II SA/Rz 686/11

Dnia 27 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. K. – zastępowanego przez pełnomocnika adwokata P. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r., znak: [...] orzekające o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego tytułem wykonawczym w wysokości 10 000 zł wraz z obowiązkiem wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia w wysokości 68,00 zł. Z powyższym postanowieniem niezgodził się P. K. – zastępowany przez pełnomocnika adwokata P. D. i skargą z dnia 18 czerwca 2011r. zaskarżył go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze tej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że jest on zasadny bowiem zaistniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, że w dniu 12 maja 2011r. zawarte zostało porozumienie pomiędzy Wójtem Gminy [...] a A. Sp. zo.o., prowadzącą działalność gospodarczą na działce nr ewid. 393/2, stanowiącej własność skarżącego. Porozumienie określa zasady dalszego użytkowania ww. działki, która zostanie utwardzona i wykorzystywana będzie jako parking dla pojazdów związanych z prowadzoną przez spółkę działalnością. Powyższe spowoduje, że działka ta nie będzie uznana za plac składowy, co w konsekwencji oznacza, że kontynuowanie postępowania egzekucyjnego uznać należy za bezprzedmiotowe. P. K. podniósł, że wykonanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny, nałożonej w maksymalnej wysokości, spowoduje, że czynność ta pociągnie za sobą znaczne dolegliwości finansowe. Podkreślił, że o wysokości grzywny nie może decydować wyłącznie sytuacja majątkowa i rodzinna zobowiązanego. Jako podstawę wniosku skarżący wskazał art. 61 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ) – zwanej dalej P.p.s.a. Wobec faktu, że przepis ten nie istnieje, bowiem § 1 nie zawiera punktów, organ uznał, że wniosek ten dotyczy wstrzymania zaskarżonego aktu przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, przed przekazaniem Sądowi skargi postanowieniem z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] maja 2011r. Zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2011r. WSA w Rzeszowie, mając na uwadze powyższe okoliczności oraz treść art. 61 § 3 P.p.s.a. wezwał pełnomocnika skarżącego o wyjaśnienie czy skarżący, podtrzymuje wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wniesiony "na podstawie art. 61 § 1 pkt 1 P.p.s.a.", a zawarty w złożonej skardze. W odpowiedzi na powyższe P. K. – zastępowany przez adwokata P. D. poinformował, że na skutek omyłki pisarskiej błędnie wskazano podstawę prawną wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia i wyjaśnił, że wniosek ten oparty został na art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. wobec powyższego wnosi o jego rozpoznanie z uwzględnieniem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a to kontynuowanie postępowania egzekucyjnego mającego na celu wykonanie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego – placu składowego zlokalizowanego na działce nr 393/2 położonej w miejscowości T., spowoduje trwałą zmianę. Powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, połączony byłby z dużym nakładem środków i mógłby nastąpić po dłuższym czasie. Wskazał, że powyższe wypełnia znamiona przesłanki opisanej w art. 61 § 3 P.ps.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. Przesłanką warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest m.in. uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia obciąża wnioskodawcę. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem "...do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. (...) Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę – por. post. NSA z 18 maja 2004r. FZ 65/04 (niepubl.)" – (patrz: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Komentarz" – Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2006 – wydanie 2 – str. 188). W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wskazał konkretnych zdarzeń czy okoliczności, które potwierdziłyby że w stosunku do niego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, zakwestionował jedynie zasadność wydanego przez organ I i II instancji postanowienia oraz zwrócił uwagę na przesłanki wskazujące w jego ocenie na bezprzedmiotowość postępowania egzekucyjnego. Odnośnie zaś nałożonego środka egzekucyjnego tj. grzywny w celu przymuszenia podniósł, że o jej wysokości nie powinna decydować tylko i wyłącznie sytuacja majątkowa i rodzinna zobowiązanego. Wskazał, że uiszczenie grzywny pociągnie za sobą "następstwo w postaci znacznych dolegliwości finansowych". W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu, w tym niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody o znacznej wartości. Nie uwiarygodnił bowiem, by wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia spowodowało bezpośrednio jakąkolwiek szkodę w jego majątku, a tym bardziej szkodę o charakterze znacznym lub trudne do odwrócenia skutki, które to okoliczności wymagają konkretnego umotywowanie przez wnioskodawcę. Skarżący poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że uiszczenie grzywny spowoduje znaczne dolegliwości finansowe. Twierdzeń tych wnioskodawca jednak w żaden sposób nie umotywował, nie wskazał też konkretnej wysokości wydatków, ani też nie odniósł ich do swojej sytuacji materialnej. Sąd zauważa, że zaskarżone postanowienie nakłada na skarżącego obowiązek uiszczenia grzywny. Skarżący może zwolnić się od obowiązku wykonania nałożonej na niego grzywny poprzez wykonanie określonego w tytule wykonawczym obowiązku tj. rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego tj. placu składowego na działce nr ewid. 393/2 położonej w T. Ponadto z treści art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17.06.1966r. (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954) wynika, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny podlegają umorzeniu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. będące podstawą do uwzględnienia wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.