II SA/Rz 69/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik SO (del.) Ewa Partyka /spr./ Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Z. Dz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...] II SA/Rz 69/10 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [..]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.utrzymało w mocy własną decyzję z d[...]r. nr [...]odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego na działce nr 612/1, 614/1 i 615/1 położonych w K. przy ul. M. 6, wydanej dla F.-M. Domy Towarowe sp. z o. o. w R., wraz z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych na działce nr 615/1. W podstawie prawnej organ powołał art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 157 §3 w zw. z art. 28 kpa. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ostateczną decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego na działce nr 612/1, 614/1 i 615/1 położonych w K. przy ul. M. 6, wydanej dla F-M Domy Towarowe Sp. z o. o., wraz z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych na działce nr 615/1. W dniu 26 sierpnia 2009r. Z.D. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności tej decyzji Prezydenta. Jej zdaniem organ bezprawnie pominął ją jako stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy, stwierdzając brak oddziaływania projektowanego budynku na jej nieruchomość. Wskazała, że jest właścicielką działki nr 611/4 graniczącej z działką nr 614/2 oznaczoną w ewidencji gruntów jako droga, do której przylega do samej granicy część jej budynku o funkcji mieszkalnej. Podała, że działka nr 614/2 to wewnętrzna droga inwestora i jest ona niezbędnym elementem inwestycji nie tylko na etapie budowy, ale także na etapie funkcjonowania obiektu. Ponadto na tej działce zaprojektowano kabel elektryczny, oświetlenie oraz kanalizację, które są składnikiem inwestycji. Jej zdaniem decyzja Prezydenta Miasta K. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ ten został wprowadzony w błąd przez inwestora, który nie zamierza budować budynku lecz dąży do stworzenia jednego obiektu wraz z obiektem, który już funkcjonuje i przez połączenie powstanie obiekt wielkopowierzchniowy, dla którego realizacji wymagany jest plan zagospodarowania przestrzennego, a dla tego obszaru nie został on uchwalony. Wskazała też, że decyzja została podpisana z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Z.K. - Zastępcę Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury, a decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została podpisana z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Z.K. - Kierownika Biura Architektury, co powoduje w ocenie składającej odwołanie wątpliwości w zakresie właściwości rzeczowej organu, który ją wydał. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r., znak: [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r., znak: [...]. Organ wskazał, że Z.D. nie posiada interesu prawnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia[...]., w związku z czym nie może skutecznie domagać się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wnioskiem z dnia[...]. Z.D. zwróciła się do Kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji Kolegium jako wydanej z naruszeniem prawa oraz wszczęcie postępowania stosownie do jej wniosku z dnia 26 sierpnia 2009r. Wskazała, że Kolegium milczeniem pominęło okoliczność, że na działce nr 614/2 pełniącej również funkcję parkingową, zaprojektowana została kanalizacja sanitarna oraz oświetlenie, które stanowi niezbędny element inwestycji, nie tylko na etapie budowy, ale także na etapie funkcjonowania obiektu i z tych chociażby powodów jest ona stroną postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa. W jej ocenie funkcjonowanie obiektu handlowego wielkopowierzchniowego bez drogi wewnętrznej i parkingu nie jest możliwe, bo stanowią one niezbędny element infrastruktury realizowanego obiektu i wydzielenie geodezyjne drogi wraz z parkingiem jako odrębnej nieruchomości nie ma znaczenia prawnego dla ustalenia stron postępowania dla potrzeb postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy czy też pozwolenia na budowę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy stwierdziło, że wniosek Z.D. nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach decyzji wyjaśniło, że stosownie do art. 28 kpa stroną postępowania jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony jest to czy legitymuje się ona interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który żąda czynności organu lub którego dotyczy postępowanie. Z kolei interes prawny jest oparty na prawie lub chroniony przez prawo, interes ten opiera sie na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują, przepisy prawa materialnego. Pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Od interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym dana osoba wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednakże tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, stanowiącymi podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Kolegium wskazało, że w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy stronami są właściciele bądź użytkownicy wieczyści działki objętej wnioskiem o ustalenie takich warunków, jak też właściciele bądź użytkownicy wieczyści działek graniczących z działką objętą wnioskiem, o ile postępowanie to dotyczy prawem chronionych interesów tych osób. Właściciel czy też użytkownik wieczysty działki, na której zaplanowano inwestycję jest zawsze stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ale już właściciel czy użytkownik wieczysty działki graniczącej z działką objętą planowaną inwestycją, stroną tego postępowania jest wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy dotyczy prawnych interesów tej osoby, a więc istnieje konkretny przepis prawa materialnego, którego "złamanie" narusza uprawnienia właściciela czy użytkownika wieczystego działki graniczącej z działką objętą inwestycją. Z kolei stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem decyzji, lecz także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium podało, że osoba, która nie była stroną postępowania zwykłego, aby skutecznie domagać się wszczęcia postępowania nadzorczego powinna wskazać konkretny przepis prawa materialnego, którego złamanie przez inwestora narusza jej uprawnienia. Jedynie wtedy można mówić o posiadaniu interesu prawnego we wszczęciu postępowania, którego celem będzie wykazanie, że powołany przepis rzeczywiście został przy wydawaniu decyzji naruszony stosownie do art. 156 § 1 Kpa. Według SKO w rozpoznawanej sprawie Z.D. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z[...] . o ustaleniu warunków zabudowy, lecz nie wykazała, że decyzja ta ma jakikolwiek wpływ na nieruchomość będącą jej współwłasnością, czy też że nastąpiło pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości i czy ma to związek z wykonaniem decyzji. Jej zarzuty sprowadzały się do wykazania wadliwości decyzji bez podania, iż wady te mogą przyczynić się do wystąpienia niekorzystnego oddziaływania na nieruchomość stanowiącą jej współwłasność. Kolegium podało, że na podstawie podanych we wniosku zarzutów, nie można uznać, że skarżącej przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. W skardze na tą decyzję Z.D. wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą i stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...]. Wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - przepisów kpa, a to: art. 28, art. 156 § 1 pkt 1 i 2, art. 155 przez błędne przyjęcie, że nie zaistniała przesłanka do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta K. z dnia [...]r. nr [...], - art. 10, art. 7, art. 77, art. 107 § 3 kpa gdyż uzasadnienie decyzji nie zawiera elementów wymienionych w tym przepisie, a w szczególności uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz nie podano z jakich przyczyn skarżąca nie została uznana za stronę postępowania. Nie zawiera też odpowiedzi na zarzuty odwołania oraz to, że uniemożliwiono jej zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy, - przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi Z.D. podała, że organ rozpoznając jej odwołanie zupełnie pominął kwestię tego, że projektowana inwestycja ma charakter budynku handlowego wielkopowierzchniowego bo jest rozbudową istniejącego centrum handlowego, a skupił się na badaniu jej przymiotu strony postępowania. Wyjaśniła, że jest właścicielką działki nr 611/4 graniczącej z działką nr 614/2 oznaczoną w ewidencji gruntów jako droga i to do tej drogi przylega do samej granicy część jej budynku o funkcji mieszkalnej. Podała, że w ścianie jej budynku od strony projekotwanego obiektu nie ma okien, ale znajdują się one na ścianach bocznych od strony zachodniej i wschodniej w odległości około 1 m od granicy z działką nr 614/2. Pod ścianą jej domu, w bezpośrednim sąsiedztwie jedynych okien został postawiony kontener na śmieci, składowane są materiały budowlane, palety, parkują samochody i sprzęt budowlany. Wskazała, iż została pominięta jako strona postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, gdzie stwierdzono brak oddziaływania projektownego obietku na jej nieruchomość. Jest to dla niej niezrozumiałe bowiem kilka lat wcześniej przy ustalaniu warunków zabudowy istniejącego (rozbudowywanego) centrum handlowego organ takie oddziaływanie widział. Skarżąca wskazała, że przymiot strony postępowania mają właściciele, użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja. Tymczasem Kolegium wyraża zupełnie odmienny pogląd i uzależnia przymiot strony od występowania interesu prawnego takiej osoby. W jej ocenie działka nr 614/2 jest drogą wewnętrzną inwestora i jest niezbędnym elementem inwestycji nie tylko na etapie budowy lecz również na etapie funkcjonowania obiektu, zawiązanym z zaopatrzeniem i ruchem. Droga wewnętrzna w rzeczywistości pełni funkcję drogi publicznej a jest zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie ścian i okien budynku skarżącej. Drogą tą poruszają się i będą się poruszać nie tylko samochody osobowe ale też tiry dowożące zaopatrzenie do realizowanego kompleksu handlowego. W związku z czym nie sposób w tym domu normalnie mieszkać, odpoczywać i uczyć się bo budynek jest narażony na drgania i pękanie ścian, wydzielanie spalin, huk i hałas. Na poparcie swoich twierdzeń załączyła 6 zdjęć. Skarżąca podniosła, że organy otoczyły szczególną opieką realizację inwestycji i doprowadziły do naruszenia prawa bo powstanie tego obiektu koliduje z funkcją mieszkalną jej nieruchomości. W obrębie drogi /na działce nr 614/2/ zaprojektowano kabel elektryczny YAKY 4x120 mm², oświetlenie i kanalizację, dlatego skarżąca uważa, że powinna być stroną postępowania zgodnie z art. 28 kpa i to nie tylko z tytułu sąsiedztwa. Zarzuciła też, że decyzja Prezydenta Miasta K. została wydana z rażącym naruszeniem prawa bowiem połączenie powierzchni handlowej istniejącego od 3 lat obiektu z powierzchnia projektowanego nowego obiektu handlowego stanowiącego dobudowę do już istniejącego jej zdaniem zmierza do powstania obiektu wielkopowierzchniowego. Tymczasem dla realizacji takiego obiektu wymagany jest plan zagospodarowania przestrzennego, który dla tego terenu nie został uchwalony. Jej zdaniem organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy. Skarżąca powołała wyrok NSA z dnia 13.12.2007r. sygn. akt II OSK 1699/06 LEX nr 451667, w którym wyrażono pogląd, że w przypadku rozbudowy istniejącego obiektu handlowego przyjąć należy do analizy łączną powierzchnię sprzedaży całego obiektu po planowanej rozbudowie. W związku z tym nie ma podstawy do wyłączenia już istniejącej części obiektu w przypadku rozbudowy gdy po realizacji cały obiekt będzie miał powierzchnię powyżej 2000m² co wymaga określenia w studium uwarunkowań jak i w planie zagospodarowania przestrzennego terenów pod budowę takich obiektów handlowych, a wynika to z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto skarżąca zarzuciła, że decyzja Prezydenta została wydana z rażącym naruszeniem prawa i powinna być stwierdzona jej nieważność w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 135 P.p.s.a., gdyż pozostaje w granicach sprawy objętej skargą. Dodatkowo podała, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej. W miastach, które utraciły status województwa po 1999r. zostały utworzone starostwa grodzkie. Prezydent Miasta działa jako organ administracji samorządowej i wykonuje zadania jako organ gminy miejskiej K., ale też działa jako starosta dla miasta K. i wykonuje zadania rządowe. Podział kompetencji wynika z ustaw regulujących administracyjne prawo materialne. Wydawanie decyzji o warunkach zabudowy jest działaniem organu jako organu samorządu gminy, a wydawanie pozwoleń na budowę należy do zadań administracji rządowej czyli do starosty grodzkiego. Przestrzeganie tej właściwości nie jest sporne gdy decyzje o warunkach zabudowy wydaje wójt czy burmistrz miasta. Natomiast kwestionowana decyzja została podpisana przez Z.K. z upoważnienia Prezydenta Miasta K. -Zastępcę Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury, zaś decyzja z dnia[...]. znak [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została podpisana z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Z.K. – Kierownika Biura Architektury. W ocenie skarżącej jest to naruszenie właściwości rzeczowej będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji oparciu o art. 156 § 1 pkt 1kpa. Skarżąca nie zgodziła się z poglądem organu, że obiekt wielkopowierzchniowy zlokalizowany w sąsiedztwie nie ma wpływu na jej nieruchomość i nie powoduje pogorszenia warunków korzystania z niej. Wskazała na codzienne trudne warunki życia jej samej i rodziny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził niedostatki w zakresie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W zaskarżonej decyzji organ zaprezentował bowiem stanowisko, iż stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, czy też zmiany decyzji o warunkach zabudowy, są właściciele bądź użytkownicy wieczyści działki objętej wnioskiem o ustalenie takich warunków, jak też właściciele bądź użytkownicy wieczyści działek graniczących z działką objętą wnioskiem, o ile postępowanie to dotyczy prawem chronionych interesów tych osób. Właściciel bądź użytkownik wieczysty działki graniczącej z działką objętą planowaną inwestycją, stroną postępowania jest wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy dotyczy prawnych interesów tej osoby. Musi więc istnieć konkretny przepis prawa materialnego, którego "złamanie" narusza uprawnienia właściela, czy też użytkownika wieczystego działki graniczącej z działką objęta inwestycją. Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., co prawda stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji, lecz także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji, jednakże taka osoba, która nie była stroną postępowania zwykłego powinna wskazać konkretny przepis prawa materialnego, którego złamanie przez inwestora narusza jej uprawnienia. Tylko bowiem wtedy można mówić o posiadaniu interesu prawnego we wszczęciu postępowania nadzorczego, którego celem będzie wykazanie, że rzeczywiście powołany przepis został naruszony przy wydaniu zaskarżonej decyzji i to w sposób określony przez jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu takie stanowisko nie jest do końca prawidłowe. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, podkreśla się, że przepis art. 28 k.p.a. wyznacza szerszy zakres przymiotu strony, aniżeli art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane /t.j. Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118, ze zm./. Nawet przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego został zdeterminowany treścią art. 3 ust. 20 tej ustawy, który stanowi, że przez pojęcie "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. Konstrukcja strony przyjęta przez ustawodawcę w tamtym przepisie obejmuje więc jako jeden z elementów, tzw. przedmiotowy, ograniczający położenie nieruchomości do obszaru oddziaływania obiektu. Zauważyć wypada, że orzecznictwo kładzie nacisk na okoliczność, że obszar oddziaływania obiektu nie ogranicza się tylko do nieruchomości graniczących z daną nieruchomością, na której została zlokalizowana inwestycja. W określonych okolicznościach ten obszar oddziaływania może obejmować również nieruchomości niepozostające w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Nieprzypadkowo przytoczone zostały tu poglądy dotyczące pojęcia strony na gruncie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż jak zaznaczono na wstępie w/w przepis zawężył interes prawny strony w odniesieniu do art. 28 k.p.a. Nie wydaje się zatem poprawne zinterpretowanie interesu prawnego na potrzeby oceny czy dany podmiot posiada przymiot strony w sprawie o ustalenie warunków zabudowy w świetle art. 28 k.p.a. wężej niż to przyjmuje art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W sprawie inwestycji stwarzającej uciążliwości dla otoczenia interes prawny ma osoba posiadająca działkę w strefie ich oddziaływania, a nie tylko legitymująca się tytułem prawnym do nieruchomości bezpośrednio graniczącej z działką, na której ma być dana inwestycja /tak NSA w wyroku z dnia 11.08.2000 r., sygn. IV SA 1355/98/. Sąd nie podziela poglądu SKO, iż to strona ma obowiązek wskazać konkretny przepis prawa materialnego, którego złamanie przez inwestora narusza jej uprawnienia. Wystarczające jest bowiem wskazanie przez daną osobę, zwłaszcza działającą bez profesjonalnego pełnomocnika, konkretnych okoliczności faktycznych, które w jej ocenie wskazują na złamanie przez inwestora jej uprawnień. Do organów będzie w tej sytuacji należało ustalenie czy w tych wskazanych przez nią okolicznościach rzeczywiście doszło do naruszenia właściwych w tym zakresie przepisów, a jeśli nie doszło, to na jakich podstawach organ oparł swoje stanowisko w tym przedmiocie /dlaczego tak uważa/. Na gruncie niniejszej sprawy skarżąca, jako współwłaścicielka nieruchomości oznaczonej jako dz. ew. nr 611/4 wskazywała, że w jej ocenie bezprawnie pominięto ją jako stronę, mimo iż nawet na terenie działki bezpośrednio graniczącej z jej nieruchomością zaprojektowano kabel elektryczny YAKY 4x120mm2 oświetlenia oraz kanalizację. Dalej skarżąca skupiła się na twierdzeniach, że budynek handlowo-usługowy usytuowany na działkach nr ew. 612/1, 614/1 i 615/1 przy ul. M. 6 wraz z miejscami postojowymi na dz. 615/1 w K., to w istocie rozbudowa obiektu handlowego, który już istnieje i po zsumowaniu powierzchni obydwu obiektów w istocie powstanie obiekt wielkopowierzchniowy, dla którego niezbędne jest istnienie planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd stwierdza, że w zaskarżonej decyzji SKO w żaden sposób nie odniosło się do wskazanych wyżej okoliczności dotyczących zlokalizowania na działce sąsiedniej bezpośrednio graniczącej z jej nieruchomością elementów inwestycji, takich jak kabel elektryczny o określonych parametrach, oświetlenie czy kanalizacja, co niewątpliwie narusza zasadę przekonywania, tj. art. 11 k.p.a. Skarżąca nie uzyskała odpowiedzi, dlaczego w ocenie organu, mimo wskazania, że pewne elementy projektowanej inwestycji znajdują się nawet na działce bezpośrednio graniczącej z jej nieruchomością /co wynika także z dokumentacji projektowej, pomimo pominięcia tej okoliczności w opisie/, mimo to odmawia się jej przymiotu strony. Warto w tym miejscu przytoczyć stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z dnia 2.12.2009 r., sygn. II OSK 1880/08, zgodnie z którym stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy może być nie tylko właściciel /użytkownik wieczysty/ działki bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy, ale również innej działki w granicach obszaru analizowanego w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. nr 80, poz. 717, ze zm./. Uszło także uwadze organu, że Z.D. składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wniosła o wszczęcie takiego postępowania z urzędu. Nie poznała także stanowiska organu w tym zakresie. W świetle powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.