II SA/Rz 701/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Jerzy Solarski NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego - skargę oddala - II SA/Rz 701/04 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. /[...]/, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2003 r. /[...]/ w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji ostatecznej wynika, że wskazaną wyżej decyzją organu I instancji odmówiono M. K. przyznania dodatku mieszkaniowego, gdyż powierzchnia użytkowa lokalu przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30%, a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni całkowitej mieszkania wynosi 91%. W odwołaniu od tej decyzji – domagając się jej uchylenia – M. K. zarzucił jej brak uzasadnienia faktycznego, a także nieprawidłowe ustalenie powierzchni lokalu i twierdził, że różnica powierzchni, mająca wpływ na uprawnienia do otrzymania dodatku, mieści się w granicach błędu. Organ II instancji, po uzupełnieniu postępowania /art. 136 k.p.a./ wskazał, że jednym z czynników mających wpływ na otrzymanie dodatku mieszkaniowego jest powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez wnioskodawcę. Zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm./ dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Zgodnie z treścią wniosku M. K. z dnia [...] września 2003 r. powierzchnia użytkowa jego lokalu wynosi 45,61m2 i ona stanowi również podstawę naliczenia wysokości czynszu. Pierwotnie powierzchnia tego lokalu /zaświadczenie o wstąpieniu w stosunek najmu lokalu po zmarłej matce/ była ustalona na 46,40m2, natomiast aneksem do umowy najmu z dnia [...] sierpnia 2003 r. powierzchnia lokalu została zmieniona na 45,61m2. Powierzchnia ta również przekroczyła dopuszczalne normy do przyznania dodatku mieszkaniowego. Wobec kwestionowania przez odwołującego się powierzchni lokalu, organ I instancji kilkakrotnie dokonał pomiaru jego lokalu. Jako dowód organ II instancji dopuścił inwentaryzację budowlaną sporządzoną przez Biuro Usług Projektowo-Budowlanych [...] w oparciu o pomiary dokonane w obecności M. K., co stwierdzają protokoły z dnia [...] kwietnia i [...] maja 2004 r. Zgodnie z wyliczeniem zawartym w przedmiotowej inwentaryzacji powierzchnia lokalu odwołującego się wynosi 46,49m2, w tym powierzchnia pokoi i kuchni 42,28m2. Powierzchnia normatywna dla jednej osoby nie może przekraczać 35m2 /art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych/. Różnica pomiędzy faktyczną powierzchnią użytkową lokalu odwołującego się wynosi: 46,49m2 – 35m2 = 11,49m2, co stanowi 32,80% powierzchni normatywnej przewidzianej dla 1 osoby. Ponadto udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni całego lokalu wynosi 91% /(42,28 : 46,49) x 100%/ i jest wyższy od 60%. Ponieważ powierzchnia lokalu przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30%, a udział powierzchni ludzi i pokoi w powierzchni całkowitej lokalu jest wyższy niż 60%, stosownie do art. 5 ust. 5 cyt. ustawy dodatek nie przysługuje. Organ II instancji stwierdził ponadto, że nie mogła zostać uwzględnienia wskazana we wniosku powierzchnia lokalu 45,61m2, gdyż została zakwestionowana przez odwołującego się, a także powierzchnia 45,74m2 ustalona pomiarem wykazanym w inwentaryzacji z grudnia 2003 r., bowiem czynność pomiaru nie została udokumentowana w sposób określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. K. wnosił o uchylenie powyższej decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Skarżący zarzucił, że protokoły z pomiaru lokalu w dniu 29 kwietnia i 4 maja 2004 r. zostały sporządzone z naruszeniem prawa, bowiem nie zostały uwzględnione jego wnioski o dopuszczenie świadków obecnych wówczas w jego mieszkaniu, a fakt ich zgłoszenia został pominięty w tych protokołach. Stanowi to obrazę przepisów k.p.a. Nadto inwentaryzacja oraz protokół z pomiarów nie wykazują jakie jest odchylenie ścian od pionu i jaki ma to wpływ na wyniki pomiarów liniowych. Nie wykazuje ona również czy wynik pomiarów to wynik jednego z dokonanych pomiarów czy wynik średni. Mimo jego uwag nie wykazano posiadania legalizacji przyrządu pomiarowego. Zdaniem skarżącego zachodzi rażąca sprzeczność ustaleń SKO ze stanem faktycznym, bowiem przyjęte do orzekania dowody budzą istotne wątpliwości co do ich mocy i są wzajemnie sprzeczne. Nadto organ ten dokonał "zabiegu socjotechnicznego" poprzez wykazanie, iż faktyczna różnica między dopuszczalną powierzchnią, a powierzchnią przyjętą do orzekania wynosi 2% /nie uwzględniono błędu pomiaru wynoszącego 3%/. Skarga jest więc konieczna i w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, wyjaśniając iż wszystkie wyniki pomiarów dokonanych w lokalu skarżącego mieszczą się w granicach 3% błędu pomiaru /o czym pisze skarżący/ i przekraczają powierzchnię normatywną określoną dla 1 osoby o więcej niż 30%. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw prawnych do jej uwzględnienia. Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącemu, że po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej /§ 1/, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/. Stąd też żądanie skarżącego o rozstrzygnięcie przez Sąd co do istoty sprawy nie może być uwzględnione, gdyż takie rozstrzygnięcie nie mieści się w kompetencjach tego Sądu. Sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną /art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1270/ i – jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy – uchyla kontrolowaną decyzję w całości albo w części tylko wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa i w konsekwencji, zgodnie z art. 151 powyższej ustawy, skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 71, poz. 734 ze zm./ dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Natomiast normatywna powierzchnia, czyli normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla 1 osoby /art. 5 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy/. Z zacytowanego wyżej art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika jednoznacznie, że otrzymanie dodatku uwarunkowane jest wielkością normatywnej powierzchni zajmowanego lokalu mieszkalnego. Przysługuje on bowiem tylko wówczas, gdy normatywna powierzchnia nie zostanie przekroczona o więcej niż 30% /pkt 1/ bądź 50%, ale pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60% /pkt 2/. Według ustaleń dokonanych zaskarżoną decyzją powierzchnia użytkowa zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego wynosi 46,49 m2 i przekracza przypadającą dla niego normatywną powierzchnię /wynoszącą 35 m2/ o więcej niż 30%. Nadto udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tegoż lokalu przekracza 60%. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w zebranych w sprawie dowodach. Zatem na gruncie obowiązującego prawa materialnego – art. 5 ust. 1 i 5 cyt. ustawy – zasadną była odmowa przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego i tym samym odpowiada ona prawu. Zarzuty skargi, jakoby przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego /bez jednak żadnego ich wymienienia/, jak i przedstawiona w niej argumentacja, nie znajdują wsparcia w zebranym materiale dowodowym niniejszej sprawy. Zarzucając bowiem nieprawidłowe sporządzenie protokołów z pomiaru przedmiotowego lokalu w dniach [...] kwietnia i [...] maja 2004 r., poprzez nieuwzględnienie wniosku o dopuszczenie udziału świadków w przeprowadzeniu pomiaru – co nie znajduje odzwierciedlenia w tych protokołach, podpisanych przez skarżącego bez zastrzeżeń – skarżący w istocie kwestionuje przyjętą w zaskarżonej decyzji, w wyniku tych pomiarów, powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu. Podstawę jej przyjęcia /46,49 m2/, jak wynika z lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stanowiła inwentaryzacja budowlana, sporządzona w oparciu o pomiary przeprowadzone w obecności skarżącego w dniach [...] kwietnia i [...] maja 2004 r. przez Biuro Usług Projektowo-Budowlanych [...] w P. /maj 2004 r./. Wynika z niej m.in., że "Pomiaru dokonano dwukrotnie i uwzględniono odchylenie ścian od pionu na żądanie najemcy", a na wymienioną ostatnio okoliczność, jakoby nie zauważoną w tej inwentaryzacji, wskazywał skarżący. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera w swej treści wyjaśnienie powodów nieuwzględnienia innych wyników pomiaru lokalu skarżącego tj. 45,61 m2 i 45,74 m2, co odpowiada wymaganiom z art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast w inwentaryzacji /maj 2004 r./ - wbrew wątpliwości skarżącego - został podany jeden tylko wynik pomiaru lokalu /46,49 m2/ i on też został przyjęty zaskarżoną decyzją. Zauważyć też należy, jak to również zaznaczono w odpowiedzi na skargę, że wszystkie jednakże wyniki pomiarów lokalu skarżącego mieszczą się w granicach 3% błędu pomiaru. Z tych wszystkich względów uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na zasadzie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.