II SA/Rz 698/15

St. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. K. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 698/15 oddalającego skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącego adw. K. B. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na które składa się należna tytułem wynagrodzenia opłata w wysokości 250 zł oraz naliczone od niej 23 % podatku od towarów i usług, tj. 55,20 zł. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...], zaś postanowieniem referendarza sądowego tego Sądu z dnia 5 stycznia 2016 r. – w wyniku rozpoznania złożonego przez skarżącego wniosku - przyznano mu prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata, wyznaczonego następnie w osobie K. B. przez Okręgową Radę Adwokacką [...]. W dniu 4 lutego 2016 r. wpłynęła do Sądu - sporządzona przez wyznaczonego dla skarżącego adwokata - opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od w/w wyroku (oznaczona datą 3 lutego). W załączonym do niej piśmie przewodnim pełnomocnik wniosła o zasądzenie – według norm przewidzianych - kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Rozpoznając przedmiotowy wniosek stwierdzono, co następuje: _@KON@_Stosownie do art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów zagadnienie to od 1 stycznia 2016 r. co do zasady normuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r., poz. 1801), zgodnie z którego § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej kwalifikowane jest jako czynność dokonywana w drugiej instancji. § 22 tego rozporządzenia stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Ponieważ w niniejszej sprawie do ustanowienia i wyznaczenia pełnomocnika oraz sporządzenia przez niego opinii doszło po zakończeniu postępowania pierwszoinstancyjnego, wskazany przepis przejściowy nie będzie miał zastosowania, a do ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika za udzieloną z urzędu pomoc prawną znajdą zastosowanie zawarte w tym akcie zasady ogólne. Zgodnie z jego § 2, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami tego rozporządzenia (pkt 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b /rozdział 4 rozporządzenia/, opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1 /w niniejszej sprawie 480 zł/, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. W myśl § 4 ust. 1, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym – zgodnie z ust. 2 tego paragrafu - ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W niniejszej sprawie przyznawana tytułem wynagrodzenia opłata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, uwzględniając treść § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, powinna zawierać się zatem w granicach 240 – 360 zł. Uwzględniając nakład pracy pełnomocnika związany z zapoznaniem się ze sprawą i sporządzeniem opinii (podzielającej poczynione przez Sąd ustalenia faktyczne i prawne), jej obszerność (4 s.), szczegółowość i argumentację (zawierającą się de facto na s. 4), przy stosunkowo niewielkim – z uwagi na przedmiot - stopniu zawiłości sprawy, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 240 zł, podwyższoną na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 55,20 zł. Opłatę w tej wysokości uznano za adekwatną do podjętych przez pełnomocnika czynności. Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.