II SA/Rz 700/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi K.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia . postanawia odmówić przywrócenia terminu. Sygn. II SA/Rz 700/17 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. II SA/Rz 700/17 odrzucił skargę Skarżącej na postanowienie opisane w sentencji z powodu uchybienia terminowi do wniesienia wpisu od skargi. Odpis przedmiotowego postanowienia został doręczony 14 lipca 2017 r. (potwierdzenie odbioru - k. 30 akt sądowych). Pismem z dnia 18 lipca 2017 r. (nadanym w dniu 19 lipca 2017 r. - data stempla pocztowego) Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, któremu uchybiła o jeden dzień z powodu - jak podała - nieznajomości przepisów prawa, bowiem nie posiada wykształcenia prawniczego, a także nie ma pieniędzy na pomoc prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - dalej jako P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. Sąd przyjął, że ustanie przyczyny uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi należy liczyć od dnia, w którym Skarżącej doręczony został odpis postanowienia o odrzuceniu skargi. Zatem wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Natomiast Skarżąca de facto nie uzasadniła wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, a tym samym nie uprawdopodobniła braku winy w jego uchybieniu. Wykazanie okoliczności braku winy w uchybieniu terminu spoczywa zgodnie z treścią przepisu art. 87 § 2 P.p.s.a. na stronie, która uchybiła terminowi do dokonania czynności. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 47/2009, system LexPolonica). Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu, a dokonana ocena powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od dbającej należycie o własne interesy strony. Z brakiem winy można mieć jedynie do czynienia w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia trudności z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego terminu. Argumentacja zawarta we wniosku: nieznajomość przepisów prawa i brak wykształcenia prawniczego oraz środków pieniężnych na pomoc prawną, nie są okolicznościami mającymi uprawdopodobnić brak winy; innymi słowy Skarżąca nie wskazała żadnych przeszkód mających wpływ na uchybienie terminu, których nie byłaby w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności. Podkreślić należy, że skarżąca w treści wezwania do uiszczenia wpisu została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie uiszczenia wskazanej kwoty oraz skutkach niezastosowania się do wskazanych w wezwaniu wymogów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.