II SA/Rz 701/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak WSA Robert Sawuła Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie wypłaty należnego świadczenia urlopowego - oddala skargę - II SA/Rz 701/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] Okręgowy Inspektorat Pracy [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2001r. nr 124 poz. 1362 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. B. - Prywatny Gabinet Stomatologiczny w L. od nakazu Inspektora Pracy z dnia [...].05.2005r. nr [...] w sprawie wypłaty pracownicy K. J. kwoty 695,68zł brutto tytułem należnego świadczenia urlopowego za rok 2004 - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że od nakazu Inspektora Pracy nakazującego wypłatę świadczenia urlopowego wniesione zostało odwołanie, w którym sformułowany został zarzut braku podstawy prawnej, bowiem w świetle ustawy z dnia 4.03.1994r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, w 2004 roku nie istniał obowiązek wypłaty świadczenia urlopowego. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym organ stwierdził, że w wyniku przeprowadzonej kontroli przez Inspektora Pracy w dniach 20 i 23 maja 2005r. w prywatnym gabinecie stomatologicznym M. B. ustalono, iż pracodawca nie wypłacił pracownicy świadczenia urlopowego za 2004r., należnego jej z uwagi na wykorzystanie 14-tu kolejnych dni kalendarzowych urlopu wypoczynkowego w okresie od 28 czerwca 2004r. do 11 lipca 2004r. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 4 marca 1994r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996r. nr 70 poz. 335 ze zm.), pracodawcy zatrudniający wg stanu na dzień 1 stycznia danego roku mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, mogą tworzyć fundusz lub mogą wypłacać świadczenia urlopowe. Stosownie zaś do art. 3 ust. 3a cyt. ustawy na pracodawców nałożono obowiązek poinformowania pracowników w pierwszym miesiącu danego roku kalendarzowego w sposób przyjęty w zakładzie o nie tworzeniu funduszu bądź o niewypłacaniu świadczenia urlopowego. Pracodawca M. B. nie zwolniła się z obowiązków wypłaty świadczenia urlopowego pracownikowi w sposób określony w art. 3 ust. 3a cyt. ustawy, co oświadczyła inspektorowi pracy podając, iż nie poinformowała pracownika o zamiarze nie tworzenia funduszu i o nie wypłacaniu świadczenia urlopowego. Okręgowy Inspektor Pracy wskazał, że obowiązek w stosunku do pracodawców zatrudniających mniej niż 20 pracowników wynika wprost z przepisów art. 3 ust. 3 i 3a cyt. ustawy. Celem wydanego nakazu jest wypłacenie świadczenia urlopowego pracownikowi, dlatego też powołana przez inspektora pracy podstawa prawna dotyczy wysokości świadczenia urlopowego i spełnienia przez pracownika warunku do uzyskania świadczenia urlopowego, jakim jest wykorzystanie co najmniej 14-tu kolejnych dni kalendarzowych urlopu wypoczynkowego - art. 3 ust. 5, a także terminu jego wypłaty - art. 3 ust. 5a. Obowiązek wypłaty świadczenia urlopowego wynika z faktu niezwolnienia się przez pracodawcę z tego obowiązku w trybie określonym w art. 3 ust. 3a ustawy o ZFŚS. Zostało to wykazane przez inspektora pracy w protokole kontroli i w uzasadnieniu nakazu. W nakazie inspektora pracy z dnia 24 maja 2005r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności, ponieważ termin wymagalności tego roszczenia już upłynął. M. B. zaskarżyła powyższą decyzję wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu wskazała na art. 3 ust. 3a ustawy o ZFŚS z którego nie wynika wprost, że nie powiadomienie pracownika o nie tworzeniu funduszu i nie wypłacaniu świadczenia urlopowego rodzi obowiązek jego wypłaty. Zdaniem skarżącej interpretacja wymienionego przepisu dokonana przez inspektora pracy jest interpretacją rozszerzającą. Naprowadziła przy tym, że zatrudniała jednego pracownika, który doskonale był zorientowany w sytuacji ekonomicznej pracodawcy, dlatego też trudno oczekiwać od pracodawcy, że będzie w sposób szczególny (ustny lub pisemny) informował pracownika o nieutworzeniu funduszu i niewypłacaniu świadczenia urlopowego tym bardziej, że jej pracownica była zorientowana w sytuacji ekonomicznej, w jakiej znajdował się zakład stomatologiczny i zdawała sobie sprawę, iż fundusz nie jest tworzony i świadczenie urlopowe nie będzie wypłacane. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy wniósł o jej oddalenie i ponowił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. l. Stan faktyczny jest bezsporny, o ile dotyczy kontroli przeprowadzonej w dniach 20 i 23 maja 2005r. w Prywatnym Gabinecie Stomatologicznym M. B. w L., podczas której inspektor pracy stwierdził, iż pracownik K. J. korzystała z urlopu wypoczynkowego w 2004 roku przez 14 kolejnych dni, począwszy od 28 czerwca do 11 lipca. W świetle sporządzonego protokołu - podpisanego bez jakichkolwiek uwag przez M. B. - pracodawca nie poinformował pracownika w terminie do 31 stycznia 2004r. o tym, że nie będzie wypłacał świadczenia urlopowego. Ustalenia te legły u podstaw nakazu Inspektora Pracy z dnia 24.05.2005r. o wypłacie K. J. kwoty 695,68 zł tytułem należnego świadczenia urlopowego za 2004 rok. Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymana została w mocy przez Okręgowego Inspektora Pracy rozstrzygnięciem, którego skarga dotyczy. 2. Prawem materialnym, na podstawie którego organy inspekcji pracy nałożyły obowiązek wypłaty świadczenia urlopowego są przepisy ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (tekst jednolity: Dz. U. 1996 r. Nr 70 poz. 335 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust.3 ustawy, pracodawcy zatrudniający według stanu na dzień 1 stycznia danego roku mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, z zastrzeżeniem ust. 2, mogą tworzyć Fundusz do wysokości i na zasadach określonych w art. 5 lub mogą wypłacać świadczenie urlopowe, o którym mowa w ust. 4-6. W myśl natomiast ustępu 3a, pracodawcy, o których mowa w ust. 3, nieobjęci układem zbiorowym pracy oraz niezobowiązani do wydania regulaminu wynagradzania, informacje w sprawie nietworzenia Funduszu i niewypłacania świadczenia urlopowego przekazują pracownikom w pierwszym miesiącu danego roku kalendarzowego, w sposób przyjęty u danego pracodawcy. Kolejne ustępy artykułu 3 normują wysokość świadczenia urlopowego (ust.4) oraz zasady przyznawania i termin wypłaty (ustęp 5 i 5a). 3. Przenosząc wskazane unormowania na występujący w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że skoro pracodawca nie zwolnił się z obowiązku wypłaty świadczenie urlopowego poprzez poinformowanie pracownika, iż nie będzie tworzył Funduszu (dowód: protokół podpisany bez uwag przez M. B.), a pracownik korzystał w 2004 roku nieprzerwanie przez 14 dni z urlopu wypoczynkowego, to po stronie pracodawcy powstał obowiązek wypłaty świadczenia urlopowego, w wysokości i terminie określonym przedstawionymi powyżej przepisami. Zatem stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja znajduje oparcie w powołanych przepisach prawa. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga zakres sądowej kontroli decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -zwaną dalej P.p.s.a. ), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu - w tym przypadku decyzji administracyjnej - z prawem. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że prawo nie zostało naruszone. Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.