II SA/Rz 693/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 25 października 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za odbieranie odpadów komunalnych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze dalej: SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] ustalającą wobec T. K. opłatę za odbieranie odpadów komunalnych przez okres jednego roku w wysokości 18 złotych miesięcznie. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. oraz art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. Nr 236, z 2005 r., poz. 2008 ze zm.). Uzasadniając decyzję SKO wskazało, że stan faktyczny sprawy jest niewątpliwy. T. K. jest właścicielką działki nr 2688/8. Jako właścicielka nie ma zawartej umowy na wykonywanie usług związanych z pozbywaniem się odpadów komunalnych oraz nieczystości w sposób zgodny z przepisami prawa. Stwierdzenie tego faktu skutkuje koniecznością wydania przez organ gminu decyzji ustalającej opłatę z tytułu obowiązku uiszczenia opłat za usuwanie odpadów komunalnych. Podstawą ustalenia tej opłaty jest art. 6 ust. 7 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. W sprawie będącej przedmiotem odwołania taka decyzja została wydana, co czyni zadość wymogom prawa. Z tego powodu SKO uznało odwołanie T. K. za nieuzasadnione. Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodziła się T. K.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazała, ze ponosi opłaty z tytułu odbioru odpadów komunalnych przez Gminny Zakład Komunalny w J., zatem nie widzi podstaw do nakładania na nią obowiązku ponoszenia tych opłat w drodze decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Skarga T. K. zasługuje na uwzględnienie. Podstawą do takiego orzekania jest stwierdzenie, że decyzja Wójta Gminy J. wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a. Z kolei decyzja SKO jest wadliwa z tego powodu, że utrzymuje w mocy decyzję naruszającą przepisy prawa procesowego, przy czym wskazać trzeba, że naruszenie decyzji odwoławczej ma charakter wtórny. W postępowaniu sądowym pełnomocnik skarżącej W. K. wskazał, że do skargi dołączona jest umowa zawarta pomiędzy nim, a Zakładem Gospodarki Komunalnej w J. z dnia [...] listopada 2008 r. Umowa ta zaczęła obowiązywać od dnia 1 grudnia 2008 r. i do chwili obecnej nie została rozwiązana. Na tej podstawie są uiszczane opłaty na rzecz jednostki gminnej odbierającej odpady i dowody tych wpłat zostały dołączone do kopii umowy. Analiza akt organu I instancji nie wskazuje, by znajdowała się w nich ta umowa i była przedmiotem rozważań organu nakładającego opłatę w formie decyzji. Przepisy o utrzymaniu czystości i porządku zwłaszcza art. 5 i art. 6 ust. 1 stanowią, że właściciele nieruchomości są zobowiązani do ponoszenia obciążeń związanych z utrzymaniem czystości. Art. 6 ust. 7 tej ustawy pozwala organowi wykonawczemu gminy wydać decyzję w sytuacji, gdy właściciel nie legitymuje się zawartą umową o odbiór odpadów komunalnych. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie T. K. nie zawierała umowy z Zakładem Komunalnym w J. Jednak na umowę wskazuje jej mąż, który był podmiotem zawierającym umowę w 2008 r., tę która wiąże, w jego ocenie do dnia dzisiejszego, a o której nie wspominają organy orzekające w sprawie. Okoliczność ta wymaga więc wyjaśnienia, gdyż w przypadku, gdy taka umowa istnieje, trzeba by przyjąć, że wymóg art. 6 ust. 1 ustawy został spełniony, a to znaczy, że nie można by wydać decyzji objętych skargą. Stanowisko Sądu w tym zakresie znajduje oparcie w wykładni art. 6 ust. 1 ustawy. Z faktu, że przepis ten posługuje się pojęciem właściciela nie można wywodzić, że nieskuteczne byłyby umowy zawarte nawet przez osoby trzecie na rzecz właściciela. Prawo pozwala zawrzeć umowę nawet na rzecz osoby trzeciej, co dopiero gdy czyni to jedno z małżonków na rzecz drugiego. Oczywiście w takich sytuacjach zawsze trzeba wyjaśnić, czy jeden z małżonków działał w ramach interesu drugiego, ale te okoliczności można ustalić w postępowaniu wyjaśniającym, stwierdzając czy małżonek działał za zgodą drugiego oraz czy tego typu umowa wykracza poza czynności zwykłego zarządu rzeczą. Dopiero wyjaśnienie tych okoliczności pozwala wypowiedzieć się na temat umowy zawartej w dniu 20 listopada 2008 r. przez W. K., a w konsekwencji daje podstawę do oceny, czy możliwe jest wydanie decyzji z powołaniem się na art. 6 ust. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku. Ponieważ w postępowaniu objętym skargą tych działań nie podjęto, to przyjąć trzeba, że skarżone rozstrzygnięcia naruszają prawo. W ponownym postępowaniu organy ustalą fakt istnienia umowy, na którą powołuje się skarżąca oraz uiszczanie przez nią opłat z tytułu odbioru odpadów komunalnych. W dalszej kolejności ocenią zakres i możliwość zawarcia umowy przez męża skarżącej. Dopiero na tej podstawie faktycznej zastosują przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku. Z tych powodów Sad orzekł jak na wstępie mając na uwadze przede wszystkim treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.