż okoliczności niezbędne do przyznania mu prawa pomocy zostały już przez niego przedstawione we wcześniejszym wniosku, który był już przez sąd rozpoznany. Od tamtej pory jego sytuacja materialna nie ulegała zasadniczym zmianom i w związku z powyższym wnosi o rozpoznanie jego wniosku z dnia 5 czerwca 2006 roku. Postanowieniem z 20 lipca 2006 roku sąd pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania z uwagi na nie uzupełnienie jego braków formalnych. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu ze skutkiem prawnym w dniu 7 sierpnia 2006 roku. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Z uwagi na ponowną aktualizację obowiązku uiszczenia wpisu od skargi sąd pismem z dnia 30 sierpnia 2006 roku wezwał skarżącego do dokonania tej czynności. Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, iż jego niewykonanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 września 2006 roku. Pomimo upływu zakreślonego terminu wpis nie został uiszczony. Zgodnie z treścią art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie uiszczono wpisu. Skarżący mimo wyraźnego wskazania o uzupełnienie jakich braków się go wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie dokonania tej czynności, nie uczynił zadość wezwaniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.