II SA/Rz 698/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia -skargę oddala- do wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w oparciu o art. 48 ust. 2 pkt 1a w zw. z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129 poz. 902) oraz art. 106, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej KPA po rozpatrzeniu zażalenia "A." Sp. z o.o. w T. od postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, iż postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem Prezydenta Miasta [...] z dnia 4 kwietnia 2008 r. o uzgodnienie przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowo-składowego z przeznaczeniem na warsztat samochodowy dla pojazdów samochodowych o masie do 3,5 t na działce nr 186/5 położonej w T. przy ul. [...]. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. dokonał uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia. Postanowienie to zostało uchylone przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (postanowienie z dnia [...] czerwca 2008 r.) a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji celem ustalenia, czy inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T.-S. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dokonał ponownego uzgodnienia realizacji planowanego przedsięwzięcia. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyło "A." Sp. z o.o. w T., zwracając uwagę na nieuwzględnienie przez organ wskazówek określonych w postanowieniu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2008 r. Organ II instancji w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2008 r. uznał, iż postanowienie pierwszoinstancyjne odpowiada prawu. Uzgodnienia dokonano w oparciu o wskazane w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska dokumenty tj. m. in. o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S. (uchwała Rady Miasta [...] z dnia 21 maja 1997.r. Nr [...], Dz. Urzędowy Województwa [...] nr 13, poz. 184) oraz w oparciu o dodatkowe informacje na temat zapisów w tym planie, zawarte w zaświadczeniu Prezydenta Miasta [...] z dnia 6 lutego 2008 r., znak: [...]. Z dokumentów tych wynika, że działka nr 186/5 położona w T. przy ul. [...] usytuowana jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem C68=KsUH o powierzchni 0,65 ha jako "istniejące stacje paliw przy drogach 03 KNIU i 02 KNII wraz z pawilonami handlowymi". Z kolei wskazane zaświadczenie wskazuje na to, że zapisy miejscowego planu nie wykluczają możliwości realizacji na przedmiotowej działce zamierzonej inwestycji. Organ zwrócił uwagę, iż postanowienie pierwszoinstancyjne opiera się także na wykładni prawa dokonanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzjach z dnia: [...] sierpnia 2008 r. (Nr [...] ) oraz z dnia [...] grudnia 2007 r. (Nr [...]), wedle której sprzeczność pomiędzy zamierzoną inwestycją i planem zagospodarowania przestrzennego zachodzi tylko wówczas, gdy treść planu wyraźnie wyklucza możliwość zrealizowania planowanej inwestycji tzn. gdy plan zawiera wyraźny zakaz lub nakaz uniemożliwiający realizację zamierzonej inwestycji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreślił, że oceny wpływu rozpatrywanego przedsięwzięcia na środowisko dokonano opierając się w tym zakresie na niebudzącym zastrzeżeń pod względem sanitarnym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w świetle którego przy zastosowaniu określonych w nim technologii, parametrów, rozwiązań i zabezpieczeń możliwa jest realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia planowanego na działce nr 186/5 w T., bez powodowania zagrożeń - w szczególności dla ludzi przebywających na sąsiadujących z tą działką terenach. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2008 r. złożyło "A." Sp. z o.o. w T., wnosząc o uchylenie tak jego, jak i poprzedzającego go postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2008 r., zarzucając naruszenie art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem wnoszącej skargę Spółki, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmujące działkę nr 186/5 w T. wskazują na przeznaczenie przedmiotowego terenu na stacje paliw przy drogach wraz z pawilonami handlowymi, co oznacza równocześnie niedopuszczalność zmiany sposobu użytkowania znajdującego się na tej działce budynku na warsztat samochodowy. Nie do przyjęcia natomiast jest, w ocenie strony skarżącej, twierdzenie, iż jeżeli w planie miejscowym określone przedsięwzięcie nie jest zakazane, to może być realizowane. Spółka zakwestionowała także oparcie się na raporcie oddziaływania na środowisko bez dokonania jego dokładnej analizy, w sytuacji gdy raport ten nie uwzględnia stanu faktycznego w postaci okoliczności, iż przedmiotowa inwestycja planowana jest do realizacji na bazie istniejących dotychczas zabudowań, których przeznaczenie w momencie powstania było inne od obecnie planowanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270; Dz. U. 2004 r. Nr 162 poz. 1692, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), lub stwierdzenia nieważności w przypadku zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 KPA (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten daje więc podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi podczas toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. W ramach dokonywanej kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że nie narusza ono przepisów prawa, stąd też skarga na uwzględnienie nie zasługuje. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 48 ust. 2 pkt 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.) zwanej dalej P.o.ś. Podstawą do rozpatrzenia zasadności złożonego w tej materii wniosku są : - wniosek o wydanie decyzji, - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3 P.o.ś., jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane, - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. (art. 48ust. 3 P.o.ś.) Do złożonego w dniu 4.04.2008 r. wniosku o uzgodnienie Prezydent Miasta [...] dołączył wskazane wyżej dokumenty. Wynika z nich, że zmiana sposobu użytkowania budynku magazynowego na warsztat samochodowy jest możliwa do realizacji bez powodowania zagrożenia dla środowiska. Przede wszystkim wskazać należy, że z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że nie będzie ono stanowić uciążliwości dla środowiska, a ewentualne negatywne oddziaływania nie będą przekraczać dopuszczalnych norm. Wyrys i wypis z załączonego planu zagospodarowania przestrzennego wskazują, że zmiana sposobu użytkowania nie narusza ustaleń tego planu. Nieruchomość na której znajdują się przedmiotowe obiekty stanowi działkę nr 186/5 jest położona w terenie oznaczonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego symbolem C68=KsUH. Z części opisowej Planu wynika, że jest to teren :"istniejącej stacji paliw przy drogach 03 KNIU i 02 KNII wraz z pawilonami handlowymi". Należy jednak w tym miejscu zwrócić uwagę stron na zapis § 6 pkt 2 lit. b) treści ustaleń ogólnych Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego m. [...]. Zgodnie z tym przepisem prawa miejscowego : "Podstawą prawną przeznaczania dla celów usługowych placów i obiektów istniejących i adaptowanych do celów usługowych jest pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wydane przez właściwy organ administracyjny z uwzględnieniem ocen i opinii wymaganych przepisami szczególnymi". W świetle takiego brzmienia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zmiana sposobu użytkowania przedmiotowych obiektów nie jest sprzeczna z Planem pod warunkiem uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Zdaniem Sądu orzekającego w pojęciu uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania mieści się również możliwość legalizacji w przypadku samowolnej zmiany sposobu użytkowania. Mając na uwadze powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że wniosek Prezydenta Miasta spełnia wymogi określone w art. 48 ust. 3 P.o.ś., a poczynione w oparciu o załączone dokumenty ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że nie będzie ono stanowić uciążliwości dla środowiska, a ewentualne negatywne oddziaływania nie będą przekraczać dopuszczalnych norm oraz że zmiana sposobu użytkowania obiektu nie narusza ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów skargi uznać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Niezasadność zarzutów dotyczących sprzeczności zmiany sposobu użytkowania z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego wyjaśnił Sąd we wcześniejszej części uzasadnienia. Nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące Raportu oddziaływania na środowisko w zakresie, gdzie stwierdzono, że autor nie przeprowadził wizji lokalnej, a organy obu instancji nie przeprowadziły jego analizy. Z informacji zawartej na k-7 Raportu wynika, że podstawę jego opracowania stanowiła między innymi przeprowadzona wizja lokalna, tak więc podniesiony w tej materii zarzut strony skarżącej jest chybiony. Nie można również zgodzić się z zarzutem dotyczącym przyjęcia raportu bez głębszej jego analizy w zakresie zanieczyszczeń powietrza. Owszem w Raporcie na k-19 zawarte jest stwierdzenie : "Wykonane obliczenia wskazują, że podejmowane przedsięwzięcie w niewielkim stopniu wpływa na stan zanieczyszczenia powietrza, a zasięg oddziaływania jest lokalny i nie przekracza kilkudziesięciu metrów". Zdania tego nie można czytać w oderwaniu od całości opinii w której sporządzający ją proponuje pewne rozwiązania technologiczne, które na k-2 Raportu upoważniają go do stwierdzenia : "Wg przeprowadzonych obliczeń i analiz planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić uciążliwości dla środowiska, gdyż : - emitor odprowadzający spaliny z prób silnika będzie posiadał wysokość min. 8,5 m npt, a emitor kotła, opalanego węglem – 6,0 m npt., co gwarantuje nieprzekraczanie dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń w powietrzu...". Taki zapis w Raporcie pozwala na stwierdzenie zasadności stanowiska organów, iż oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko nie będzie stanowić uciążliwości dla środowiska, a ewentualne negatywne oddziaływania nie będą przekraczać dopuszczalnych norm. Znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, że inwestor dokonał najprawdopodobniej samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo-składowego. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy postanowienia Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...].04.2008 r. wynika, że w trybie art. 71a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) wstrzymał on użytkowanie przedmiotowego obiektu i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia pozwolenia, uzgodnień i opinii wymaganych odrębnymi przepisami. Uzyskanie uzgodnienia będącego przedmiotem niniejszej sprawy wynika z przepisu art. 48 P.o.ś. i jest jednym z elementów warunkujących możliwość legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowych obiektów. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że fakt, iż przedmiotowe postępowanie wszczęto przed wydaniem przez Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowienia z dnia [...].04.2008 r. nie stoi na przeszkodzie temu, żeby postanowienie wydane w rozpoznaniu wniosku z art. 48 ust. 2 pkt 1a P.o.ś. zostało wykorzystane w postępowaniu legalizacyjnym toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.