II SA/Rz 690/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia -skargę oddala- Sygn. II SA/Rz 690/12 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania B. M. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji paliw Firmy A. Spółka Europejska Oddział w Polsce [...] wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną" w R., przy ul. W., na działkach ewid. nr 1123/2, 1123/1, 1122, 1120, 1119, 1118 obr. [...] na rzecz A. Spółka Europejska Oddział w Polsce [...]. W podstawie prawnej decyzji Kolegium powołało art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 80, art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz.U. Nr 199 poz. 1227 ze zm. - zwanej dalej ustawą o udostępnianiu informacji (...)/. Z jej uzasadnienia i akt administracyjnych wynika, że na wniosek A. Spółka Europejska Oddział w Polsce [...] prowadzone było postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji paliw Firmy A. Spółka Europejska Oddział w Polsce [...] wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną" w R., przy ul. W., na działkach ewid. nr 1123/2, 1123/1, 1122, 1120, 1119, 1118 obr. [...]. W dniu [...] marca 2012 r. Prezydent Miasta [...] wydał decyzję znak: [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że teren na którym planowane jest przedsięwzięcie nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. ([...]) Prezydent Miasta [...] stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W dalszej kolejności wnioskodawca przedłożył wymagany raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (informując o zmianie zakresu przedsięwzięcia tj. rezygnacji jego realizacji na działce nr 1117 obr. [...] i jednocześnie o pominięciu jej w raporcie) oraz przeprowadzone zostało postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, które obejmowało weryfikację raportu, uzyskanie wymaganych opinii i uzgodnień oraz zapewnienie udziału społeczeństwa przed wydaniem decyzji. Prezydent Miasta [...] wskazał, że w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wzięto pod uwagę raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, aneks do raportu z dnia 17 stycznia 2012 r., opinie i uzgodnienie RDOŚ, opinie PPIS, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, własną analizę przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ uznał, że realizacja i eksploatacja planowanej inwestycji po spełnieniu wskazanych w decyzji warunków nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na środowisko w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza oraz wody i gleby oraz spełni wymogi stawiane przez przepisy z zakresu ochrony środowiska. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. M. – zastępowana przez pełnomocnika adwokata T. P. i zawnioskowała o jej uchylenie. Podała, że przedstawione w zaskarżonej decyzji warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów kulturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, są zbyt nieostre oraz nie prowadzą w pełni do ochrony terenów przyległych do terenu na którym projektowane jest zamierzenie budowlane. Za niezrozumiałe uznała odgórne przyjęcie, że przedsięwzięcie przy prawidłowej eksploatacji nie będzie powodować zagrożenia wystąpienia poważnych awarii, czy nadzwyczajnych zagrożeń, co winno zostać wyraźnie w decyzji zaznaczone. Odwołująca zwróciła uwagę na fakt braku nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło treść art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji (...) zgodnie z którym przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: - planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; - planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Organ podał, że rodzaje przedsięwzięć zaliczanych do obu wymienionych kategorii zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397). SKO powołując się na art. 61 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji (...) wyjaśniło, że ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się m. in. W ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która to decyzja określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1). Postępowania w sprawie wydania decyzji wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 ustawy), zaś decyzję taką inwestor obowiązany jest uzyskać przed wydaniem m.in. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 ustawy). W ocenie Kolegium postepowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z wymaganiami zawartymi w ustawie o udostępnianiu informacji (...). Z uwagi na charakter przedsięwzięcia, na podstawie art. 63 ww. ustawy Prezydent Miasta [...], po uzyskaniu stanowisk organów uzgadniających, tj. RDOŚ oraz PPIS, stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (postanowienie z [...] października 2011 r.). W konsekwencji inwestor sporządził i przedłożył raport. Na podstawie przedstawionej charakterystyki przedsięwzięcia stwierdzono, że planowana inwestycja kwalifikuje się do kategorii ujętej w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., tj. instalacje do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, inne niż wymienione w 2 ust. 1 pkt 22 oraz instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego. Następnie, działając na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji (...) Prezydent Miasta [...] wystąpił o uzgodnienie warunków realizacji planowanej inwestycji. Po uzyskaniu stosownych uzgodnień i opinii (postanowienie RDOŚ z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz PPIS z dnia [...] stycznia 2012 r. organ I instancji wydał decyzję. W ocenie Kolegium przedłożony przez inwestora raport oraz dokumentacja go uzupełniająca, sporządzone zostały przez osobę posiadającą wiedzę fachową i kwalifikacje, zawierają niezbędną charakterystykę przedsięwzięcia, obejmującą elementy wymagane art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji (...), brak jest zatem podstaw do uznania jej za nierzetelną bądź błędną. Kolegium uznało również, że zaskarżona decyzja zawiera niezbędne elementy wymagane art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji (...) w szczególności w sposób wyczerpujący opisuje przedmiot inwestycji, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zawiera uzasadnienie spełniające wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. i art. 85 ustawy o udostępnianiu informacji (...). Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało je za niezasadne i cechujące się dużą dozą ogólności, a odwołująca nie sprecyzowała w czym upatruje "nieostrości" ustalonych decyzją warunków. Odnośnie zarzutu w zakresie "odgórnego" przyjęcia, że analizowane przedsięwzięcie nie będzie powodować zagrożenia wystąpienia poważnych awarii Kolegium zaznaczyło, że zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1d ustawy decyzja środowiskowa winna określać wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, ale tylko w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej. Końcowo Kolegium wskazało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma charakteru samoistnego, wyłącznie na jej podstawie nie może zostać zrealizowane żadne przedsięwzięcie. Inwestor zaś obowiązany będzie uzyskać przed realizacją inwestycji decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie pozwolenie na budowę. Organ zaznaczył także, że przed wydaniem decyzji prawidłowo ustalono krąg stron postępowania oraz zapewniono możliwość udziału w sprawie innym podmiotom, w trybie art. 85 ust. 3 ustawy. Wydana decyzja odpowiada prawu. Skargę na powyższą decyzję złożyła B. M. - zastępowana przez pełnomocnika adw. T. P., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych prawem, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie jej swobodnego, w granicach określonych przepisami prawa, dysponowania nieruchomością, art. 64 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zlokalizowanie stacji paliw wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych nie spowoduje realnego zagrożenia życia i zdrowia mieszkańców oraz art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie polegające na tym, że zaskarżona decyzja powoduje istotne i bezprawne ograniczenie prawa własności skarżącej. Nadto zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 i art. 77 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że jedna z działek, na której zaplanowano inwestycję, jest jej własnością. Zatem wydana decyzja powoduje istotne i bezprawne ograniczenie konstytucyjnego prawa własności. Zwróciła uwagę, że wbrew ustaleniom organu planowane przedsięwzięcie, tj. stacja paliw wraz z infrastrukturą techniczną będzie niekorzystnie wpływać na zdrowie fizyczne i psychiczne mieszkańców, spowoduje wzrost hałasu, drgania, nadto dojdzie do zanieczyszczenia środowiska wodno-gruntowego. Wycieki paliw, oleju, smarów może w rezultacie doprowadzić do skażenia gleby. Końcowo podkreśliła, że organ naruszył zasadę wyrażoną w art. 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. sądy administracyjne badają, czy kwestionowany akt (tu decyzja) nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a., sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a więc oceniają legalność zaskarżonego aktu (tu decyzja) również z urzędu. Sąd zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania Sądu jest więc materiał zgromadzony przez organy administracji w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji. Kierując się tymi przesłankami i oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie wyżej omówionym, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Zarzuty skargi zasadniczo koncentrują się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie niniejszej przepisów o postępowaniu administracyjnym. Trzeba w związku z tym wskazać, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" P.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk "Postępowanie sądowo-administracyjne", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004 r., str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" P.p.s.a. W ocenie Sądu, ustalony w sprawie niniejszej stan faktyczny, przy respektowaniu reguły wyrażonej w art. 7 K.p.a., znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, który został przez organy obu instancji oceniony zgodnie z regułami K.p.a. (art. 77 § 1 i art. 80), prowadząc w konsekwencji do prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny wskazuje na motywy, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia [...] marca 2012 r., co Sąd stwierdza z urzędu (art. 134 § 1 P.p.sa. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.). Chybione jest stanowisko skarżącej, jakoby naruszone zostały przepisy art. 8 i art. 10 K.p.a. Na poparcie zarzutu naruszenia wyrażonej w art. 8 K.p.a. zasady ("Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej") skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności ani tym bardziej nawet ich nie uprawdopodobniła, nie może zatem skutecznie zarzucać, ze organy zaniedbały obowiązki proceduralne. Również zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. (zasady czynnego udziału) nie został w skardze w żaden sposób rozwinięty, zaś z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu było naruszane, względnie naruszone w takim stopniu, iżby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Z art. 71 ustawy wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1), a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1 ust. 2) i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2 ust. 2). To właśnie decyzja przewidziana w tym przepisie w swej istocie określa środowiskowe wymagania, które inwestor musi spełnić, jeżeli zamierza podjąć działalność gospodarczą; następnie muszą być one uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy, gdy na tym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w przeciwnym razie – w pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, że ze względu na charakter planowanego przez inwestora do realizacji przedsięwzięcia p.n. "budowa stacji paliw A. Spółka Europejska Oddział w Polsce [...] wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną" w R., przy ul. W., na działkach nr 1123/2, nr 1123/1, nr 1122, nr 120, nr 1119, nr 1118 obr. [...] Prezydent Miasta [...] po uprzednim uzyskaniu opinii PPIS i RDOŚ i przy respektowaniu regulacji art. 63, 66 i 68 ustawy, stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji objętej wnioskiem z dnia 7 września 2011 r., postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. ([...]). Jednocześnie postanowieniem tym ustalony został zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który winien spełniać wymogi określone w art. 66 ust. 1 ustawy oraz uwzględniać w szczególności oddziaływanie projektowanych źródeł na klimat akustyczny i na stan zanieczyszczenia powietrza w rejonie lokalizacji inwestycji. Przedstawiona charakterystyka planowanego przedsięwzięcia uzasadniała sklasyfikowanie go do kategorii wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), czyli "instalacja do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22 oraz instalacja do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego". Nadto organ I instancji, realizując obowiązki określone przepisem art. 77 ust. 1 ustawy wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie warunków realizacji planowanej inwestycji i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii w przedmiotowym zakresie; organy te wydały odpowiednio postanowienie uzgadniające (z dnia [...].01.2012 r., nr [...]) oraz postanowienie w przedmiocie wyrażenia opinii (z dnia [...].01.2012 r., nr [...]), na podstawie raportu oraz uzupełniającej go dokumentacji przedłożonej przez inwestora. Należy też wskazać, że z ustaleń będącego w aktach sprawy raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie w zakresie potencjalnych zagrożeń dla środowiska, tj. m.in. emisji zanieczyszczeń do powietrza, emisji hałasu, zagrożeń dla gleby i wód podziemnych, gospodarki wodno – ściekowej, zagrożeń dla klimatu, zagrożeń promieniowania elektromagnetycznego czy sytuacjami awaryjnymi spełnia wszystkie normy i przepisy ochrony środowiska. Nie ma wpływu na ludzi i na elementy środowiska, w tym na walory krajobrazowe, istniejącą zabudowę i zagospodarowanie terenu – uciążliwość zamyka się w granicach działek inwestora, tj. obszaru do którego ma tytuł prawny (karta 221 i 223). Skarżąca w żadnym zakresie nie podważyła ustaleń powołanego wyżej raportu, sporządzonego przez osoby posiadające wymaganą w tym względzie wiedzę specjalistyczną i kwalifikacje, stąd też zarzuty skargi podnoszące zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców sąsiednich działek ze strony planowanego przedsięwzięcia, nadto nie poparte przez nią żadnymi dowodami, nie mogły odnieść spodziewanego przez skarżącą skutku. W ocenie Sądu, wydana w pierwszej instancji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia zawiera wymagane przepisem art. 82 ust. 1 ustawy elementy, a jej uzasadnienie spełnia warunki określone w art. 85 ust. 2, jak również w art. 107 § 3 K.p.a., o czym już wcześniej wspomniano. Decyzja ta określa szczegółowo rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, nadto nakłada obowiązek wykonania i przedstawienia analizy porealizacyjnej dotyczącej emisji hałasu oraz wykonanie dodatkowych zabezpieczeń w przypadku stwierdzenia przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu w stosunku do terenów z zabudową mieszkaniową, w terminie 18 miesięcy od momentu oddania obiektu do użytkowania. O jej wydaniu organ I instancji poinformował obwieszczeniem z dnia 6 marca 2012 r., zgodnie z art. 85 ust. 3 ustawy (natomiast o wcześniejszym wypełnieniu obowiązku przewidzianego w art. 33 ust. 1 ustawy – obwieszczeniem z dnia 17.11.2011 r.). W rezultacie Sąd nie znajduje żadnych podstaw do zakwestionowania prawidłowego, w jego ocenie, zastosowania norm prawa materialnego przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Stanowisko skarżącej, że decyzja z dnia [...] maja 2012 r. przez nią skarżona narusza przepisy art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 i art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, a także art. 140 Kodeksu cywilnego jest chybione. Wspomniane przepisy nie stanowiły materialnoprawnej podstawy wydanych w sprawie niniejszej decyzji (nie były przez organy stosowane, nie może być więc mowy o ich naruszeniu), nadto mija się z prawdą jej twierdzenie, jakoby planowane przedsięwzięcie przewidziano na działce stanowiącej jej własność – w rzeczywistości skarżąca jest właścicielką jednej z działek sąsiednich względem działek, na których zlokalizowane będzie przedsięwzięcie i prawo dysponowania działką stanowiącą jej własność w żaden sposób nie zostało ograniczone (naruszone) przez organy orzekające w sprawie niniejszej. Tym samym niezasadny jest wniosek skargi dotyczący uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.