II SA/Rz 678/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ NSA Stanisław Śliwa Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W. I. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącego W. I. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzja z dnia [...] lipca 2009 r., [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej /dalej: KWPSP / utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w B. z dnia [...] czerwca 2009 r., [...] w części dotyczącej nałożenia na właściciela Zakładu G. W. I., N. 110 obowiązku odsunięcia stosów drewna, półproduktów lub wyrobów na odległość co najmniej 4 m od granicy działki. W podstawie prawnej decyzji KWPSP wskazał art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./ dalej: k.p.a. oraz art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r., poz. 68 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie nie może być uwzględnione, gdyż decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w B. odpowiada przepisom prawa. Z treści § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych wynika, że materiały palne poza budynkami nie mogą być składowane bliżej niż 4 m od granicy działek sąsiednich. Ponieważ na terenie zakładu G. W. I. te odległości nie są spełnione dla składowanego na działce drewna, to nakaz kwestionowany odwołaniem należy uznać za zasadny. Z decyzją KWPSP nie zgodził się W.r I. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący zarzucił decyzji naruszenie § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów /Dz.U. nr 80, z 2006 r., poz. 563/ przez nieprawidłową wykładnię pojęcia materiałów palnych i przyjęciu, że takimi materiałami są elementy drewniane. Skarżący wskazał także na naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a. przez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na braku zgromadzenia materiału dowodowego odpowiedniego do orzekania w sprawie. Zwłaszcza nie uwzględnienia przy wydawaniu nakazu sytuacji faktycznej w jakiej funkcjonuje Zakład, a nade wszystko nie uwzględnienia sąsiedztwa zabudowy mieszkaniowej. Z tych powodów skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji KWPSP z dnia [...] lipca 2009 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę KWPSP wniósł o oddalenie skargi z argumentacją jak w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą do takiego orzekania jest naruszenie przez organ II instancji przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie Sąd podziela zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 7, art. 77a zwłaszcza art. 107 § 1 k.p.a. Decyzja KWPSP będąca przedmiotem skargi podpisana została w zastępstwie organu przez zastępcę KWPSP R. P.. W decyzji nie wskazano, że osoba ta działała z upoważnienia KWPSP. Praktyka taka jest niewłaściwa, gdyż stosownie do treści art. 107 § 1 k.p.a. decyzja ma być podpisana przez osobę upoważnioną do jej wydania. Ta wada może być usunięta przez dołączenie do akt sprawy dokumentu stwierdzającego upoważnienie dla osoby podpisującej decyzję, która nie wskazała w niej że działa z upoważnienia organu. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy dołączył do akt sprawy uwierzytelnioną kopię upoważnienia nr 31/08 do wydawania decyzji przez zastępcę KWPSP. Z treści tego upoważnienia /potwierdzonego w dniu 21.08.2009 r./ wynika, że osobą mogąca działać w imieniu organu jest B. K. Skarżona decyzja nie została podpisana przez tę osobę, a akta sprawy nie wskazują jaki jest zakres działania osoby widniejącej w zaskarżonej decyzji. Stan taki jest niezgodny z prawem, gdyż decyzja podpisana przez osobę nieuprawnioną dotknięta jest wadą prawną. W ocenie Sądu, braki w aktach sprawy nie pozwalają jednoznacznie ustalić, kto w chwili wydania skarżonej decyzji był uprawniony do podpisania decyzji. Zwrócić należy uwagę, że wskazany dokument upoważnienia dołączył sam organ, zatem istnieje przypuszczenie, że osoba podpisana pod decyzją może nie mieć takiego umocowania. Możliwa jest też sytuacja, że zmieniła się osoba upoważniona do wydawania decyzji w imieniu KWPSP. W chwili orzekania przez Sąd te okoliczności są niewyjaśnione, a mogą wpływać na rozstrzygnięcie. Z tego też powodu Sąd uznał, że skarżona decyzja powinna zostać uchylona. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy musi jednoznacznie wykazać osobę i tytuł do podpisania decyzji, jeżeli nie czyni tego piastun organu. Sąd zwraca także uwagę na zakres sprawy odwoławczej wyznaczony art. 138 § 1 k.p.a. Wprawdzie skarżący w odwołaniu wskazuje, że jego odwołanie dotyczy pkt 1 decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w B. z dnia [...] czerwca 2009 r., jednak organ odwoławczy nie jest związany zarzutami odwołania. Z treści art. 138 § 1 k.p.a. wynika, że organ utrzymać może decyzję w całości, albo na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchyla decyzję w części i w tym zakresie orzeka. Wskazany przepis nie daje podstaw do utrzymywania decyzji tylko w części bez orzekania o pozostałej części rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.