II SA/Rz 70/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska NSA Ryszard Bryk Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczo-składowego -skargę oddala- II SA/Rz 70/05 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r., NB [...] nakazującą A. K. rozbiórkę wybudowanego samowolnie budynku gospodarczo-składowego na działce nr ewid. 2873/1 w T. i orzekł o umorzeniu postępowania przed organem I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynikało z tego, że organ ten błędnie zastosował art. 48 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 106, z 2000 r., poz. 1126 ze zm./ przyjmując, że A. K. budując na działce nr 2873/1 w T. budynek gospodarczo-składowy naruszył przepisy prawa. Zdaniem organu odwoławczego naruszenie takie nie miało miejsca, gdyż inwestor swój zamiar zgłosił właściwemu organowi w prawem przewidzianym trybie. Brak sprzeciwu po dokonanym zgłoszeniu nie pozwala przyjąć samowolnego wykonania budynku objętego postępowaniem. Sam fakt zgłoszenia wykonania budynku gospodarczo-składowego i brak reakcji ze strony organu, do którego zgłoszenie zostało dokonane prowadzi do przyjęcia jako poprawnego stanowiska, zgodnie z którym nawet możliwe w trakcie realizacji naruszenia prawa nie dawałyby podstawy do stwierdzenia, że obiekt budowlany wykonany został z naruszeniem art. 48 prawa budowlanego, a więc jest samowolą budowlaną. Z takich powodów prowadzenie postępowania przez organ I instancji w kierunku samowoli nie mogło mieć miejsca, gdyż brak jest przedmiotu tego postępowania. Stwierdzenie tej okoliczności musiało skutkować umorzeniem postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Z rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgodziła się S. B. po zmianie nazwiska L.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca wskazała, że decyzja jest dla niej krzywdzącą i sankcjonuje samowolę budowlaną, której dopuścił się A. K.. Na poparcie swoich twierdzeń wskazała, że inwestor nie ma tytułu prawnego do działki, na której wybudował budynek gospodarczo-składowy, gdyż jest tylko jej współwłaścicielem i to tylko w ¼ części, gdyż w pozostałej współwłaścicielem jest skarżąca. Ponieważ inwestor przystępując do inwestycji nie uzgodnił swego zamiaru ze skarżącą, to jej zdaniem wykonanie budynku narusza prawo i jest samowolą. Dodatkowo, podniosła, że inwestor zataił przed właściwymi organami stan prawny nieruchomości, która była przedmiotem zgłoszenia. Skarżąca nie sformułowała wniosków co do kierunku weryfikacji decyzji objętej skargą. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i przywołał argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji stosując prawem przewidziane środki. W sprawowaniu tej kontroli sądy nie są związane zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Stosownie do treści art. 134 § 1 prawa o p.s.a. sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z tego powodu została oddalona. Zaskarżona decyzja nie narusza zarówno prawa materialnego jak i procesowego, a to oznacza, że oddalenie skargi jest jedynym możliwym orzeczeniem. Sąd podziela argumentację, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji i przyjmuje, że w stosunku do A. K. nie można było orzekać nakazu rozbiórki wybudowanego budynku gospodarczo-składowego, gdyż inwestor nie popełnił samowoli budowlanej. Twierdzeniom skargi należy przeciwstawić pogląd, że zgłoszenie zamiaru budowy objętego skargą obiektu budowlanego nie dawało podstaw do zastosowania art. 48 ust. 1 prawa budowlanego, a to oznacza, że organ odwoławczy musiał usunąć z obrotu prawnego decyzją, która zapadła na takiej podstawie prawnej. Z tego powodu uchylona została decyzja Starosty. Skarżąca nie ma racji twierdząc, że inwestor nie mógł wznieść budynku gospodarczo-składowego, gdyż nie miał tytułu do działki, na której została zrealizowana budowa i nie uzyskał jej zgody. Sąd zauważa, że do zgłoszenia, którego dokonał inwestor zostało dołączone oświadczenie, z treści którego wynika, że A. K. jest współwłaścicielem działki nr ewid. 2873/1 w ¼ części. Złożenie takiego oświadczenia wyczerpuje warunki określone w przepisach prawa. Wprawdzie w oświadczeniu tym brak jest zgody drugiego współwłaściciela, jednak takie uchybienie nie może być podstawą orzekania o samowolnym wykonaniu budynku gospodarczego przez inwestora. Brak taki mógł być podstawą do podejmowania działań przez organ, do którego zgłoszona została budowa. Jednak brak reakcji ze strony tego organu i upływ prawem przewidzianego terminu do rozpoczęcia zgłoszonych robót budowlanych dawał podstawę do wykonania spornego budynku, a to oznacza, że obecnie nie można takiej budowie przypisach samowolnego charakteru. Mając na uwadze powyższe i treść art. 151 prawa o p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.