II SA/Rz 688/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] oraz postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] października 2017 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. B. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2017 r. F.H.U. A. (dalej: "inwestor") wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "modernizacja istniejącego zakładu przetwarzającego odpady z tworzywa sztucznego o dodatkową linię produkcyjną". Do wniosku dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia, poświadczoną za zgodność mapę ewidencyjną obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wójt Gminy działając w oparciu o art 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405; dalej: "ustawa") w zw. z art 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.") dokonał zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. W zaświadczeniu z dnia 18 sierpnia 2017 r. Wójt Gminy stwierdził, że Gmina nie posiada uchwalonego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obejmującego teren lokalizacji przedsięwzięcia. Następnie na podstawie art 64 ust. 1 pkt 2 ustawy organ I instancji wystąpił o wydanie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia oraz ewentualnego określenia zakresu raportu dla tego przedsięwzięcia do: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyraził opinię, że zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyż: - inwestycja zlokalizowana jest w bliskim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych tj. około 65 m od strony wschodniej, - w trakcie eksploatacji będą występować oddziaływania na środowisko polegające na emisji hałasu, spalin i pyłów wynikających z ruchu pojazdów, oraz z pracy urządzeń do przewożenia nowych surowców wtórnych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie na etapach realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji. Ma przewidzieć działania mające na celu ochronę środowiska a także przedstawić rozwiązania techniczne, których zastosowanie będzie bezpieczne dla zdrowia i życia ludzi. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Wójt Gminy uwzględniając rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia stanowiącą załącznik do decyzji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W odwołaniu od powyższej decyzji J.B. reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił naruszenie: - art: 8, 9, 10 § 1 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa polegających na całkowitym zaniechaniu oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia w zakresie produkcji rur zgrzewalnych z tworzywa sztucznego, podczas gdy wniosek objęty był również takim przedsięwzięciem, - art 28 K.p.a. w zw. z art 29 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania na wniosek F.H.U. A. B. L., podczas gdy postępowanie administracyjne nie może być prowadzone w stosunku do podmiotu, który nie posiada osobowości prawnej, a stanowi tylko nazwę prowadzonej działalności gospodarczej, – art 62 ust. 1 pkt 1 ppkt a i b i art 63 ust. 1 pkt 1 ppkt d ustawy poprzez zaniechanie podjęcia przez organ czynności w celu zweryfikowania i wykonania szczegółowej analizy w kwestii hałasu w prowadzonym postępowaniu, a przede wszystkim ustalenia na podstawie materiału dowodowego odległości terenów akustycznie chronionych, jak również dokonania oceny prawidłowości przedłożonej przez wnioskodawcę analizy rozprzestrzeniania się hałasu, oraz poprzez zaniechanie czynności w celu zweryfikowania i wykonania szczegółowej analizy w kwestii skutków i wpływu na otaczające środowisko, jakie niesie ze sobą dopuszczenie do możliwości produkcji rur zgrzewalnych, ze szczególnym uwzględnieniem emitowanych do środowiska oparów i związków chemicznych podczas termicznej obróbki tworzywa sztucznego, - art 7, 77, 107 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, co do podjętego rozstrzygnięcia, brak wskazania jakie argumenty przemawiały za stwierdzeniem braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w sytuacji gdy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na powołane w odwołaniu zarzuty inwestor wskazał, że na obecnym etapie nastąpiło przekształcenie dotychczasowej formy prowadzonej działalności gospodarczej z przedsiębiorcy w spółkę kapitałową, na dowód czego przedłożył odpis z KRS, wyjaśnił również, że dotychczas prowadzone postępowanie prowadzone było z udziałem prawidłowo określonego podmiotu. Wskazał, że nigdy nie obejmował swoim wnioskiem produkcji rur zgrzewalnych. Odnosząc się do kwestii wydanej w sprawie negatywnej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wyjaśnił, że nia miała ona charakteru wiążącego, a organ przychylając się do drugiej wydane w sprawie opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyczerpująco powody przychylenia się do tego stanowiska. W toku postępowania odwoławczego organ I instancji, wezwany przez organ II instancji, wyjaśnił między innymi, że podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia była karta informacyjna, a także, że przedsięwzięcie pn.: "instalacja przetwarzania mechanicznego odpadów z tworzyw sztucznych" stanowi odrębną od aktualne rozpatrywanego przedsięwzięcia tj.; "modernizacji istniejącego zakładu przetwarzającego odpady z tworzywa sztucznego". Na podstawie informacji znanych Sądowi z urzędu ustalono, że postanowieniem z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 874/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił sprzeciw od decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W związku z tym wyjaśnił także, że nie może być rozpatrywane skumulowane oddziaływanie obydwu inwestycji, ponieważ obydwa przedsięwzięcia nie są poszczególnymi etapami jednej inwestycji lecz stanowią rozwiązania wariantowe i to inwestor zdecyduje, które przedsięwzięcie będzie realizowane. Wyjaśnienie w tym zakres złożył również inwestor w piśmie z dnia 12 lutego 2018 r. Dodatkowo organ II instancji wyzwał również wnioskodawcę o przedłożenie dodatkowych wyjaśnień i uzupełnień w zakresie wypisów z ewidencji gruntów lub innych dokumentów pozwalających ustalić strony postępowania zgodnie z obowiązującym brzmieniem art 74 ust. 3a ustawy oraz do przedłożenia kopii karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z jej wersją elektroniczną, celem wystąpienia o wydanie opinii przez organ właściwy do wydania oceny wodnoprawej. Pismem z dnia 12 marca Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wydało opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na stan zasobów wodnych i zagrożenie osiągnięcia przez nie celów środowiskowych. W oparciu o tak zebrany i uzupełniony materiał dowodowy Kolegium opisaną na wstępie decyzją utrzymało zaskrzoną decyzję w mocy. W skardze do Sądu skarżący J.B. podniósł te same zarzuty i argumenty, które zostały przez niego podniesione w odwołaniu. Z kolei organ, w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest uzasadniona. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organów administracyjnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą środowiskową. W pierwszej kolejności przytoczyć zatem należy podstawowe regulacje związane z wydawaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy ooś przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeśli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy ooś. Przedsięwzięcie objęte wnioskiem zaliczono do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 216, poz. 71), a zatem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając szereg kryteriów wymienionych w tym przepisie. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2). Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy, postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających wskazanych w nim decyzji uzgadnia właściwy organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej . Zgodnie z art. 65 ust. 3 uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień. Zgodnie z art. 65 ust. 2 na postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, przysługuje zażalenie. Oznacza to, że postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest zaskarżalne zażaleniem, a jego ocena może odbywać się – jak w niniejszej sprawie – w czasie sądowoadministracyjnej kontroli decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej bez uprzednio prowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie organ I Instancji e zakwalifikował przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to na podstawie § 3 ust. 1 pkt. 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 poz. 71), a w związku z tym prawidłowo wystąpił do organów opiniujących (Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]) z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowania przedsięwzięcia. Organ I Instancji otrzymał dwie różne opinie - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (dalej PPIS) stwierdził, że dla przedmiotowej inwestycji jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i opracowanie raportu. W takim stanie faktycznym i prawnym – tj. przy dwóch różnych opiniach wydał postanowienie, mocą którego postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednak uzasadnienie tego postanowienia polega jedynie na przepisaniu (streszczeniu) części Karty informacyjnej i opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz przytoczeniu konkluzji opinii PPIS, jednakże bez żadnej własnej refleksji czy oceny organu w tym zakresie. W szczególności organ w żaden sposób nie wyjaśnił powodów swojego rozstrzygnięcia pomimo treści opinii PPIS. Wskazać należy, że szczególnie w sytuacji gdy opinie organów opiniujących są rozbieżne, organ ma obowiązek szczegółowo wyjaśnić, dlaczego jednej z nich nie uwzględnił. W niniejszej sprawie obowiązkowi temu organ w żadnym stopniu nie sprostał- ani w postanowieniu z dnia 5kwietnia 2017 ani w decyzji z dnia 25 kwietnia 2017 r., czym naruszył art. 7, art. 77§ 1, art.80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Kluczową kwestią w kontrolowanej sprawie, która nie została wyjaśniona jest charakter planowanej inwestycji. Wniosek inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczył zamierzenia inwestycyjnego polegającego na "modernizacji istniejącego zakładu przetwarzającego odpady z tworzywa sztucznego o dodatkową linię produkcyjną". Tymczasem załączona doń Karta informacyjna dotyczyła przedsięwzięcia pod nazwą "instalacja przetwarzania mechanicznego odpadów z tworzyw sztucznych". W treści karty wyjaśniono, że planowana inwestycja będzie polegała na modernizacji dotychczasowej linii przetwarzania tworzyw sztucznych w celu zwiększenia jej maksymalnej mocy przerobowej do 12 000 Mg/rok oraz uruchomieniu dodatkowej innowacyjnej linii do produkcji regranulatu HDPE, LDPE i PP umożliwiającej produkcję rur zgrzewnych ok. 25000 Mg/rok. Łącznie produkcja po zrealizowaniu inwestycji ma wynieść 37 000 Mg/rok. Z lektury Karty nie można uzyskać informacji o technologii stosowanej w funkcjonującym już zakładzie oraz na czym ma polegać "modernizacja dotychczasowej linii przetwarzania tworzyw sztucznych w celu zwiększenia jej maksymalnej mocy przerobowej do 12 000 Mg/rok". Jedynie na stronie 7 Karty jest informacja o tym, że inwestycja obejmuje m.in. wymianę dotychczasowej kruszarki w istniejącej linii technologicznej. Jest to zdecydowanie za mało, aby zdecydować o wpływie planowanej inwestycji na środowisko w tej części. Odnośnie nowej linii produkcyjnej danych jest zdecydowanie więcej. Jednakże uważna lektura Karty pozwala na stwierdzenie, że regranulat będzie powstawał w wyniku nie tylko mechanicznego przekształcenia odpadów, ale etapem produkcji będzie też uplastycznienie rozdrobnionych odpadów za pomocą temperatury i homogenizacja materiału (np. k. 7 Karty). Tak więc wynikająca z Karty nazwa przedsięwzięcia wskazująca na tylko mechaniczne przekształcenie odpadów nie odpowiada faktycznej treści zamierzenia inwestycyjnego. Niewątpliwie planowane jest termiczne przekształcenie odpadów. Ilość odpadów przewidzianych do przetwarzania obrazuje tabela nr 1 na k. 6 Karty. Rodzajowo są to: - odpady z tworzyw sztucznych, - odpady z tłoczenia i wygładzania tworzyw sztucznych, - opakowania z tworzyw sztucznych, - tworzywa sztuczne, - odpady tworzyw i guma. Po zsumowaniu danych z kolumny "ilość przetwarzanego odpadu w ciągu roku" otrzymujemy 68 000 Mg/rok (w tym opakowania z tworzyw sztucznych 37 000 Mg/rok). Z tabeli nr 2 znajdującej się poniżej wynikają pozostałe parametry zakładu po rozbudowie. W ostatnim jej akapicie podano, że tworzywa sztuczne przewidziane od przetwarzania wynoszą ok. 37 000 Mg/rok, maksymalna moc przerobowa instalacji to ok. 6 Mg/h, zaś praca będzie odbywała się 24 h/d od poniedziałku do soboty. Moc przerobowa instalacji wyniesie więc 6 Mg/h x 24h x 313 dni (365 -52 niedziele) czyli 45 072 Mg/rok. Liczba ta jest różna od 68 000 Mg/rok odpadów przewidzianych do przetworzenia z tabeli. Procedujące w sprawie organy nie zwróciły uwagi na te rozbieżności i opisały parametry planowanego przedsięwzięcia abstrahując od powyższych danych. I tak opiniujący w sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w opinii z 1 września 2017 r. wskazuje na wyłącznie mechaniczne przetwarzanie odpadów. Co do ilości odpadów wyjaśnił, że "łączna masa odpadów poddawanych odzyskaniu wyniesie ok. 40 000 Mg/rok". Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w swojej opinii z dnia 5 września 2017 r. nie wypowiedział się co do ilości odpadów przewidzianych do przetwarzania i mechanicznej czy też termicznej ich obróbki. W postanowieniu z dnia 5 października 2017 r. Wójt Gminy działając na podstawie art. 63 ust. 2, ust. 2a, art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 3 ustawy nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Opisując rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia nie zwrócił uwagi na termiczne przekształcenie odpadów oraz wątpliwości co do ilości odpadów poddawanych odzyskaniu przyjmując, że "łączna masa odpadów poddawanych odzyskaniu wyniesie ok. 37 000 Mg rocznie (s. 5 postanowienia). Analogicznie postąpił Wójt w decyzji z 29 listopada 2017 r. – zwłaszcza w załączniku do decyzji i SKO utrzymując ją w mocy kontrolowaną decyzją. Należy podkreślić, że z Karty wynika, że proces technologiczny w planowanej inwestycji wg załącznika nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz. 21) został zakwalifikowany jako R3 (s. 10 Karty). R3 to recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania). Pozycja obejmuje również zgazowanie i pirolizę z wykorzystaniem tych składników jako odczynników chemicznych. Reasumując uzasadnione wątpliwości Sądu co do skali planowanego zamierzenia inwestycyjnego i wykorzystywanych w nich procesów technologicznych przyjętych przez organy powoduje, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony prawidłowo, z obrazą art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wydaje się po zasięgnięciu opinii nie tylko regionalnego dyrektora ochrony środowiska i Państwowego Inspektora Sanitarnego oraz organu właściwego dla oceny wodnoprawnej, o której mowa w ustawie prawo wodne (art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), ale także organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 ustawy (art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu...). Organy nie poczyniły żadnych ustaleń co do tego czy planowane przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem opisanym w pkt 3 art. 64 ust. 1 ustawy. Art. 201 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 799) brzmi następująco: 1. Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj, i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji łub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. 2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, 3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw środowiska uwzględni rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach. Na podstawie art. 201 ust. 2 w/w ustawy zostało wydane Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2014 r., poz. 1169). Z załącznika do tego Rozporządzenia pkt 5 ppkt 2a wynika, że instalacje w gospodarce odpadami do termicznego przekształcania odpadów innych niż niebezpieczne o zdolności przetwarzania ponad 3 tony na godzinę są instalacjami mogącymi powodować znaczne zanieczyszczenia poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Przez zdolność przetwarzania rozumie się zgodnie z Rozporządzeniem największą ilość określonego odpadu lub odpadów, która może być przetworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji. W niniejszej sprawie max moc przerobowa instalacji została określona na 6 Mg/h. Niewyjaśnienie powyższych kwestii świadczy o braku koniecznych ustaleń w sprawie, o czym była mowa wyżej. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. oraz art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy ustalą podmiot będący inwestorem w sprawie. Za chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 28 i art. 29 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania na wniosek F.H.U. A. S.12, , podczas gdy postępowanie administracyjne nie może być prowadzone w stosunku do podmiotu, który nie posiada osobowości prawnej, a stanowi tylko nazwę prowadzonej działalności gospodarczej. Organy identyfikowały jako stronę osobę fizyczną L. B., który żyje i jego podmiotowość jest bezsporna. Opisywanie strony będącej nazwą prowadzonej przezeń działalności gospodarczej ma tylko takie znaczenie, że wskazuje na związek konkretnej sprawy z tą działalnością, a nie na status strony – osoby fizycznej, który się nie zmienia. Wobec przekształceń tejże firmy w trybie ksh, organy odbiorą od L. B. oświadczenie czy status inwestora ma on czy też Spółka. Wobec nieustalenia prawidłowo stanu faktycznego sprawy odnoszenie się meriti do zarzutów materialnoprawnych skargi byłoby przedwczesne.