II SA/Rz 689/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Piotr Godlewski /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2025 r. nr SE.9022.7.302.2024.KSZ w przedmiocie oddalenia zarzutów - oddala skargę - II SA/Rz 689/25 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi P.S. jest postanowienie Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie (dalej: PPWIS) z 20 marca 2025 r. nr SE.9022.7.302.2024.KSZ dotyczące oddalenia zarzutów. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, PPWIS postanowieniem z 11 grudnia 2024 r. nr SE.9022.7.302.2024.KSZ nałożył na P.S. grzywnę w celu przymuszenia do zaszczepienia małoletniego dziecka - syna P.S. - urodzonego [...] grudnia 2012 r., zgodnie z tytułem wykonawczym z 6 listopada 2024 r. nr 73/2024 wystawionym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: PPIS). Zobowiązany odebrał w/w postanowienie 13 grudnia 2024 r. Odrębnymi pismami z 20 grudnia 2024 r. zobowiązany złożył zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Organ egzekucyjny pismem z 8 stycznia 2025 r. przekazał zarzuty zobowiązanego do PPIS celem przedstawienia stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z 13 lutego 2025 r. znak: PSE.966.8.197.2025.SP wierzyciel oddalił zgłoszone zarzuty. Postanowienie zostało doręczone zobowiązanemu 19 lutego 2025 r. Pismem z 24 lutego 2024 r. (nadanym 25 lutego 2025 r.) zobowiązany złożył zażalenie na postanowienie wierzyciela. PPWIS - działając na podstawie art. 18, art. 26 § 5c w zw. § 5d, art. 33 § 1 i 2, art. 34 § 2 pkt 1, § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r., poz. 2505, dalej: u.p.e.a.), art. 124 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2023 r., poz. 338, dalej: u.P.I.S.) - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. PPWIS wyjaśnił, że podstawę prawną oddalenia przez wierzyciela zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej jest art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. 1. Odnosząc się do zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów prawa - poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku wykluczenia przeciwskazań do szczepienia i wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym - organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U z 2024 r., poz. 924, dalej: u.z.z.z.), wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi być to badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed samym szczepieniem (art. 17 ust. 3 u.z.z.z.). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 u.z.z.z.). W przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej. Zgodnie z powołanymi przepisami, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Z art. 17 ust. 3 i 4 u.z.z.z. wynika, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. Przy czym, treści wskazanych przepisów nie można interpretować w taki sposób, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwskazań są przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. Z dokumentacji medycznej załączonej do akt sprawy wynika, iż zobowiązany stawił się z synem na lekarskie badanie kwalifikacyjne, na którym lekarz stwierdził brak przeciwwskazań do przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych. W aktach sprawy nie znajduje się również dokumentacja lekarska wskazująca na długotrwałe odroczenie obowiązkowego szczepienia ochronnego u syna zobowiązanego; 2. Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności szczepień (art. 33 § 2 pkt 6c u.p.e.a.) - organ odwoławczy wyjaśnił, iż przez wymagalność rozumie się taki stan faktyczny, w którym upłynął czas na dobrowolne wykonanie obowiązku, a jego wierzyciel ma prawo podjąć czynności zmierzające do jego wyegzekwowania. Obowiązek rodziców poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom jest obowiązkiem prawnym, od którego uwolnić mogą jedynie konkretne przeciwwskazania lekarskie do szczepienia dziecka. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.z., osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane, na zasadach w niej określonych, do poddawania się szczepieniom ochronnym. W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych, odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków o których mowa w ust. 1 ponosi osoba która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2024 r., poz. 581, dalej: u.p.p.) - art. 5 ust. 2 u.z.z.z. Obowiązkiem lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną jest powiadomienie osoby obowiązanej do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym lub osoby sprawującej prawną pieczę nad osobą małoletnią o obowiązku poddania się tym szczepieniom, a także poinformowanie o szczepieniach zalecanych (art. 17 ust. 9 u.z.z.z.). Schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 2077). Jednym z elementów obowiązkowych szczepień ochronnych jest lekarskie badanie kwalifikacyjne, które ma za zadanie wykluczyć istnienie przeciwwskazań do jego wykonania (art. 17 ust. 2 u.z.z.z.). W przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.z.). Lekarz przeprowadzający tą konsultację odnotowuje jej wynik w dokumentacji medycznej pacjenta, w karcie uodpornienia i w książeczce szczepień, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej. Z powyższych uregulowań jednoznacznie wynika, że obowiązek szczepień jest uregulowany prawnie i ma ścisły związek z zapobieganiem szerzeniu się chorób zakaźnych u osób przebywających na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Profilaktyka przed chorobami epidemicznymi jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych. Z akt sprawy wynika, iż ojciec P.S., choć stawił się z synem na wizytę lekarską celem kwalifikacji dziecka do szczepienia, to nie wyraził zgody na szczepienie, mimo iż lekarz nie stwierdził przeciwwskazań do szczepienia. Samo stawienie się na badanie kwalifikacyjne nie świadczy o zrealizowaniu ustawowego obowiązku poddania się szczepieniu. Ponadto zobowiązany nie przedstawił żadnego zaświadczenia o długotrwałym odroczeniu szczepień u syna; 3. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 u.p.e.a poprzez przystąpienie do egzekucji, podczas gdy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a wobec niewłaściwie podanej przez wierzyciela podstawy prawnej obowiązku o charakterze niepieniężnym, co skutkowało pominięciem art. 17 ust. 2 i 4 u.z.z.z. oraz wskutek niewskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji, organ odwoławczy wyjaśnił, że w obowiązującym stanie prawnym zarzut ten nie jest przewidziany w katalogu podstaw zarzutów określonych w art. 33 § 2 u.p.e.a, co prawidłowo pokreślił wierzyciel. PPWIS wskazał, że tytuł wykonawczy będący podstawą wszczęcia egzekucji w niniejszej sprawie został wystawiony wg wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 19 marca 2024 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej. W tytule tym wypełniono wszystkie niezbędne pola, w tym także podstawę prawną egzekucji oraz podstawę prawną obowiązku objętego tytułem, tj. art. 5 ust. 1 pkt b i ust. 2, art. 17 u.z.z.z., a także § 2 i 3 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077). Odnosząc się do naruszenia art. 104 § 2 zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak merytorycznego odniesienia się organu co do zarzutów, a ograniczenie rozpoznania jedynie do wskazania w uzasadnieniu postanowienia przepisów dotyczących obowiązkowych szczepień ochronnych, PPWIS wyjaśnił, iż w postanowieniu z 13 lutego 2025 r. wierzyciel zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Wierzyciel dokonał analizy stanu faktycznego i odniósł się do właściwych, obowiązujących przepisów prawnych. PPWIS wskazał również, że nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez zobowiązanego zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ograniczenie rozpoznania zarzutów do wybiórczego wskazania poszczególnych przepisów dotyczących szczepień ochronnych, podczas gdy zarzuty zostały przez skarżącego uzasadnione poprzez wskazanie błędów wierzyciela. W postanowieniu z 13 lutego 2025 r. wierzyciel zawarł obszerne uzasadnienie faktyczne oraz odniósł się do wszelkich zarzutów podnoszonych przez zobowiązanego zarówno w części odnoszącej się do braku wymagalności obowiązku, jego określenia niezgodnie z treścią obowiązku, a także podania niewłaściwej podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. Zgodnie z art. 17 ust. 2 i 3 u.z.z.z., wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego, a obowiązkowego szczepienia ochronnego nie można przeprowadzić, jeżeli między lekarskim badaniem kwalifikacyjnym przeprowadzonym w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia a tym szczepieniem upłynęło 24 godziny od daty i godziny wskazanej w zaświadczeniu o przeprowadzeniu badania kwalifikacyjnego. Powyższe oznacza, że obowiązek poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu obejmuje nie tylko obowiązek poddania się samemu aktowi podania szczepionki, ale także wszystkim innym czynnościom, które prowadzą do realizacji obowiązku zaszczepienia, w tym badaniom kwalifikacyjnym. Badania kwalifikacyjne są nierozerwalnie związane z realizacją obowiązku szczepienia. Przepisy prawa – u.p.p. nie przewidują zwolnienia z przeprowadzenia badania kwalifikacyjnego przed wykonaniem czynności szczepienia. Przepisy art. 15 i art. 16 u.p.p. wyraźnie stanowią, że odmowa wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych jest możliwa tylko wtedy, jeżeli przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej. Natomiast ustawa nakładająca obowiązek poddania się określonym w rozporządzeniu szczepieniom ochronnym nie przewiduje możliwości odmowy poddania się takim szczepieniom, obejmującym także badania kwalifikacyjne. Powodem odstąpienia od obowiązkowego szczepienia ochronnego mogą być wyniki badania kwalifikacyjnego, bądź przekroczenie terminu szczepienia ustalonego przez lekarza podczas takiego badania (art. 17 ust. 2 i 3 u.p.p.). Obowiązkowe szczepienia ochronne są wykonywane zgodnie ze schematem wskazanym w Charakterystyce Produktu Leczniczego szczepionki którą jest wykonywane szczepienie ochronne, po przeprowadzonym przez lekarza badaniu kwalifikacyjnym przeprowadzonym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania szczepienia. Schematy obowiązkowych szczepień ochronnych dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 33 § 2 u.p.e.a. w administracji PPWIS poinformował, iż obowiązek poddania małoletniego P.S. obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika wprost z u.z.z.z. Ustawa ta określa wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres. Oznacza to, że wynikający z przepisów obowiązek poddana dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny. Wykonanie tego obowiązku z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym. Ponadto, co już zostało wyjaśnione powyżej, wierzyciel sporządził tytuł wykonawczy w oparciu o obowiązujące przepisy prawne, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1b i ust. 2, art. 17 u.z.z.z., a także § 2 i 3 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 2077), a także ściśle określił treść obowiązku o charakterze niepieniężnym stosowanego w egzekucji administracyjnej. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 124 § 2 w zw. z art. 7, 8 § 1 i 12 u.p.e.a. z uwagi na fakt, że wierzyciel w sposób wyczerpujący i zarazem poprawny wyjaśnił stan faktyczny oraz ocenił zebrane dowody. Wyniki ustaleń przedstawił w uzasadnieniu wydanego postanowienia, odnosząc się do kwestii charakteru szczepień ochronnych. W postanowieniu prawidłowo wskazano i zinterpretowano przepisy prawa, z których wynika wymagalność obowiązku podania dziecku szczepionek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienie PPWIS z 20 marca 2025 r. P.S. zarzucił: 1. naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej wymagalności obowiązku, 2. brak wymagalności obowiązku z uwagi na jego długoterminowe odroczenie, 3. na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia o którym mowa w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 § 3e u.p.e.a. w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu, a to z uwagi na brak zamieszczenia nr PESEL zobowiązanego w treści upomnienia, 4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, tj. uznanie przez organ, że skarżący nie wykonał obowiązku, podczas gdy obowiązek nie może być uznany za wymagalny z uwagi na brak określenia wymagalności obowiązku przez lekarza POZ, brak indywidualnego kalendarza szczepień, brak kwalifikacji do obowiązkowych szczepień ochronnych, brak wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia. Ponadto brak jest w aktach sprawy zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, które potwierdzałoby, że dziecko zostało zakwalifikowane do obowiązkowych szczepień ochronnych, 5. naruszenie art. 7, 7a, 77 i 81a k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 2 u.p.e.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego, 6. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień, a strona podejmuje kroki w celu wykonania obowiązku. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę PPWIS wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem skargi jest wydane na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. postanowienie PPWIS w przedmiocie oddalenia zarzutów strony skarżącej (zobowiązanej w postępowaniu egzekucyjnym) złożonych w postępowaniu egzekucyjnym zmierzającym do wyegzekwowania obowiązku o charakterze niepieniężnym, a polegającego na poddaniu dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Stosownie do art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego wg ustalonego wzoru (art. 26 § 1 u.p.e.a.). Wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym, wszczyna postępowanie egzekucyjne z urzędu poprzez podpisanie albo opatrzenie pieczęcią o której mowa w art. 26e § 1 pkt 4 albo 5 wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego (art. 26 § 2 u.p.e.a.). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje zasadniczo z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzut określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie (art. 33 § 4 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a., b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl natomiast § 2 u.p.e.a., wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają m.in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym - art. 1a pkt 13 u.p.e.a. Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 2 tej ustawy, uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 tej ustawy jest m.in. dla obowiązków wynikających z orzeczeń sądów lub innych organów albo bezpośrednio z przepisów prawa - organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności - podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku. W celu realizacji zadań profilaktycznych przed chorobami epidemicznymi nałożonych na władze publiczne na mocy art. 68 ust. 4 Konstytucji RP, w art. 5 u.z.z.z. wprowadzono powszechne obowiązki w zakresie zapobiegania i zwalczania zakażeń lub chorób zakaźnych. Stosownie do brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.z., osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 u.z.z.z. jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Zatem obowiązkiem podlegającym egzekucji jest wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 u.z.z. obowiązek poddania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym. Zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, jak też osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 20 u.p.e.a.). W sprawach dotyczących szczepień małoletnich dzieci jest rodzic dziecka, co do którego istnieje ustawowy obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym, który wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z. W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków o których mowa w ust. 1, zgodnie z art. 5 ust. 2 u.z.z.z., ponosi osoba która sprawuje pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.p. Konkretyzacja omawianego obowiązku nastąpiła w przepisach u.z.z.z. zamieszczonych w rozdziale 4 - poświęconym szczepieniom ochronnym. Z art. 17 ust. 2 u.z.z.z. wynika, że wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem (art. 17 ust. 3 u.z.z.z.). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 u.z.z.z.). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.z.). Wykładnia zacytowanych wyżej regulacji prowadzi do konkluzji, że obowiązek rodziców poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest obowiązkiem prawnym, od którego uwolnić mogą jedynie konkretne przeciwwskazania lekarskie do szczepienia dziecka. Zatem tylko w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Realizacja tego obowiązku obciąża zobowiązanego lub osobę odpowiedzialną za wykonanie go przez zobowiązanego. Urodzenie żywego dziecka nakłada na osobę wystawiającą zaświadczenie o żywym urodzeniu, obowiązek założenia karty uodpornienia oraz książeczki szczepień dziecka (art. 17 ust. 7 u.z.z.z.) Natomiast do obowiązków lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną należy powiadomienie osoby obowiązanej do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym lub osoby sprawującej pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną albo opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.p., o obowiązku poddania się tym szczepieniom, a także poinformowanie o szczepieniach zalecanych (art. 17 ust. 9 u.z.z.z.). Wydane na podstawie delegacji ustawowej (art. 17 ust. 10 u.z.z.z.) rozporządzenie w sprawie szczepień ochronnych określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. Rozporządzenie określa ponadto ramy wiekowe wymagalności poszczególnych szczepień. Zgodnie z § 3 ust. 1 w zw. z § 2 rozporządzenia, następujące grupy osób są obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek: 1) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 15. roku życia - szczepieniom przeciw gruźlicy, 2) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) błonicy, b) krztuścowi, c) tężcowi, 3) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 5. roku życia - szczepieniom przeciw: a) inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b, b) inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, 4) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), 5) dzieci i młodzież od ukończenia 12. miesiąca życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) odrze, b) nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), c) różyczce, 6) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 32. tygodnia życia - szczepieniom przeciw zakażeniom powodowanym przez rotawirusy, 7) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. W załączniku nr 1 do tego rozporządzenia zamieszczono ponadto szczegółowy schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży. Ponadto na podstawie art. 17 ust. 11 u.z.z. GIS ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 oraz art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. Jak wynika z powyższego załącznika, a także z komunikatu GIS na 2023 r. oraz na 2024 r., w 1 dobie życia dziecka należy wykonać szczepienie przeciwko gruźlicy i wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (I dawka), w 2 miesiącu życia należy podać II dawkę szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, I dawkę szczepienia przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, I dawkę szczepienia przeciwko inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae typu b, I dawkę szczepienia przeciwko inwazyjnemu zakażeniu Streptococcus pneumoniae, w 4 miesiącu życia należy podać II dawkę szczepienia przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, I dawkę szczepienia przeciwko poliomyelitis, II dawkę szczepienia przeciwko inwazyjnemu zakażeniu Streptococcus pneumoniae, w 6 miesiącu życia należy podać III dawkę szczepienia przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, II dawkę szczepienia przeciwko poliomyelitis, w 7 miesiącu życia należy podać III dawkę szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, w 13-15 miesiącu życia należy wykonać szczepienie przeciwko odrze, śwince i różyczce oraz III dawkę szczepienia przeciwko inwazyjnemu zakażeniu Streptococcus pneumoniae, w 16-18 miesiącu życia należy podać III dawkę szczepienia przeciwko poliomyelitis oraz IV dawkę szczepienia przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi. Sąd wyjaśnia, że obowiązek szczepień małoletniego wynika z ustawowych regulacji, a więc z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, natomiast jedynie jego realizacja odbywa się według ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z 2023 r. w sprawie szczepień ochronnych, które zawiera schemat szczepień dzieci uzależniony od ich wieku, w tym załącznika nr 1. Komunikat stanowi doprecyzowanie i powtórzenia treści załącznika nr 1. W analizowanej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w sposób odpowiadający zacytowanym wyżej regulacjom. W rozpoznawanej sprawie podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień ochronnych małoletnich (wierzycielem) pozostaje PPIS, co wynika z art. 2, art. 5 pkt 3, art. 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 u.P.I.S. Wierzyciel wystosował do zobowiązanego upomnienie opatrzone datą 9 października 2024 r. nr PSE.966.4.1.126.2.2024.SP, zawierające wezwanie do wykonania obowiązków poddania obowiązkowym szczepieniom małoletniego syna P.S. Upomnienie zostało skierowane na prawidłowy adres, którym strona zobowiązana posługiwała się w toku postępowania administracyjnego. Treść awersu i rewersu koperty (k. 3 akt administracyjnych sprawy) wskazuje, że przesyłka zawierająca upomnienie została doręczona prawidłowo adresatowi w dniu 17 października 2025 r. z zastosowaniem instytucji doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 43 k.p.a. Przesyłkę odebrał dorosły domownik – J.S. Pozbawione podstaw - w świetle ustalonego stanu faktycznego przyjętego za miarodajny przez Sąd - jest twierdzenie, że stronie skarżącej nie doręczono uprzednio upomnienia (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.), o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Skuteczności doręczenia upomnienia nie przekreśla brak wskazania w jego treści numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) strony zobowiązanej (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu). Brak ten nie był bowiem brakiem istotnym, gdyż z jednej strony tego rodzaju element formalny upomnienia ma charakter fakultatywny (podaje się "znany wierzycielowi" numer PESEL zobowiązanej), z drugiej zaś brak ten może zostać uznany za istotny tylko wtedy, jeżeli doprowadził do błędnej identyfikacji zobowiązanego, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca (por. wyrok NSA z 23 września 2025 r. II GSK 768/25, dostępny na stronie CBOSA). Sąd stoi na stanowisku opartym na wykładni semantycznej ww. przepisu, potwierdzonej linią orzeczniczą NSA, iż brak numeru PESEL w upomnieniu doręczonym skarżącej nie może przekreślać skuteczności tego dokumentu, tym bardziej, że osobą zobowiązaną jest skarżąca, a nie jej dziecko które podlega obowiązkowi szczepień ochronnych zgodnie z ustawą o zwalczaniu chorób zakaźnych (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2024 r. II GSK 1305/24). Zarówno treść upomnienia jak i treść tytułu wykonawczego są dostatecznie precyzyjne, aby bez trudu zidentyfikować podmioty zobowiązane do realizacji obowiązku publicznoprawnego, a wobec jego niewykonania kontynuować postępowanie egzekucyjne. Tytuł wykonawczy nr 73/2024 wystawiony przez PPIS 6 listopada 2024 r. został złożony do PPWIS 13 listopada 2024 r. wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej oraz zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Odpis tytułu wykonawczego wraz z postanowieniem PPWIS z 11 grudnia 2024 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia został doręczony stronie skarżącej (zobowiązanemu) 13 grudnia 2024 r. Zachowując 7 – dniowy termin, stosownie do pouczenia zwartego w treści tytułu wykonawczego, zobowiązany wniósł do wierzyciela zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, korzystając w tym zakresie z uprawnień wynikających z art. 33 § 1 u.p.e.a. i formułując w pkt 1 pisma z 20 grudnia 2024 r. zarzut braku wymagalności obowiązku szczepień. W podstawie prawnej tego zarzutu powołano art. 33 § 2 pkt 6 lit. a) u.p.e.a. Organ egzekucyjny pismem z 8 stycznia 2025 r. nr SE.9022.7.302.2024.KSZ przekazał - stosownie do art. 34 u.p.e.a. - zgłoszone zarzuty wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska. Oddalając zarzuty, postanowieniem z 13 lutego 2025 r. wydanym na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., organ I instancji oraz utrzymując je w mocy zaskarżonym postanowieniem organ II instancji nie naruszyły przepisów powołanych w zarzutach skargi ani innych przepisów, których naruszenie Sąd zobligowany jest uwzględnić z urzędu. W świetle powyższych regulacji u.p.e.a., za zgodne z prawem uznać należało zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie PPIS oddalające zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko skarżącemu w związku z uchylaniem się od obowiązku poddania małoletniego syna obowiązkowym szczepieniom ochronnym jako nieuzasadnione. Z obowiązujących w chwili wydania zaskarżonego postanowienia przepisów prawa wynikał obowiązek poddania syna skarżącego szczepieniom ochronnym wskazanym w tytule wykonawczym, a stronę skarżącą obowiązywały terminy wykonania tych szczepień wynikające z aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczepień ochronnych i ogłaszanych corocznie Programów Szczepień Ochronnych. Z dokumentacji dostępnej organowi i Sądowi wynika, że syn skarżącego, urodzony [...] grudnia 2012 r., w dniu wystawienia tytułu wykonawczego był zobowiązany do przyjęcia szczepienia przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (III dawka szczepienia podstawowego), błonicy, tężcowi, krztuścowi (III, IV dawka szczepienia podstawowa, I dawka szczepienia przypominająca), poliomyelitis (II, III dawka podstawowa, dawka przypominająca) oraz odrze, śwince i różyczce (szczepienie podstawowe i przypominające). W wystawionym 6 listopada 2024 r. tytule wykonawczym wskazano na brakujące szczepienia ochronne u dziecka. W podstawie prawnej wskazano art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 u.z.z. oraz § 2 i 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie szczepień ochronnych. Z akt kontrolowanej sprawy wynika, że - pomimo upływu terminu podania poszczególnych dawek szczepionek określonych w rozporządzeniu w sprawie szczepień ochronnych oraz komunikacie GIS – skarżący nie poddał małoletniego syna wskazanym obowiązkowym szczepieniom ochronnym mimo wystosowanego upomnienia wzywającego do dobrowolnego wykonania obowiązku szczepień. Powyższe ustalenia świadczą o tym, że strona skarżąca uchylała się od obowiązku poddania dziecka szczepieniom, pomimo wezwania ze strony inspekcji sanitarnej, jak też po otrzymaniu upomnienia w tej sprawie. W rezultacie za niezasadne należało uznać zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania wymagalności obowiązku zaszczepienia małoletniego. Strona skarżąca nieskutecznie usiłowała zakwestionować w skardze błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez uznanie, że obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym nie został wykonany, bowiem był niewymagalny z uwagi na brak "określenia jego wymagalności przez lekarza POZ". W aktach administracyjnych sprawy zalega wydruk z historii zdrowia i choroby pacjenta – P.S. z 30 października 2024 r., w którym lekarz specjalista medycyny rodzinnej A.K. stwierdziła brak przeciwskazań do wykonania szczepienia małoletniej syna strony skarżącej oraz zakwalifikowała dziecko do szczepienia z zgodnie z IKSz - Tetraxim, WZWB, MMR po uprzednim wykonaniu przedmiotowego badania rozszerzonego. Badania lekarskie są częścią procedury szczepienia ochronnego, będącego obowiązkiem prawnym, od którego uwolnić mogą jedynie konkretne przeciwwskazania lekarskie do szczepienia. W rozpatrywanej sprawie lekarz kwalifikujący małoletniego syna do profilaktycznych szczepień ochronnych takich przeciwwskazań nie stwierdził. Nieuzasadnione okazały się również zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów art. 7, art. 7a, art. 77, art. 80, art. 81a i art. 124 k.p.a. Stan faktyczny sprawy został właściwie udokumentowany i pozwalał na ustalenie pełnego obrazu rzeczywistości wymagającej prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez organy służb sanitarnych. Natomiast przepisy prawa poddane konkretyzacji są na tyle czytelne, że nie stwarzały podstaw, by używać w ramach wykładni zabiegów z płaszczyzny rekonstrukcji normy prawnej korzystnych z punktu widzenia podmiotu obciążonego obowiązkiem szczepień. Wyniki swoich ustaleń organy przedstawiły w uzasadnieniach które odpowiadały wymogom k.p.a. i odnosiły się do kwestii podnoszonych przez skarżącego, w szczególności do wymagalności obowiązku poddania dziecka szczepieniom. Wbrew temu, co usiłuje wykazać skarżący w skardze, brak było wątpliwości interpretacyjnych, a tym samym zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. okazał się nietrafny. Brak jest również po stronie organu obowiązku odbierania od osoby zobowiązanej oświadczenia o odmowie poddania się obowiązkowym szczepieniom. Z dokumentacji medycznej - Historia zdrowia i choroby małoletniego syna skarżącego w zakresie wizyty w dniu 30 października 2024 r. - wynika również, że pomimo poinformowania obecnej w trakcie badania matki małoletniego syna o braku bezwzględnych przeciwskazań do wykonania szczepienia i zakwalifikowania dziecka do szczepienia, dziecko nie zostało poddane szczepieniom. Lekarz przeprowadzający badania odnotował w karcie wizyty lekarskiej, że obecna podczas badania "Mama wyszła z przychodni nie szczepiąc dziecka" - nie uczyniła zadość temu obowiązkowi przed upływem 24 godzin od daty i godziny badania (art. 17 ust. 3 u.z.z.), odmawiając tym samym poddania dziecka szczepieniu. Zatem mający przymiot wymagalności ustawowy obowiązek przeprowadzenia szczepień ochronnych nie został przez stronę skarżącą wykonany w wymaganym terminie. W okolicznościach stanu faktycznego zostały spełnione warunki aktualizacji obowiązku szczepień obowiązkowych. Treść art. 17 ust. 2 u.z.z.z., jak również przepisy pozostające z nim w bezpośrednim związku zostały przytoczone w uzasadnieniu postanowienia i zdaniem Sądu zostały one w sposób prawidłowy zinterpretowane i zastosowane. Zatem, trzeba zaakceptować konstatacje organu co do tego, że brak przeciwskazań do szczepień musiał skutkować dalszym prowadzeniem postępowania egzekucyjnego, a zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym jako niezasadne podlegały oddaleniu. Wynikający z przepisów obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny. Końcowo Sąd wyjaśnia, że profilaktyka szerzenia się chorób zakaźnych jest konstytucyjnym obowiązkiem władz krajowych. Taką tezę można wywodzić z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, z którego wynika, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego "(...) zdrowia (...). Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw". Taką ustawą jest u.z.z., nakładająca na obywatela obowiązek realizacji szczepień ochronnych. Zgodnie natomiast z art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, każdy ma prawo do ochrony zdrowia, a władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (art. 68 ust. 3 Konstytucji RP). Zgodnie art. 68 ust. 4 Konstytucji RP, władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, w tym zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Działania te skupiają się na właściwej regulacji prawnej szczepień ochronnych, działalności oświatowo-zdrowotnej, egzekwowaniu obowiązku poddawania się szczepieniom w odniesieniu do tych szczepień ochronnych które są szczepieniami obowiązkowymi, zapewnieniu bezpieczeństwa szczepień ochronnych. Ponadto także art. 8 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności dopuszcza ingerencję władzy publicznej w życie prywatne i rodzinne jednostki w przypadkach przewidzianych ustawą, z uwagi na ochronę zdrowia innych osób. Z powyższego wynika zatem, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym realizuje wskazywane wyżej powinności państwa względem jednostki oraz ogółu społeczeństwa. Obowiązek ten wpisuje się również w obowiązki rodziców sprawujących /wykonujących władzę rodzicielską względem dziecka z uwzględnieniem zarówno jego dobra, jak i interesu społecznego. W realiach demokratycznego państwa prawnego tak dobro dziecka jak i interes społeczny jednoznacznie wymagają, aby rodzice dziecka korzystali z osiągnięć współczesnej medycyny w sposób wolny od ideologicznych uprzedzeń i dobrowolnie poddawali dziecko szczepieniom ochronnym, m.in. po to, by uniknąć stosowania przez organy państwa przymusu dla wykonania tego obowiązku nakazanego w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.z. i równocześnie, by chronić prawa dziecka, których ochronę zapewnia Rzeczpospolita Polska, o czym stanowi art. 72 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 12 lipca 2017 r. II GSK 3542/15). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.; w myśl tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi z kolei art. 120 P.p.s.a.