II SA/Rz 685/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del.) Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2010r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółka jawna w M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - postanawia – I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej A. Spółka jawna w M. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego w sprawie wpisu. A. Spółka jawna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] maja 2010r. znak: [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania złożonego przez wymienioną Spółkę od powiadomienia Starosty Powiatu [...] z dnia 23 marca 2010r. znak: [...] w przedmiocie refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy. W związku z faktem, iż do skargi nie dołączono dokumentu, z którego wynikałby sposób reprezentacji składającej ją, wezwano Spółkę do nadesłania takiego dokumentu w postaci aktualnego na dzień złożenia skargi oryginału odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub też jego odpisu uwierzytelnionego zgodnie z art. 96 ust. 2 ustawy Prawo o notariacie (Dz. U. z 2008r. Nr 189, poz. 1158). Wskazano jednocześnie termin 7 dni na wykonanie wezwania oraz rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek niezastosowania się do jego treści. Wezwanie doręczone zostało adresatowi w dniu 2 sierpnia 2010r., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie jego odbioru. W ostatnim dniu biegu terminu do uzupełnienia wskazanego braku skargi (tzn. w dniu 9 sierpnia 2010r.) skarżąca Spółka nadesłała odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, który nie stanowił jednak oryginału, jak też nie został poświadczony za zgodność z oryginałem przez notariusza. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarga winna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z takich wymogów jest obowiązek przedłożenia wraz ze skargą stosownej liczby jej odpisów, jak i odpisów dokumentów stanowiących jej załączniki, o czym stanowi art. 47 § 1 P.p.s.a. Stosownie z kolei do art. 28 P.p.s.a. osoby prawne a także jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organ lub też osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Podmioty te mają przy tym obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, na co wskazuje art. 29 P.p.s.a. W przypadku spółek zbadanie danych odnoszących się do zasad ich reprezentacji umożliwi odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, który jako niezbędny do powyższej analizy winien stanowić załącznik skargi. Jak wynika z treści art. 47 P.p.s.a. załącznikami powinny być oryginały określonych dokumentów bądź też ich uwierzytelnione odpisy. Prawo do poświadczania zgodności odpisu z oryginałem przedłożonego dokumentu posiadają stosownie do art. 96 pkt 2 ustawy Prawo o notariacie notariusze. Tymczasem przedłożony przez stronę skarżącą w odpowiedzi na stosowne wezwanie Sądu odpis z KRS ani nie jest oryginałem ani też nie został poświadczony za zgodność z oryginałem przez uprawniony podmiot tzn. przez notariusza. W takiej sytuacji należało odrzucić skargę Spółki jawnej A. wobec nieuzupełnienia jej braku formalnego, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Nadto należy podnieść, iż skarga niniejsza jest spóźniona, która to okoliczność stanowi dodatkową podstawę jej odrzucenia. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, skarżone postanowienie zostało doręczone Spółce A. w dniu 20 maja 2010r., natomiast skargę złożono dnia 22 czerwca 2010r., a zatem bez dotrzymania terminu z art. 53 § 1 P.p.s.a (30 dni od daty doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie), który upłynął względem wymienionego podmiotu bezskutecznie w dniu 21 czerwca 2010r., przy uwzględnieniu regulacji z art. 83 § 2 P.p.s.a., nakazującej przesunięcie ostatniego dnia terminu, który wypadł w sobotę lub w dzień ustawowo wolny od pracy na następny dzień po dniach wolnych od pracy. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 oraz § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1, art. 57 § 1 i art. 47 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania opiera się o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.