II SA/Rz 679/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2010r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego - postanawia – odrzucić skargę. E. F. działając przez pełnomocnika – ojca A. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010r. znak: [...], która wymierzała wyżej wymienionej karę pieniężną w kwocie 144,33 zł z tytułu zajęcia pasa drogowego (drogi powiatowej ul. T. w P.) z przekroczeniem terminu, na który udzielono zezwolenie na umieszczenie przyłącza kanalizacyjnego. Ze względu na fakt, iż skarga nie była opłacona, wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu, zaznaczając jednocześnie, iż czynności powyższej należy dokonać w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania oraz wskazując rygor w postaci odrzucenia skargi, mający zastosowanie na wypadek nie uczynienia zadość wezwaniu. Wezwanie to doręczone zostało pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 30 lipca 2010r. do rąk dorosłego domownika. Termin do jego wykonania upłynął bezskutecznie z dniem 6 sierpnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do tego rodzaju pism należy zgodnie z § 2 powołanego przepisu m. in. skarga. Wedle z kolei z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skutkiem braku należytego opłacenia skargi, mimo wezwania w tym zakresie, jest konieczność jej odrzucenia w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że skarga E. F. nie będzie podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Nie został bowiem uzupełniony jej brak fiskalny, mimo, iż skarżąca była wzywana (przez swojego pełnomocnika) do dokonania tej czynności. Wezwanie wskazywało zaś rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek niezastosowania się do jego treści. Z podanych wyżej względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 230 P.p.s.a.