II SA/Rz 685/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazu rozbiórki obiektu budowlanego uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] września 2002 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., po rozpatrzeniu odwołania T. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia[...] czerwca 2002 r. odmawiającej uwzględnienia wniosku o rozbiórkę stacji transformatorowej, zlokalizowanej na działce nr ew. 337/1 w M., uchylił decyzję organu I instancji równocześnie odmówił wydania nakazu rozbiórki stacji transformatorowej na działce nr ew. 337/1 w M. powołując jako podstawę prawną przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. odmówił uwzględnienia wniosku o rozbiórkę obiektu stacji transformatorowej zlokalizowanej w M. na działce nr ew. 337/1. Z przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia na jakiej podstawie wybudowana została sporna stacja transformatorowa ustalono, że wybudowano ją łącznie z liniami średniego i niskiego napięcia, a budowa była prowadzona w latach 1973, 1974 w ramach modernizacji zasilania wsi W. w oparciu o ustawę o elektryfikacji kraju. Z uwagi na okres realizacji stacji sprawa wymagała rozpoznania w oparciu o przepis art. 103 ust. 2 ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Przedmiotową sprawę wobec tego rozpatrzono pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 37 prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r. Zgodnie z art. 37 cyt. ustawy obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność państwa bez odszkodowania, gdy terenowy organ administracji stwierdzi, iż obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, albo przeznaczony jest pod zabudowę innego rodzaju albo powoduje lub w razie wybudowania powodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Z zebranego materiału dowodowego trudno ustalić, czy było wydane pozwolenie na budowę stacji transformatorowej. Niemniej jednak brak pozwolenia na budowę nie jest przesłanką wystarczającą do orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 37 ustawy prawo budowlane z 1974 roku. W odwołaniu od tej decyzji organu I instancji, skarżąca wniosła o jej uchylenie podkreślając, iż Zakład E. nie posiada żadnego tytułu prawnego do użytkowania zajętej nieruchomości. Po jego rozpoznaniu organ odwoławczy zmienił na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. brzmienie decyzji i orzekł reformatoryjnie podobnie jak rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, zmieniając również powołaną błędnie podstawę prawną. Ponownie przytoczono w uzasadnieniu argumentację z decyzji organu I instancji. Dodatkowo organ naprowadził, iż Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta M. uchwalony uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. nr [...] z dnia [...].10.1979 r. przewiduje, iż lokalizacja przedmiotowej stacji transformatorowej, jako urządzenia związanego z siecią energetyczną obsługującą teren zabudowy mieszkaniowej i usług podstawowych. Brak jest zatem podstaw do nakazania jej rozbiórki. Decyzję tę zaskarżyła do NSA T. P. wnosząc o jej uchylenie ponownie przytoczyła argumentację z odwołania. Jej zdaniem budowa wzniesiona bez pozwolenia musi być rozebrana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu decyzji. Postępowanie na zgodny wniosek stron zostało zawieszone, a obecnie we wniosku o jego podjęcie skarżąca napisała, iż w sprawie wydany został wyrok Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 22.09.2005 r., I ACa 398/05 ustalający, że [...]ZE jako samoistny posiadacz w złej wierze ma do 30.03.2006 r. usunąć sporną stację transformatorową. Poza tym skarżąca kwestionuje, iż lokalizacja przedmiotowej stacji transformatorowej na jej działce nie pozostaje w zgodności z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych względów niż podnosi skarżąca T. P. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/ Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyłącznym trybem weryfikacji decyzji nieostatecznej w k.p.a. jest postępowanie odwoławcze. Wg art. 78 Konstytucji RP "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". Odwołanie zaś wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który ją wydał w terminie 14-tu dni od dnia doręczenia decyzji stronie – przepis art. 129 §, § 1 i 2 k.p.a. Bezspornym jest, że decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia[...] czerwca 2002 r. Nr [...] o odmowie uwzględnienia wniosku o rozbiórkę doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 14 czerwca 2002 r. Znajdujące się w aktach odwołanie datowane jest "2 lipca 2002 r." wraz z pieczątką Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. W aktach administracyjnych brak jest koperty, w której prawdopodobnie wysłane było odwołanie, na podstawie której bezspornie można by ustalić iż zachowany został termin do złożenia odwołania. Zatem w pierwszej kolejności należy zbadać, czy odwołanie zostało złożone w terminie. Kolejną sprawą, która wymaga wyjaśnienia jest fakt, iż wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie o rozbiórkę stacji transformatorowej zlokalizowanej na działce nr ew. 337/1 położonej w M. złożyła T. P. reprezentowana przez pełnomocnika. W aktach brak wypisu z rejestru gruntów lub jakiegokolwiek dowodu własności przedmiotowej działki. Wątpliwości Sądu uzasadnia fakt, iż w aktach administracyjnych znajduje się pismo pełnomocnika skarżącej skierowane do Prezydenta Miasta M. z dnia [...] maja 1996 r., w którym "działając z upoważnienia władających nieruchomością nr ew. 337/1 w M. a to, córek G. K.-A. i T. P.". Również z uzasadnień wyroku Sądu Okręgowego w T. i Sądu Apelacyjnego w R. w sprawach sygn. akt I C 355/05 oraz I ACa 398/05 wynika, iż "właścicielami przedmiotowej nieruchomości są T. P. i G. K.-A. po połowie każda z nich". Z tych względów organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę winien wyjaśnić, czy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym brały udział wszystkie osoby mające przymiot strony. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/ Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. `