II SA/Rz 695/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 kwietnia 2006 r. M. N. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ze skargą na działalność władz miasta [...]. Podniósł, że w 1996 r. dokonano rozbiórki jego pawilonu, w którym prowadził działalność gospodarczą, z uwagi na planowaną budowę drogi dojazdowej do parkingu. M. N. nie przyznano działki zastępczej, a w bliskiej odległości kto inny wybudował pawilon i prowadzi działalność gospodarczą o takim samym charakterze. Do pisma dołączone zostały kserokopie pism zainteresowanego do Rady Miasta i Zarządu Miasta [...] oraz odpowiedzi na nie - Burmistrza [...] z dnia 20 stycznia 2006 r. i Przewodniczącego Rady Miejskiej z 10 kwietnia 2006 r. Z tego ostatniego pisma wynika, że Komisja Rewizyjna Rady Miejskiej rozpatrzyła skargę M. N. dotyczącą działalności Burmistrza w przedmiocie przyznania działki zastępczej, a Rada Miejska opierając się na stanowisku Komisji skargę tę oddaliła. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] poinformowało M. N., że właściwość kolegiów jako organów wyższego stopnia w stosunku do jednostek samorządu terytorialnego w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej dotyczy wyłącznie rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądań wznowienia postępowania łub stwierdzenia nieważności decyzji, stąd też merytoryczne odniesienie się do jego żądań pozbawione jest podstawy prawnej. Od tego pisma M. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze tej i piśmie ją uzupełniającym skarżący domaga się przyznania działki gruntu i podnosi podobnie jak w pismach kierowanych do organów administracji, że jest bez środków do życia, dlatego domaga się przyznania działki, na której mógłby uruchomić działalność gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Właściwość sądów administracyjnych określa art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Sądy te sprawują kontrolę działahiości administracji publicznej obejmującą orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wymienione w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a., inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz bezczynność organów. Przy czym kontrola bezczynności może dotyczyć wyłącznie nie wydania przez organ decyzji administracyjnej, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie nie został wydany żaden akt (w tym decyzja lub postanowienie), a z materiałów sprawy wynika, że żądanie skarżącego dotyczy przyznania działki zamiennej w miejsce dzierżawionej wcześniej nieruchomości stanowiącej własność Gminy, a obecnie zwróconej byłej właścicielce. Sprawa nie dotyczy zatem przyznania w ramach odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nieruchomości zamiennej, o jakiej mowa w art. 131 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.), ponieważ skarżący nie był właścicielem przedmiotowej nieruchomości. W takiej sytuacji stwierdzić należy, że na gruncie cyt. ustawy brak jest regulacji które dawałyby organowi podstawę do wydania aktu administracyjnego, a ewentualne uczynienie zadość żądaniom skarżącego mogłoby nastąpić na drodze cywilnoprawnej. Skoro więc brak jest stosownej regulacji w sferze prawa publicznego dającej podstawę do działania organu w formie władczej, nie można tym samym mówić o bezczynności organu objętej kontrolą Sądu. W tych okolicznościach, uznając, iż sprawa nie podlega załatwieniu w drodze administracyjnej, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a.