II SA/Rz 68/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego -skargę oddala- Sygn. II SA/Rz 68/13 Uzasadnienie Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. z/s w R. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Spółce z o.o. A. na inwestycję pn. "rozbudowa i nadbudowa istniejącego domu mieszkalnego na mały wielorodzinny dom mieszkalny wraz z jego przebudową i wewnętrznymi instalacjami: wod-kan, c.o., c.w., gaz, elektryka" na działce nr 1271 obr. [...], przy ul. M. w R.", a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że A. Sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę na inwestycji pn. "rozbudowa i nadbudowa istniejącego domu mieszkalnego na mały wielorodzinny dom mieszkalny wraz z jego przebudową i wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., c.w., gaz, elektryka" na działce nr 1271 obr. [...], przy ul. M. w R.". Po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] Nr [...] Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlanego i udzielił pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 16 września 2012 r. K. i S. S. wnieśli zastrzeżenia kwestionując wydane przez MPWiK warunki techniczne przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej, "naruszenie warunków użytkowania i codziennego życia dla mieszkańców" oraz "przesłonienie wschodniego horyzontu dla domu nr 15D i naruszenia miru domowego powstałym hałasem i bezpośrednią bliskością okien i balkonów trzykondygnacyjnego punktowca". Odnosząc się do tych zastrzeżeń organ wskazał, że do projektu budowlanego zostały załączone warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej z dnia 11 lipca 2012 r. znak: [...] oraz analiza zacieniania i przesłaniania, z której jednoznacznie wynika, że obowiązujące w tym zakresie przepisy, określone w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zostały spełnione. Ponadto wskazał że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2010 r. znak: [...], przeniesioną w dniu [...] marca 2012 r. decyzją znak: [...]. Odwołanie od tej decyzji złożyli K. S. oraz S. S. – reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego K. B. K. S. zawnioskowała o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie art. 9 i art. 10 k.p.a. tj. naruszenie zasady informowania stron oraz czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym; art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez lakoniczne i niezrozumiałe uzasadnienie decyzji. Wskazała, że decyzja narusza przepisy prawa budowlanego poprzez wyrażenie zgody na korzystanie z przyłącza wody w sytuacji, kiedy brak jest zgody właścicieli przyłącza na korzystanie z niego. Prezydent Miasta [...] ograniczył się do doręczenia jej zawiadomienia o wszczęciu postępowania, lecz nie rozpatrzył złożonych przez nią zastrzeżeń. Nie umożliwił jej przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Powołując się na art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wskazała, że organ nie odniósł się w żaden merytoryczny sposób do zgłoszonych przez nią zastrzeżeń. Wskazał jedynie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową. Podniosła także, że inwestor nie dysponuje zgodą na korzystanie z jedynego przyłącza wody, zaś wyrażenie zgody na takie korzystanie może ewentualnie naruszać konstytucyjne prawo własności. Odwołująca zakwestionowała określenie inwestycji jako "mały dom mieszkalny", a także jej zakres polegający na nadbudowie i rozbudowie. Końcowo podniosła, że w październiku 2012 r. złożyła do Prezydenta Miasta [...] wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż decyzja ta nie została jej doręczona. Natomiast S. S., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego K. B., zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że projekt budowlany zawiera wszystkie obligatoryjne elementy o których mowa w ww. przepisie. Wniósł o zmianę decyzji i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że z projektu zagospodarowania działki wynika, że zamiar inwestycyjny obejmuje m.in. budowę przyłącza wody i przebudowę istniejącego przyłącza kanalizacji sanitarnej, w związku z tym Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji określiło warunki techniczne, jakie powinny spełniać przyłącza wody i kanalizacji pomimo, że jednostka ta nie posiada żadnych praw do dysponowania przedmiotowym wodociągiem, jest on własnością m.in. odwołującego. Inwestor nie uzyskał zgody właścicieli przedmiotowego wodociągu na włączenie do sieci, zaś MPWiK winno było w takim przypadku odmówić wydania warunków technicznych włączenia do sieci wodociągowej, w sposób wskazany przez inwestora. Przedłożenie przez inwestora projektu budowlanego niezapewniającego możliwości włączenia do sieci wodociągowej, a co za tym idzie dostaw wody, winno skutkować odmową wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżona decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Wskazał, że uzasadnienie decyzji winno składać się z uzasadnienia faktycznego, tj. zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał jedynie, że jest ona zgodna z decyzją o warunkach zabudowy oraz że spełnia wymagania w zakresie przesłaniania i nasłonecznienia. Nie poparł tych twierdzeń żadnymi stosownymi ustaleniami czy dokonaną analizą, szczególnie w stosunku do pomieszczeń mieszkalnych w budynku należącym do odwołujących. Nie odniósł się także do podnoszonej przez strony kwestii generowania przez inwestycję hałasu. Takie uzasadnienie nie spełnia wymagań z art. 107 § 3 k.p.a. W dalszej części organ powołując się na art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane podał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1 ww. art.); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). W okolicznościach sprawy do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę załączona została ostateczna decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] o warunkach zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. "rozbudowa i nadbudowa istniejącego domu mieszkalnego na mały wielorodzinny dom mieszkalny" na działce nr 1271 obr. [...] położonej przy ulicy M. w R., wydana dla Państwa W. i T. K., która decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] została przeniesiona na A. Spółka z .0.0. przy ul. W. Wojewoda uznał, że organ I instancji nie wywiązał się w sposób należyty z obowiązku dokonania sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że załącznik do niej stanowi analiza urbanistyczna w wersji tekstowej i granicznej, które jednak nie zostały załączone do wniosku o pozwolenie. Wojewoda poddał w wątpliwość rzetelność dokonanego przez organ I instancji sprawdzenia projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, stosownie do wymagań art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nadto podano, że zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 poz. 647) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że organ ten nie może kształtować warunków pozwolenia odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Wojewoda zauważył, że w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2010 r. W punkcie 2 lit. a tiret 4 i 5, określającym warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego, określona została wysokość projektowanej inwestycji poprzez wskazanie liczby kondygnacji (max. 3 kondygnacje nadziemne + poddasze mieszkalne) oraz max. wysokości budynku do poziomu kalenicy wynoszącej 16 m. W decyzji tej nie został wskazany sposób liczenia wysokości projektowanego obiektu, zatem zastosowanie znajduje § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002 r. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Z przekroju A-A (str. 90 projektu budowlanego) wynika, że wysokość projektowanego budynku mierzona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku do kalenicy będzie wynosić 16,15 m, tym samym będzie wyższa niż zakładana w decyzji o warunkach zabudowy o 0,15 m. Te wątpliwości nie zostały przez organ I instancji wyjaśnione. Wskazując na definicję kondygnacji zawartą w § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., oraz pojęcie poddasza (w znaczeniu używanym w języku polskim) wątpliwości organu odwoławczego wzbudziła okoliczność, czy przyjęte rozwiązania projektowe pozostają w zgodzie z decyzją o warunkach zabudowy. W projekcie budowlanym, zatwierdzonym kwestionowaną decyzją zawarte zostały niejednoznaczne informacje dotyczące projektowanej ilości kondygnacji. W szczególności w opisie do projektu zagospodarowania działki (str. 61) zawarta jest informacja, że projektowanych jest 3 kondygnacje nadziemne + poddasze mieszkalne, natomiast z części opisowej projektu architektonicznego wynika, że projektowany budynek składał się będzie z 3 kondygnacji nadziemnych (w tym poddasza). Analizując przyjęte rozwiązania projektowe, w szczególności przekrój B-B (str. 91 projektu) organ stwierdził, że nie jest jasne, czy przestrzeń, która nie znajduje się pod dachem nie stanowi pełnej kondygnacji. Wojewoda zwrócił także uwagę, że w decyzji o warunkach zabudowy w punkcie 2 lit.a tiret 2, dopuszczona została możliwość przekroczenia istniejącej linii zabudowy schodami zewnętrznymi, zadaszeniami nad wejściami, wykuszami, balkonami do 2,0 m z zachowaniem przepisów odrębnych. Ww. katalog ma charakter zamknięty, nie jest dopuszczalne przekroczenie linii zabudowy innymi elementami niż wskazanymi wyżej. Natomiast z projektu zagospodarowania terenu wynika tymczasem, że poza nieprzekraczalną linię zabudowy zostanie wysunięta część tarasu zlokalizowanego po stronie południowo-zachodniej projektowanej rozbudowy i nadbudowy. Dalej w punkcie 2 lit. f tiret 7 dotyczącym warunków i szczegółowych zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, na inwestora nałożony został obowiązek zapewnienia miejsc postojowych lub garażowych w ilości minimum 1,0 miejsce na 1 mieszkanie. Z projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją wynika, że projektowany budynek składał się będzie z 15 mieszkań (str. 70 projektu budowlanego), zatem inwestor obowiązany jest wykazać co najmniej 15 miejsc postojowych lub garażowych w granicach działki budowlanej objętej niniejszym postępowaniem. Tymczasem z projektu budowlanego wynika, że w poziomie parteru zlokalizowane zostaną 4 miejsca postojowe, w ramach odrębnej procedury, projektowane są dodatkowo 3 miejsca postojowe (w tym 1 dla osób niepełnosprawnych) zlokalizowane w południowej części działki 1271 i 10 miejsc postojowych usytuowanych na działce sąsiedniej nr 1282. Decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r. ustalała warunki zabudowy dla działki nr 1271 (objętej liniami rozgraniczającymi na załączniku graficznym), wszelkie zatem wymagania określone w tej decyzji winny zostać spełnione z uwzględnieniem ww. nieruchomości. Za niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy organ uznał te zapisy projektu budowlanego, przedstawiające usytuowanie miejsc postojowych na działce nr 1282, nieobjętej decyzją o warunkach zabudowy, nadto z projektu zagospodarowania terenu (str. 67) wynika, że projektowany jest śmietnik, który usytuowany ma zostać nie w granicach działki budowlanej nr 1271, lecz na działce sąsiedniej nr 1282. Powyższe rozwiązanie projektowe nie spełnia wymagań określonych § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Odnośnie zarzutu o nieposiadaniu przez MPWiK żadnych praw do dysponowania wodociągiem, gdyż jest on własnością m.in. odwołującego oraz nieuzyskania przez inwestora zgody właścicieli przedmiotowego wodociągu na włączenie do sieci Wojewoda podał, że w projekcie budowlanym inwestycji (str. 23) znajdują się warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej projektowanej rozbudowy i nadbudowy istniejącego domu mieszkalnego na mały, wielorodzinny dom mieszkalny w R. przy ulicy M. na działce nr 1271, z dnia 11 lipca 2012 r. znak: [...] wydane przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. Z o.o. Organ uznał zatem, że w tym zakresie projekt budowlany spełnia wymóg ustawowy. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada zaś kompetencji do kwestionowania warunków technicznych przyłączenia obiektu do sieci. Nadto z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, że przyłącz wody ma zostać wykonany według odrębnego opracowania, nie jest zatem objęty przedmiotowym postępowaniem. Końcowo Wojewoda podał, że organ I instancji udzielił pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego domu mieszkalnego na mały wielorodzinny dom mieszkalny, w sytuacji gdy pojęcie "mały dom mieszkalny" nie występuje na gruncie prawa polskiego. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. posługuje się pojęciem budynku mieszkalnego (§ 3 pkt 4), przez które należy rozumieć budynek mieszkalny wielorodzinny oraz budynek mieszkalny jednorodzinny. Organ administracji wydający pozwolenie na budowę ma obowiązek posługiwania się terminologią przewidzianą w przepisach prawa. Podano także, że w punkcie 4 zaskaroznej decyzji, został na inwestora nałożony obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, lecz organ nie wskazał regulacji z której wywodzi podstawę do nałożenia ww. obowiązku. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. Sp. z o.o. – reprezentowana przez pełnomocnika adwokata T. U. wniosła o uchylenie w całości decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2012 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 34 w zw. z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 1994 Nr 89 poz. 414) poprzez nieprawidłowe ustalenie, że decyzja Prezydenta Miasta [...] zawiera w powyższym zakresie braki powodujące konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego; naruszenie art. 63 § 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że działania organów na podstawie wydanej decyzji o warunkach zabudowy naruszają prawo własności; naruszenie art. 6 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) poprzez naruszenie uprawnienia skarżącego do zagospodarowania terenu do którego posiada tytuł prawny i w zgodzie z prawidłowo wydaną decyzją o warunkach zabudowy; 2/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez zaniechanie przywołania w swojej decyzji ww. podstawy prawnej i oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na wskazaniu art. 138 § 2 k.p.a., a w konsekwencji naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji a polegające na braku przekonywującego wyjaśnienia, że w realiach sprawy zasadne było podjęcie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji. Nadto zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz arbitralne ustalenie, że doszło do naruszenia przepisów prawa; naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad orzekania na zasadach uznania administracyjnego i wydanie decyzji sprzecznej ze słusznym interesem strony; naruszenie art. 162 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia na żądanie strony lub też z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie bądź też zlecenia przeprowadzenia postępowania w powyższym zakresie Prezydentowi Miasta [...]. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; W myśl przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (tu decyzja) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, bądź przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwaną "P.p.s.a.". Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postepowania administracyjnego lub w innych ustawach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Trzeba też podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika zaś z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania Sądu jest więc materiał zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji. Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa i dlatego zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Zaskarżoną decyzją Wojewoda, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2002 r. ([...]) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Spółce z o.o. A. z/s w R. na inwestycję p.n. "rozbudowa i nadbudowa istniejącego domu mieszkalnego na mały wielorodzinny dom mieszkalny wraz z jego przebudową i wewnętrznymi instalacjami: wod. – kan., c.o., c.w., gaz, elektryka" na działce nr 1271 obr. 210, przy ul. M. w R. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przypomnieć należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) każda sprawa indywidualna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Rozstrzygnięcia organu odwoławczego są więc przede wszystkim merytoryczne – będą to decyzje podejmowane w myśl art. 138 § 1 pkt 1 i 2, zd. pierwsze, natomiast drugim rodzajem rozstrzygnięć tego organu są decyzje kasacyjne przewidziane w art. 138 § 1 pkt 2 in fine i art. 138 § 2 K.p.a. Na podstawie ostatnio wymienionego przepisu, tj. art. 138 § 2 K.p.a. – i wskazanego w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji – organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przewidziana w tym przepisie decyzja kasacyjna z przekazaniem sprawy indywidualnej do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji jest bez wątpienia wyjątkiem od zakresu załatwienia sprawy w drugiej instancji przede wszystkim przez wydanie decyzji merytorycznej. Lektura akt administracyjnych nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę i uzasadnienie zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że zastosowanie przez organ odwoławczy w warunkach rozpoznawanej sprawy przepisu art. 138 § 2 K.p.a. było prawidłowe i tym samym jego stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji zasługuje na akceptację. Sąd podziela in extenso argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która w sposób dostatecznie klarowny wyjaśnia przyczyny jej podjęcia właśnie stosownie do przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Przede wszystkim, w trafnej ocenie organu odwoławczego, wskazane przez niego przesłanki rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji, nie zostały wystarczająco wyjaśnione i uzasadnione. Zdaniem Sądu lakoniczne tylko stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, iż jest ona zgodna z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2010 r. ([...]) wydaną dla W. i T. K., przeniesiona na stronę skarżącą decyzją z dnia [...] marca 2012 r. ([...]), zaś do projektu załączone zostały analizy "zacieniania i przesłaniania", z których wynika, że "obowiązujące w tym zakresie przepisy, określone w § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) zostały spełnione", nie może korzystać z przymiotu należytego uzasadnienia (udowodnienia) i skutecznie bronić się z podniesioną w tym kierunku krytyką organu odwoławczego. Wspomniane wyżej analizy podlegają bowiem weryfikacji i ocenie organu podejmującego rozstrzygnięcie w sprawie, a wyniki tych zabiegów (czynności) winny zostać przedstawione i wyjaśnione w uzasadnieniu podejmowanej decyzji; decyzja z dnia [...] października 2012 r. nie czyni zadość tym warunkom. Trafnie też organ odwoławczy podniósł, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączona została wprawdzie decyzja o warunkach zabudowy, ale bez analizy urbanistycznej w wersji tekstowej i graficznej. Stąd należy zgodzić się ze stanowiskiem tego organu, iż z określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) obowiązku dokonania sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, organ pierwszej instancji nie wywiązał się należycie. Brak tych dokumentów w aktach administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że sprawa przez organ i instancji nie została należycie wyjaśniona i rozważona, co narusza art. 7 i art. 77 K.p.a. Uzasadnione w świetle dotychczas zebranego w sprawie materiału dowodowego, a dostrzeżone przez organ odwoławczy niejasności dotyczące chociażby wysokości projektowanego budynku (różniącej się wg. projektu budowlanego i ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy), a także ilości kondygnacji – wymagają również bez wątpienia wyjaśnienia i rozważenia. Związanie organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę warunkami decyzji o warunkach zabudowy, o czym stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55) polega na tym, że organ ten nie może zmieniać warunków zabudowy; naruszenie tych warunków stanowi naruszenie art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego. Tymczasem z projektu zagospodarowania terenu wynika, że poza istniejącą linię zabudowy (nieprzekraczalną) wysunięta zostanie część tarasu zlokalizowanego po stronie południowo – zachodniej projektowanej rozbudowy i nadbudowy. Natomiast zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy dopuszczalna jest możliwość przekroczenia istniejącej linii zabudowy schodami zewnętrznymi, zadaszeniami nad wejściami, rykszami, balkonami do 2 m z zachowaniem przepisów odrębnych. Wyjaśnienie tych rozbieżności, w istocie sprzeczności ustaleń wynikających z tych decyzji, jest konieczne. Nie znajduje też Sąd powodów do kwestionowania stanowiska organu odwoławczego poddającego krytyce zawarte w projekcie budowlanym rozwiązania dotyczące usytuowania miejsc postojowych, a także śmietnika na działce nr 1282, która nie jest objęta decyzją o warunkach zabudowy. Wszystko to prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy trafnie wskazał na konieczność postępowania w trybie instancji i w rezultacie skorzystanie przez niego z kompetencji przewidzianych w omówionym wyżej art. 138 § 2 K.p.a. nie narusza prawa. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że za rozstrzygnięciem w powyższym trybie przemawia i to, że K. S. złożyła wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o warunkach zabudowy. Zarzuty skargi nie dają żadnych podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji. W szczególności chybione są zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym. Oczywistym błędem jest podnoszenie naruszenia art. 162 K.p.a. (stanowiącego o wygaśnięciu decyzji) bez jakiegokolwiek związku z przytoczonym uzasadnieniem naruszenia tegoż przepisu, jak również naruszenie art. 7 i 8 K.p.a. poprzez przekroczenie zasad orzekania na zasadach uznania administracyjnego i wydanie decyzji sprzecznej ze słusznym interesem strony, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę w żadnym razie nie jest wydawana w ramach tzw. uznania administracyjnego, lecz po spełnieniu warunków określonych normami prawa materialnego. Błędnie także zarzucono w skardze naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. – skutkujące naruszeniem art. 11 K.p.a. – poprzez zaniechanie przywołania tych przepisów w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, jak wyżej wskazano, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 K.p.a., a sama decyzja, zawierając bez wątpienia niezbędne składniki decyzji wymienione w art. 107 § 1 K.p.a., nie uchybia w żaden sposób temu przepisowi. Brak powołania tego przepisu w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji nie jest zaniedbaniem organu i w związku z tym zarzut naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. nie jest uzasadniony. Sąd nie podziela także zarzutu skargi, wskazującego na naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zakresie w niej wskazanym, bowiem stanowi on w istocie polemikę z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mającymi wsparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.