II SA/Rz 690/06

Dnia 5 lipca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2006 roku, nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia - postanawia - odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] maja 2006 roku, nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2006 roku, nr [...] w przedmiocie nałożenia na przewoźnika L. H. kary pieniężnej w wysokości 8000,00 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi L. H. w dniu 22 maja 2006 roku. W dniu 21 czerwca 2006 roku L. H. zaskarżyła powołaną na wstępie decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarga została sporządzona, podpisana i wniesiona przez pełnomocnika skarżącej K. A. Celem ustalenia czy ww. posiada zdolność do występowania w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika, pismem z dnia 27 lipca 2006 roku Sąd wezwał ją do wykazania, że jest jednym z podmiotów wskazanych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, iż jego niewykonanie w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia skutkować będzie przyjęciem, że K. A. nie jest podmiotem uprawnionym do reprezentowania strony skarżącej. Wezwanie zostało doręczone w dniu 1 sierpnia 2006 roku przy zachowaniu rygorów o jakich mowa w art. 65 § 1, art. 69 oraz art. 77 § 1 i § 2 P.p.s.a. Mimo upływu zakreślonego terminu nie zostało jednak wykonane. Stosując się do zawartego w pouczeniu rygoru Sąd przyjął, iż K. A., jako osoba nieuprawniona, nie mogła skutecznie podpisać skargi imieniu strony skarżącej. Z tych przyczyn zarządzeniem z dnia 24 stycznia 2007 roku Sąd wezwał stronę skarżącą – L. H. do usunięcia braków formalnych oraz fiskalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 320 złotych. Do wezwania dołączono pouczenie, iż procesową konsekwencją nie uiszczenia wpisu w terminie 2 miesięcy i nie podpisania skargi w terminie 7 dni licząc od dnia jego doręczenia będzie odrzucenie skargi. Uwzględniając fakt, że L. H. jest obywatelką Ukrainy Sąd dokonał doręczenia przez Konsulat Generalny RP w Łucku. Wezwania, pouczenie, pismo doręczające odpis odpowiedzi na skargę oraz odpis odpowiedzi na skargę zostały wcześniej przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego na język ukraiński. Doręczenia dokonano w dniu 3 kwietnia 2007 roku. Mimo upływu terminów zakreślonych do podpisania skargi oraz uiszczenia wpisu, braki te nie zostały usunięte. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nierozerwalnie łączy się z żądaniem oceny legalności działania bądź bezczynności administracji publicznej. Do wszczęcia tego postępowania niezbędne jest wniesienie skargi w sposób skuteczny, a więc taki, który pozwala na stwierdzenie, że skarga spełnia określone w ustawie warunki formalne, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony - w tym skarga - powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli skarga pomimo wezwania nie zostanie podpisana Sąd, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zobligowany jest ją odrzucić. Przekładając powyższe na realia ukształtowane okolicznościami niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż strona skarżąca mimo wyraźnego wskazania o uzupełnienie jakich braków się ją wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie wykonania wezwania, nie uczyniła mu zadość. Drugą, samodzielną podstawą odrzucenia skargi jest fakt, że strona skarżąca, mimo wezwania, nie uiściła wpisu od skargi. Okoliczność ta, stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. również obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Uwzględniając całość wyżej wskazanych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.